(Την παρούσα ανάρτηση την αφιερώνω στη μνήμη του αγαπητού μου Michael Wurmbrand, ο οποίος έφυγε από τη ζωή πριν από λίγες ημέρες. Πρόκειται για ένα απόσπασμα από το υπέροχο βιβλίο του πατέρα του, προτεστάντη πάστορα που βασανίστηκε για τον Χριστό, Richard Wurmbrand με τίτλο "Christ on the Jewish road")
"Ο Βλαντίμιρ Ντάβιντμαν ήταν γιος ραβίνου στο Μπάλτσι. Προοριζόταν να ακολουθήσει τα βήματα του πατέρα του και να γίνει ραβίνος στο Ισραήλ.
...Από τα πρώτα του χρόνια είχε διδαχθεί να διαβάζει μεγαλόφωνα τις μακροσκελείς και καθημερινές προσευχές των Εβραίων, στις οποίες απαγγέλλονται τα δεκατρία άρθρα πίστης του Μωσαϊκού Νόμου. Ένα από αυτά αναφέρει: «Πιστεύω με τέλεια πίστη ότι όλοι οι λόγοι των προφητών είναι αληθινοί». Παρατήρησε όμως ότι κάποιοι από αυτούς τους λόγους, οι οποίοι σύμφωνα με αυτή τη διακήρυξη ήταν αληθινοί, ήταν κρυμμένοι από αυτόν, όπως για παράδειγμα το πεντηκοστό τρίτο κεφάλαιο του Ησαΐα. Ο δάσκαλος του Βλαντίμιρ αγνόησε αυτό το απόσπασμα, αλλά ο ίδιος ο Βλαντίμιρ το διάβασε, συνειδητοποιώντας ότι οι προφητείες έκρυβαν ένα μυστήριο.
Μια μέρα, από περιέργεια, μπήκε στον ελληνορθόδοξο καθεδρικό ναό της πόλης. Η μεγαλοπρεπής Λειτουργία τού έκανε βαθιά εντύπωση και επανέλαβε την επίσκεψή του. Αρχικά συλλογιζόταν αυτά τα πράγματα, και αργότερα συνειδητοποίησε ότι υπήρχε μια σύνδεση ανάμεσα στη Λειτουργία που είχε παρακολουθήσει στην εκκλησία και στο γεγονός ότι οι Εβραίοι απέκρυπταν ορισμένα από τα κείμενα των Γραφών, και πείστηκε ότι ο υποσχεμένος Μεσσίας είχε έρθει. Ο Ιησούς ήταν αυτός ο Μεσσίας.
Όπως ήταν φυσικό, κυκλοφόρησε η φήμη στην πόλη ότι ο νεαρός Εβραίος με τις μπούκλες και το καφτάνι εμφανιζόταν συχνά στην ελληνορθόδοξη εκκλησία. Όταν αρνήθηκε να υπακούσει στην απαίτηση της οικογένειάς του να βάλει τέλος σε αυτή την «παρέκκλιση», ο πατέρας του τον κράτησε κλειδωμένο στο σπίτι για έξι μήνες. Μόλις απελευθερώθηκε, επεδίωξε να έρθει σε επαφή με τους ιερείς, έφυγε από το σπίτι του με τίποτα άλλο εκτός από τα ρούχα που φορούσε και πήγε στο μοναστήρι στο Ντομπροβάτ. Εκεί βαπτίστηκε. Την ημέρα που επρόκειτο να βαπτιστεί, ήταν ξαπλωμένος στο κρεββάτι υποφέροντας από πνευμονία. Παρόλα αυτά, προχώρησε στην τελετή και βγήκε από το κρύο νερό του βαπτίσματος εντελώς θεραπευμένος.
Οι γονείς του, που είχαν καταβάλει μεγάλες προσπάθειες για να τον εντοπίσουν, ανακάλυψαν το κρησφύγετό του. Τον απήγαγαν από το μοναστήρι και τον έφεραν πίσω στο σπίτι. Αρκετοί ορθόδοξοι ραβίνοι συγκεντρώθηκαν στο σπίτι και αποφάσισαν να τιμωρήσουν τον «προδότη» με θάνατο. Όμως, εκείνη ακριβώς τη νύχτα, κλέφτες διέρρηξαν το σπίτι του Ραβίνου Ντάβιντμαν. Μέσα στη σύγχυση που επακολούθησε, ο Βλαντίμιρ κατάφερε να δραπετεύσει. Πήγε στο μοναστήρι του Νεάμτσουλ στη Μολδαβία.
Μια μέρα, καθώς περπατούσε κοντά στο μοναστήρι, ο μικρότερος αδελφός του, ένας φανατικός που τον είχε εντοπίσει, του επιτέθηκε και τον τραυμάτισε. Όταν ανάρρωσε, πήγε στο Βουκουρέστι, ώστε η οικογένειά του να μη μπορεί να εντοπίσει τα ίχνη του. Εκεί έγινε δεκτός σε μια σχολή όπου επρόκειτο να μάθει εκκλησιαστική μουσική, συνεχίζοντας έπειτα τις σπουδές του στο Τσερνάουτσι.
Το 1937 βρισκόταν καθ' οδόν προς αυτή την πόλη για να δώσει τις τελικές του εξετάσεις. Στο τρένο διάβαζε ένα βιβλίο προσευχών, ενώ οι συνταξιδιώτες του συζητούσαν για διάφορα κοσμικά θέματα. Παρατήρησαν ότι διάβαζε βιβλίο προσευχών και περιστασιακά έκανε το σημείο του Σταυρού, και άρχισαν να τον χλευάζουν. Τότε ο Βλαντίμιρ γονάτισε και άρχισε να διαβάζει το βιβλίο των προσευχών από την πρώτη σελίδα, αυτή τη φορά μεγαλόφωνα. Οι χλευαστές σώπασαν. Όταν τελείωσε, του ζήτησαν συγγνώμη για τη συμπεριφορά τους και του ζήτησαν, ως δείγμα ότι τους είχε συγχωρήσει, να διαβάσει ξανά ολόκληρη την προσευχή.
Τη νύχτα μετά την άφιξή του στο Τσερνάουτσι είδε ένα όνειρο, στο οποίο έβλεπε ένα ερημικό τοπίο γεμάτο με αποκρουστικά ζώα. Ήταν ανεβασμένος στην πλάτη ενός από αυτά τα ζώα. Στο πρόσωπο ενός άλλου τέρατος αναγνώρισε έναν θείο του, ο οποίος τον δάγκωσε με όλη του τη δύναμη. Ξαφνικά είδε έναν άγιο, ντυμένο με αστραφτερά ιερατικά άμφια, να κατεβαίνει μια φωτεινή σκάλα. Τον αναγνώρισε ως τον Άγιο Σεραφείμ [σημ. του Σάροφ], του οποίου την εικόνα είχε δει στο μοναστήρι. Στο χέρι του ο άγιος κρατούσε ένα δισκοπότηρο, πάνω στο οποίο ήταν χαραγμένες στα Γίντις (σημ. γερμανοεβραϊκή διάλεκτος) οι λέξεις «Πυρ Καταναλίσκον». Φλόγες ξεχύνονταν από το ποτήρι, γεμίζοντας τον αέρα. Έπειτα το όραμα χάθηκε και ο Βλαντίμιρ δεν έβλεπε τίποτα άλλο παρά ένα πανέμορφο πράσινο λιβάδι. Όταν ξύπνησε, έγραψε ένα γράμμα σε έναν γνωστό του στο Βουκουρέστι, στο οποίο εξιστορούσε όσα είχαν συμβεί στο ταξίδι του και περιέγραφε το όνειρό του.
Την επόμενη μέρα, ο Βλαντίμιρ πυροβολήθηκε και τραυματίστηκε θανάσιμα από τον θείο του, ο οποίος ήταν τυφλωμένος από θρησκευτικό φανατισμό. Έζησε μόνο για λίγες ώρες. Το γεγονός αναφέρθηκε ευρέως στις εφημερίδες. Όμως, το σύστημα της «εξαγοράς της σιωπής» ήταν καλά εδραιωμένο στη Ρουμανία εκείνες τις μέρες: οι αρχές και ο τύπος δωροδοκήθηκαν και κανείς δεν τιμωρήθηκε.
Ο θάνατος του Βλαντίμιρ Ντάβιντμαν δεν έμεινε χωρίς καρπούς: καθώς ξεψυχούσε, τον φρόντιζε η αδελφή του, ένα κορίτσι περίπου δεκαεπτά ετών. Εκείνη πίστεψε όταν είδε τη σταθερότητα του αδελφού της στην πίστη, καθώς πέθαινε με μαρτυρικό θάνατο. Βαπτίστηκε και αυτή στην Ελληνική Ορθόδοξη Εκκλησία".
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου