Η περίφημη καταδίκη του Οικουμενισμού από το Πανορθόδοξο Συνέδριο της Μόσχας (1948)

 

Ψήφισμα επί του θέματος 

"Η Οικουμενική Κίνηση και η Ορθόδοξη Εκκλησία"

Καταλήξαμε σε μια πλήρη και ομόφωνη κατανόηση ότι, κατά την παρούσα χρονική περίοδο, η Ορθόδοξη Εκκλησία δέχεται την επίδραση της ετεροδοξίας τουλάχιστον από δύο πλευρές.

Από τη μία πλευρά, η ηγεσία της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας στο πρόσωπο του Παπισμού —έχοντας χάσει, θα έλεγε κανείς, το αίσθημα της σωτήριας πίστης στο ακατάλυτο της Εκκλησίας του Χριστού από τις "πύλες του Άδη" και μεριμνώντας για τη διατήρηση της επίγειας αυθεντίας του, ακολουθώντας την οδό της χρήσης πολιτικών δεσμών με τους ισχυρούς του κόσμου τούτου— επιχειρεί να δελεάσει την Ορθόδοξη Εκκλησία σε μια συμφωνία μαζί του. Προς αυτόν τον τελικό σκοπό, ο Παπισμός επιδιώκει τη δημιουργία διαφόρων ειδών οργανώσεων με ενωτική (ουνιτική) κατεύθυνση.

Από την άλλη πλευρά, ο Προτεσταντισμός, σε όλη του την πολυμορφία και τον κατακερματισμό σε σέκτες και παραφυάδες —έχοντας χάσει την πίστη του στην αιωνιότητα και το αμετάβλητο των χριστιανικών ιδεωδών και μέσα στην υπερήφανη περιφρόνησή του προς τους αποστολικούς και πατερικούς θεσμούς— επιδιώκει να εξέλθει στην οδό της αντιπαράθεσης με τον ρωμαϊκό Παπισμό. Ο Προτεσταντισμός αναζητά σύμμαχο για αυτόν τον αγώνα στο πρόσωπο της Ορθόδοξης Εκκλησίας, προκειμένου να αποκτήσει για τον εαυτό του τη σημασία μιας ισχυρής διεθνούς δύναμης.

Και εδώ η Ορθοδοξία αντιμετωπίζει έναν ακόμα μεγαλύτερο πειρασμό: να παρεκκλίνει από την αναζήτηση της Βασιλείας του Θεού και να εισέλθει σε έναν πολιτικό στίβο ξένο προς τους σκοπούς της. Αυτό είναι το πρακτικό καθήκον της οικουμενικής κίνησης επί του παρόντος.

Μαζί με την καθαυτό Ορθοδοξία, στην ίδια επίδραση εκτίθενται επίσης η Αρμενο-Γρηγοριανή, η Συρο-Ιακωβιτική, η Αβυσσηνιακή (Αιθιοπική), η Κοπτική και η Συρο-Χαλδαϊκή μη-ρωμαιοκαθολικές Εκκλησίες, καθώς και η Παλαιοκαθολική Εκκλησία, οι οποίες είναι τόσο συγγενικές προς την Ορθοδοξία.

Λαμβάνοντας υπόψη ότι:

α) οι στοχοθεσίες της οικουμενικής κίνησης, όπως εκφράστηκαν με τον σχηματισμό του "Παγκοσμίου Συμβουλίου Εκκλησιών" και τον επακόλουθο στόχο της οργάνωσης μιας "Οικουμενικής Εκκλησίας", στο σύγχρονο επίπεδο, δεν ανταποκρίνονται στο ιδεώδες του Χριστιανισμού και στα καθήκοντα της Εκκλησίας του Χριστού, όπως αυτά γίνονται αντιληπτά από την Ορθόδοξη Εκκλησία·

β) η κατεύθυνση των προσπαθειών της προς το πεδίο της κοινωνικής και πολιτικής ζωής και προς τη δημιουργία μιας "Οικουμενικής Εκκλησίας" ως διεθνούς ισχυρής δύναμης, αποτελεί κατά κάποιο τρόπο πτώση ενώπιον του πειρασμού που απέρριψε ο Χριστός στην έρημο, και παρέκκλιση της Εκκλησίας προς την οδό της αλίευσης ανθρώπινων ψυχών στα δίχτυα του Χριστού με μη χριστιανικά μέσα·

γ) η Οικουμενική κίνηση, στο σύγχρονο σχέδιο εργασίας του "Παγκοσμίου Συμβουλίου Εκκλησιών", δεν λειτουργεί προς όφελος της Εκκλησίας του Χριστού και απέρριψε πολύ πρόωρα την πεποίθηση για τη δυνατότητα επανένωσης της Μίας, Αγίας, Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας· η κυρίαρχη προτεσταντική σύνθεση της Διάσκεψης του Εδιμβούργου το 1937, είτε επειδή απέτυχε είτε απλώς προβλέποντας την αποτυχία, έσπευσε να σταματήσει τις προσπάθειες για τη χαρισματική επανένωση των Εκκλησιών. Για λόγους αυτοσυντήρησης, ο Προτεσταντισμός ακολούθησε την οδό της ελάσσονος αντίστασης, την οδό ενός αφηρημένου ενωτισμού σε κοινωνικο-οικονομικό και, ακόμη, πολιτικό έδαφος. Αυτή η κίνηση οικοδόμησε και το περαιτέρω σχέδιο εργασίας της πάνω στη θεωρία της δημιουργίας ενός νέου εξωτερικού μηχανισμού, της "Οικουμενικής Εκκλησίας", ως ενός θεσμού εντός του Κράτους, ο οποίος συνδέεται με αυτό με τον έναν ή τον άλλο τρόπο και κατέχει εγκόσμια επιρροή·

δ) καθ' όλη τη διάρκεια των παρελθόντων δέκα ετών (από το 1937 έως το 1948), η ιδέα της επανένωσης των Εκκλησιών επί δογματικού και διδακτικού εδάφους δεν συζητείται πλέον τεκμηριωμένα – της έχει δοθεί δευτερεύουσα παιδαγωγική σημασία για τη μελλοντική γενιά. Ως εκ τούτου, η σύγχρονη οικουμενική κίνηση δεν διασφαλίζει το έργο της επανένωσης των Εκκλησιών με χαρισματικές οδούς και μέσα·

ε) η υποβάθμιση των απαιτήσεων για την προϋπόθεση της ένωσης μόνο στην αναγνώριση του Ιησού Χριστού ως Κυρίου μας, υποβαθμίζει τη χριστιανική διδασκαλία σε εκείνη μόνο την πίστη η οποία, σύμφωνα με τον λόγο του Αποστόλου, είναι προσιτή ακόμη και στα δαιμόνια (Ιακ. β', 19· Ματθ. η', 29· Μάρκ. ε', 7)·

και διαπιστώνοντας αυτή τη σύγχρονη κατάσταση, η Διάσκεψή μας των Προκαθημένων και των Αντιπροσώπων των Ορθοδόξων Αυτοκεφάλων Εκκλησιών, επικαλούμενη προσευχητικά τη συνδρομή του Αγίου Πνεύματος, όρισε:

Να πληροφορήσει το "Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών", ως απάντηση στη ληφθείσα από όλους μας πρόσκληση για συμμετοχή στη Συνέλευση του Άμστερνταμ ως μέλη αυτής, ότι όλες οι Ορθόδοξες τοπικές Εκκλησίες που συμμετέχουν στην παρούσα Διάσκεψη, είναι αναγκασμένες να αρνηθούν τη συμμετοχή τους στην Οικουμενική Κίνηση, στο σύγχρονο σχέδιό της.

ΠΗΓΗ: Деяния совещания глав и представителей автокефальных Православных Церквей

ΣΧΟΛΙΟ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟΥ: Η απόφαση αυτή, μαζί με την απόφαση της ΡΟΕΔ του 1982, αποδεικνύουν ότι ο Οικουμενισμός είναι αίρεση κατεγνωσμενη και από Συνόδους, όχι μόνο από Πατέρες. Αυτό σημαίνει ότι χωρίς φόβο μπορούν να διακόπτουν το μνημόσυνο των Οικουμενιστων οι ορθόδοξοι κληρικοί με βάση τον ΙΕ' Κανόνα της Πρωτοδευτέρας. Δεν σημαίνει όμως ότι δεν πρέπει να γίνει η αρμόδια Πανορθόδοξος Σύνοδος, αφού ΕΚΚΡΕΜΕΙ η ΟΝΟΜΑΣΤΙΚΗ καταδίκη όσων αποδειχθούν αμετανόητοι φορείς της αίρεσης, οι οποίοι τότε και μόνο τότε θα απωλέσουν την Χάρη της Ιερωσύνης, με βάση την Ορθόδοξη Εκκλησιολογία.

Ἑκατό χρόνια Οἰκουμενιστικῆς Ἀποστασίας - Μελετίου Ἱερομονάχου

https://docs.google.com/document/d/18XXJiJh7bR5lXXyOgk2JTnXQ2PXYz5CS/edit?usp=sharing&ouid=104863438974848446313&rtpof=true&sd=true

Η απαρχή ενός ...διλήμματος

Αυτές τις ημέρες ένας καλός φίλος μού έστειλε να ακούσω κάποιον π. Ιωσήφ Κουτσουρή στο εξής βίντεο στο κανάλι "Απαρχή": 

https://www.youtube.com/watch?v=mwJ-bThwUm8

Σε αυτό το βίντεο ο π. Ιωσήφ ισχυρίζεται ότι ο Οικουμενισμός είναι μία κατά φαντασίαν αίρεση, την οποία "δημιούργησαν οι πολέμιοί του", οι οποίοι "δαιμονοποίησαν την Δύση, το Παγκόσμιο Συμβούλιο των Εκκλησιών και την Ένωση των Χριστιανών", κατηγορώντας αρχικά τον Πατριάρχη Αθηναγόρα εντελώς άδικα αφού "δεν έκανε καμία σκανδαλιστική κίνηση". Αυτοί οι πολέμιοι "πυροδότησαν την μπαρουταποθήκη του φονταμενταλισμού", "μπόλιασαν τις συνειδήσεις με ψεύτικους εχθρούς" και ψέματα του τύπου "ο Παπισμός μας επιβουλεύεται" και τελικά έγιναν "πιόνια, άξιοι συνεργάτες και μαθητές του διαβόλου, τον οποίο και ξεπέρασαν"!!!

Στην παρούσα ανάρτηση έχω συγκεντρώσει κάποια πρόσωπα, τα οποία, κατά τον π. Ιωσήφ Κουτσουρή, τυγχάνουν πλανεμένοι "μαθητές του διαβόλου" που πολέμησαν την ..."Εκκλησία" με τις, εντελώς αντίθετες από εκείνες του π. Ιωσήφ, δηλώσεις τους:

Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος Χρυσόστομος Χατζησταύρου (+1968):

"Ας σκεφθή ο Ορθόδοξος Ελληνικός λαός, πού οδηγείται διά της νέας ταύτης θεωρίας του Οικουμενισμού. Καλείται να εγκαταλείψη δόγματα και παραδόσεις θεοπνεύστους και αιωνοβίους και να αδιαφορήσει διά τας συνεπείας και τας επιπτώσεις εις θρησκευτικήν αδιαφορίαν... Τους δε συγχρόνους πονηρούς και γόητας της "Οικουμενικής κινήσεως", ιδού πώς περιγράφει εν Πνεύματι ο αυτός Απόστολος "Πονηροὶ δὲ ἄνθρωποι καὶ γόητες προκόψουσιν ἐπὶ τὸ χεῖρον, πλανῶντες καὶ πλανώμενοι" (Β' Τιμ. 3, 13)" (Ορθόδοξος Τύπος, αρ. 81/Νοέμβριος 1967).

Όσιος Ιουστίνος Πόποβιτς (+1979)

"Ο Οικουμενισμός είναι κοινόν όνομα δια τους ψευδοχριστιανισμούς, δια τας ψευδοεκκλησίας της Δυτικής Ευρώπης. Μέσα του εύρίσκεται ή καρδία, όλων των ευρωπαϊκών ουμανισμών, με επί κεφαλής τον Παπισμόν. Όλoι δε αυτοί οι ψευδοχριστιανισμοί, όλαι αι ψευδοεκκλησίαι, δεν είναι τίποτε άλλο παρά μία αίρεσις παραπλεύρως εις την άλλην αίρεσιν. Το κοινόν ευαγγελικόν όνομά των είναι η παναίρεσις" (Η Ορθόδοξος Εκκλησία και ο Οικουμενισμός, σελ. Έκδοσις Ι. Μ. Αρχαγγέλων Τσέλιε, Βάλιεβο -Σερβία, σελ. 224).

Όσιος Φιλόθεος Ζερβάκος (+1980)

"Η ταπεινή μου γνώμη, αναφορικώς με το ενωτικόν πνεύμα προς την παναίρεσιν του Οικουμενισμού το οποίον διακατέχει το Οικουμενικόν Πατριαρχείον, είναι, ότι οφείλομεν ως Ορθόδοξοι Χριστιανοί και μάλιστα ως μοναχοί να ακολουθήσωμεν όχι την γνώμην την ιδικήν μας, αλλά την γνώμην των Αγίων Πατέρων μας, Προφητών, Αποστόλων, Διδασκάλων και κηρύκων της αληθούς πίστεως ημών... Έργα άκαρπα του σκότους είναι αι αμαρτίαι παντός είδους και αι αιρέσεις, και η εσχάτη παναίρεσις του Οικουμενισμού την οποίαν μας προσφέρουν οι εργάται του σκότους, δόλιοι, με πονηρίαν και πανουργίαν δια να δηλητηριάσουν και θανατώσουν τας ψυχάς μας τας αθανάτους" (Προς Αγιορείτην Μοναχόν - Φεβ. 1977).

Μητροπολίτης Μηθύμνης Ιάκωβος Μαλλιαρός (+1984)

"...ερωτούν ημάς, πώς εξακολουθούμεν να μνημονεύωμεν του ονόματος του Οικουμενικού Πατριάρχου. Τα ερωτήματα δε ταύτα υπεβλήθησαν ημίν, πολύ πριν άλλοι αδελφοί παύσουν ορθώς καθ' ημάς, το εν λόγω μνημόσυνον. Και ταύτα πάντα συμβαίνουν ένεκα της καταφώρου περιφρονήσεως -χάριν της πολυθρυλήτου ενότητος- των ιερών κανόνων διά της προβολής της νέας αιρέσεως του Οικουμενισμού... Γρηγορήσωμεν λοιπόν και αναλάβωμεν την μάχαιραν του Πνεύματος, ίνα αποκόψωμεν την κεφαλήν του επαπειλούντος την αγίαν Ορθοδοξίαν και την αθάνατον Ελλάδαν Οικουμενισμού" (Ορθόδοξος Τύπος, αρ. 120/20 Μαΐου 1970)

π. Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος (+1989)

"Υπό τον επάρατον Οικουμενισμόν δεν κρύπτεται απλώς μία αίρεσις. Κρύπτεται αυτή αύτη η άρνησις του αποκαλυπτικού χαρακτήρος της χριστιανικής Πίστεως. Κατά τούτο ο Οικουμενισμός είνε χείρων πάσης αιρέσεως. ...πάσαι αι άλλαι αιρέσεις, ωχριούσιν ενώπιον του τέρατος του Οικουμενισμού" (Τα δύο άκρα, σελ. 26-27)

Όσιος Πορφύριος (+1991)

"Μη φοβάστε, οι διαθέσεις του Πάπα ανέκαθεν ήταν να υποτάξει την Ορθόδοξη Εκκλησία και θα έλθει ημέρα που ο διάλογος θα ματαιωθεί· τίποτε δεν πρόκειται να γίνει· άλλωστε οι ουνίτες, αυτός ο δούρειος ίππος (σ.ημ. ενώ για τον π. Ιωσήφ Κουτσούρη "δούρειος ίππος" είναι οι Αντιοικουμενιστές, για τον Όσιο Πορφύριο "δούρειος ίππος" είναι οι Ουνίτες, δηλαδή οι Ενωτικοί σαν τον π. Ιωσήφ!), είναι φως φανάρι ότι τον ενδιαφέρει να αναγνωρίσουν οι Ορθόδοξοι κεφαλήν τον Πάπα και τίποτε περισσότερο" (Γέροντος Πορφυρίου, Ανθολόγιο Συμβουλών, Μήλεσι 2003, σελ. 229, 290)

Όσιος Παΐσιος Αγιορείτης (+1994)

"...τα γραφόμενά μου δεν είναι τίποτε άλλο παρά ένας βαθύς μου πόνος δια την γραμμήν και κοσμικήν αγάπην, δυστυχώς, του πατέρα μας κ. Αθηναγόρα. Όπως φαίνεται, αγάπησε μίαν άλλην γυναίκα μοντέρνα, που λέγεται Παπική Εκκλησία, διότι η Ορθόδοξος Μητέρα μας δεν του κάμνει καμμίαν εντύπωσι, επειδή είναι πολύ σεμνή ...Με μία τέτοια περίπου κοσμική αγάπη και ο Πα­τριάρχης μας φθάνει στη Ρώμη. Ενώ θα έπρεπε να δείξη αγάπη πρώτα σε μας τα παιδιά του και στη Μητέρα μας Εκκλησία, αυτός, δυστυχώς, έστειλε την αγάπη του πο­λύ μακριά. Το αποτέλεσμα ήταν να αναπαύση μεν όλα τα κοσμικά παιδιά, που αγαπούν τον κόσμον και έχουν την κοσμικήν αυτήν αγάπην, να κατασκανδαλίση όμως όλους εμάς, τα τέκνα της Ορθοδοξίας, μικρά και μεγά­λα, που έχουν φόβο Θεού. Μετά λύπης μου, από όσους φιλενωτικούς έχω γνω­ρίσει, δεν είδα να έχουν ούτε ψίχα πνευματική ούτε φλοιό. Ξέρουν, όμως, να ομιλούν για αγάπη και ενότη­τα, ενώ οι ίδιοι δεν είναι ενωμένοι με τον Θεόν, διότι δεν Τον έχουν αγαπήσει" (ΜΑΡΤΥΡΙΕΣ ΠΡΟΣΚΥΝΗ­ΤΩΝ Γέροντας ΠΑΪΣΙΟΣ Ο ΑΓΙΟΡΕΙΤΗΣ, τόμ. Α', έκδ. Γ', σελ. 508, έκδ. Νικολάου Ζουρνατζόγλου).

"Οικουμενισμός, και κοινή αγορά, ένα κράτος μεγάλο, μια θρησκεία στα μέτρα τους. Αυτά είναι σχέδια διαβόλων" (Γέροντος Παϊσίου Αγιορείτου, Λόγοι, τ. Β'- Πνευματική αφύπνιση, Ι. Ησυχαστήριον «Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος», Σουρωτή Θεσ/νίκης 1999, σελ. 176)

"Μου έκανε εντύπωση αυτό που μου είπε ένας επίσκοπος από το Πατριαρχείο. Του είχα πεί: «Μα τι κατάσταση είναι αυτή; Από την μια ο Οικουμενισμός, από την άλλη ο Σιωνισμός, ο σατανισμός!...Σε λίγο θα προσκυνούμε τον διάβολο με τα δυό κέρατα αντί για τον δικέφαλο αετό»" (ό.π. σελ. 230)

"Ο διάβολος έχει τρία πλοκάμια. Για τους φτωχούς τον κουμμουνισμό, για τους πιστούς τον Οικουμενισμό και για τους πλουσίους την μασσωνία" (Μακαρίου Ιερομονάχου, Γέροντος Παϊσίου Αγιορείτου Λόγοι σοφίας και χάριτος,   Άγιον Όρος, σελ. 73).

Όσιος Εφραίμ Κατουνακιώτης (+1998)

"...πῆγα στό κελλί μου καί προσευχήθηκα καί ρώτησα τόν Χριστό νά μέ πληροφορήσει τί εἶναι ὁ Οἰκουμενισμός. Πῆρα τήν ἀπάντησή του, ἡ ὁποία εἶναι, ὅτι ὁ Οἰκουμενισμός ἔχει πνεῦμα πονηρίας καί κυριαρχεῖται ἀπό ἀκάθαρτα πνεύματα" (Μαρτυρία π. Ἐφραίμ Κατουνακιώτη στόν καθηγητή κ. Δημ. Τσελεγγίδη Περιοδικό Παρακαταθήκη Μάρτιος – Απρίλιος 2016)

Καθηγητής Ανδρέας Θεοδώρου (+2004)

«Ο Οικουμενισμός δεν είναι αίρεση και παναίρεση, όπως συνήθως χαρακτηρίζεται. Είναι κάτι πολύ χειρότερο της παναιρέσεως. Οι αιρέσεις ήταν φανεροί εχθροί της Εκκλησίας. Μπορούσε αυτή να παλέψει εναντίον τους και να τις κατατροπώσει. Ο Οικουμενισμός όμως αδιαφορεί για τα δόγματα και για τις δογματικές διαφορές των Εκκλησιών. Είναι υπέρβαση, αμνήστευση, παραθεώρηση, για να μην πούμε νομιμοποίηση και δικαίωση των αιρέσεων. Είναι ύπουλος εχθρός, και από εδώ ακριβώς προέρχεται ο θανάσιμος κίνδυνος» (από το φυλλάδιο Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΌΣ, ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΠΑΡΑΚΛΗΤΟΥ ΩΡΩΠΟΣ ΑΤΤΙΚΗΣ 2007)

π. Αθανάσιος Μυτιληναίος (+2006)

"Ὁ Οἰκουμενισμὸς εἶνε μέγας-μέγας κίνδυνος. Ὁ τελευταῖος κίνδυνος. Δὲν ὑπάρχει πιὸ μεγάλος. Ὅπως σᾶς εἶπα, λέει ὁ π. Ἰουστῖνος Πόποβιτς, ὅτι εἶνε ἡ παναίρεσις ὁ Οἰκουμενισμός. Πρέπει νὰ προσέξωμε πολύ. Μὴν πῆτε, «Καλὰ δὲν εἶνε;». Ξέρετε τί ἐπιχειρήματα θὰ χρησιμοποιηθοῦν; Τί «λογικὰ» (ἐντὸς εἰσαγωγικῶν) καὶ «ὡραῖα» ἐπιχειρήματα ὑπὲρ τῆς ἑνώσεως τῶν ἐκκλησιῶν; «Γιατί νὰ μὴν θέλωμε εἰρήνην;». «Γιατί νὰ μὴν εἴμεθα ἡνωμένοι;». «Γιατί, ποὺ ὅλα αὐτὰ εἶνε τόσο ὡραῖα;». «Ὁ Θεὸς δὲν θέλει νὰ εἴμεθα ἡνωμένοι;» Προσέξτε. Εἶνε (=ὑπάρχει) καὶ «εἰρήνη» τῶν ληστῶν, εἶνε (=ὑπάρχει) καὶ  «εἰρήνη» τῶν δαιμόνων. Δὲν εἶνε ἡ εἰρήνη τοῦ Θεοῦ καὶ δὲν εἶνε ἡ ἑνότητα τοῦ Θεοῦ" (Ομιλία στις 15-01-1990)

Αρχιεπίσκοπος Αθηνών Χριστόδουλος Παρασκευαΐδης (+2008)

«Ο Οικουμενισμός, πραγματικά έτσι όπως έχει επικρατήσει να σηματοδοτείται ο όρος αυτός, βεβαίως είναι αίρεση, γιατί σημαίνει απάρνηση βασικών γνωρισμάτων της ορθοδόξου πίστεως, όπως είναι φερ’ ειπείν η αποδοχή της θεωρίας των κλάδων, ότι δηλαδή η κάθε Εκκλησία έχει ένα τμήμα αληθείας και πρέπει να ενωθούμε όλες οι εκκλησίες, να βάλουμε στο τραπέζι τα τμήματα της αληθείας για να απαρτισθεί το όλον. Εμείς πιστεύουμε ότι η Ορθοδοξία είναι η Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία. Τέρμα, σ’ αυτό δεν γίνεται συζήτηση· και επομένως, οποιοσδήποτε πρεσβεύει τα αντίθετα μπορεί να λέγεται οικουμενιστής και επομένως να είναι αιρετικός» (Συνέντευξη στον Ραδιοφωνικό Σταθμό της Εκκλησίας, 24-5-1998)

Μητροπολίτης πρ. Φλωρίνης Αυγουστίνος Καντιώτης (+2010)

"Ἐὰν ἡ κυρία αἰτία γιὰ τὴν ὁποία συγκαλοῦνται οἱ Οἰκουμενικὲς Σύνοδοι εἶνε ἡ αἵρεσις, ὑπάρχει πράγματι λόγος σοβαρὸς γιὰ νὰ συγκληθῇ Οἰκουμενικὴ Σύνοδος. Ἐκτὸς τῶν ἄλλων πλανῶν καὶ αἱρέσεων, ποὺ πρέπει νὰ καταδικασθοῦν, εἶνε καὶ ἡ αἵρεσις τῶν αἱρέσεων ποὺ λέγεται οἰκουμενισμός. Τὸ μίασμά του ἔχει προσβάλει οὐκ ὀλίγους, ἔφθασε μέχρι Ἁγίου Ὄρους" («Χριστιανικὴ Σπίθα», φ. 344/Ἰούλ.-Σεπτ. 1971)

Χάριν συντομίας παρέλειψα τις δηλώσεις περί Οικουμενισμού που κατέθεσαν εκατοντάδες ακόμη  Ιεράρχες, Μοναχοί, Καθηγητές Θεολογίας και λοιπά ..."πιόνια του διαβόλου" (κατά τον π. Ιωσήφ). 

Μετά από όλα αυτά κατανοώ ότι η επιλογή είναι πολύ δύσκολη... 

Ποιον να ακολουθήσουμε; 

Τους παραπάνω Αγίους, αρχιερείς και θεολόγους ή τον π. Ιωσήφ Κουτσουρή; 

Μεγάλο το δίλημμα, ε;

Νικόλαος Μάννης

Ήρθησαν όντως τα «Αναθέματα» μεταξύ Ορθοδόξων και Παπικών;

Νικολάου Μάννη, εκπαιδευτικού

Ως γνωστόν στις 7 Δεκεμβρίου 1965 συνέβη η περίφημη «Άρση των Αναθεμάτων», όπως την αποκαλούν, μεταξύ Ορθοδόξων και Παπικών. Την υλοποίηση της «άρσεως» αυτής ανέλαβαν ο Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Αθηναγόρας και ο Πάπας Ρώμης Παύλος ο ΣΤ΄. Και ο μεν πρώτος συνοδικώς δήλωσε πως «τῆς καθ᾿ ἡμᾶς Μεγάλης Ἐκκλησίας γενόμενον ἀνάθεμα τοῦτο, ὑπάρχει ἀπὸ τοῦ νῦν καὶ παρὰ πᾶσι γινώσκηται ἠρμένον ἀπὸ τῆς μνήμης καὶ ἐκ τοῦ μέσου τῆς Ἐκκλησίας»[1], ο δε Πάπας συμφώνησε πως  «θέλουμε να ξεριζώσουμε την ποινή του αναθέματος, που ήταν τότε ευρέως διαδεδομένη, από την μνήμη της Εκκλησίας και να την αφαιρέσουμε εκ του μέσου της, επιθυμώντας να καλυφθεί και να ταφεί στη λήθη»[2].

Έκτοτε οι θιασώτες της «Ενώσεως των Εκκλησιών», οι οποίοι στο παρελθόν ονομάζονταν Ενωτικοί (Ουνίτες), ενώ σήμερα είναι γνωστοί ως «Οικουμενιστές», θεωρούν και πιστεύουν ότι όντως ήρθησαν τα Αναθέματα μεταξύ Ορθοδόξων και Παπικών, και πως ο δρόμος για την «Ένωση» είναι ανοικτός.

Παράλληλα κάποιοι αφελείς (;) «Ζηλωτές», θεώρησαν ότι η πράξη αυτή της λεγόμενης «Άρσης των Αναθεμάτων» έχει όντως τέτοιο κύρος ώστε να σημαίνει ουσιαστικά την άρση της ακοινωνησίας και την επαναφορά στην προ του 1054 κατάσταση[3]·

Τόσο όμως οι Οικουμενιστές, όσο και οι Ζηλωτές πλανώνται πλάνην οικτράν, για δύο λόγους.

Πρώτον, διότι - όπως παρατηρεί ένας σπουδαίος θεολόγος του Κ΄ αιώνος -  «τὸ ἀνάθεμα τῆς αἱρέσεως τοῦ Παπισμοῦ κατὰ τῆς Ὀρθοδοξίας λογίζεται ἀείποτε ἀληθείᾳ ἀνύπαρκτον» ενώ «ἡ ἄρσις τοῦ ἀναθέματος τῆς Ὀρθοδόξου Καθολικῆς ἘκκλησΙας κατὰ τῆς αἱρέσεως τοῦ Παπισμοῦ εἶναι φύσει ἀδύνατος, καθ' ὅτι οὐδέποτε ἡ αἵρεσις δύναται νὰ λογισθῇ ὡς μὴ οὖσα αἵρεσις, καὶ μὴ ἀναθεματιζομένη ὑπὸ τῆς Ὀρθοδοξίας»[4]. Με αυτήν την γνώμη συμφωνεί και ο αείμνηστος καθηγητής Παναγιώτης Τρεμπέλας όταν επισημαίνει πως «τὸ ἀνάθεμα τοῦ 1054 τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, ἀρθέν, δὲν ἤρθη»[5].

Δεύτερον, επειδή μεταξύ των Ορθοδόξων και των Παπικών έχουν εκτοξευτεί και άλλα αναθέματα, τα οποία ουδέποτε έχουν αρθεί. Ας δούμε ενδεικτικά μερικά από αυτά.

Εκ μέρους των Ορθοδόξων:

α) Η εν Κωνσταντινουπόλει Σύνοδος του 1484 υποβάλει σε αναθεματισμό όσους δέχονται την παπική καινοτομία του Filioque: «Τοὺς δὲ ἄλλως περὶ τῆς ἐκπορεύσεως τοῦ ἁγίου Πνεύματος φρονοῦντας ἢ καὶ κηρύττοντας ἤ, ὡς φαμέν, ἀπεναντίας τῇ ἀληθείᾳ δοξάζοντας καὶ κενοφωνοῦντας ἀποστρεφόμεθα ὡς αἱρετικοὺς καὶ τῷ ἀναθέματι καθυπάγομεν»[6].

β) Η Αγία και Μεγάλη Πανορθόδοξος Σύνοδος του 1593 με τον Η΄ Κανόνα της, ανανεώνει τον Α΄ Κανόνα της εν Αντιοχεία Συνόδου και αναθεματίζει τους Παπικούς επειδή μετέθεσαν το Πασχάλιο: «Ἀσάλευτον διαμένειν βουλόμεθα τὸ τοῖς Πατράσι διορισθὲν περὶ τοῦ ἁγίου καὶ σωτηρίου Πάσχα, ἔχει δὲ οὕτως· ἄπαντας τοὺς τολμῶντας παραλύειν τοὺς ὅρους τῆς ἁγίας καί οἰκουμενικῆς μεγάλης Συνόδου, τῆς ἐν Νικαίᾳ συγκροτηθείσης ἐπὶ παρουσίᾳ τῆς εὐσεβείας τοῦ θεοφιλεστάτου βασιλέως Κωνσταντίνου περὶ τῆς ἁγίας ἑορτῆς τοῦ σωτηριώδους Πάσχα, ἀκοινωνήτους καὶ ἀποβλήτους εἶναι τῆς Ἐκκλησίας, εἰ ἐπιμένοιεν φιλονεικώτερον ἐνιστάμενοι πρὸς τὰ καλῶς δεδιδαγμένα, καὶ ταῦτα εἰρήσθω περὶ τῶν λαϊκῶν. Εἰ δέ τις τῶν προεστώτων τῆς Ἐκκλησίας Ἐπίσκοπος, ἤ Πρεσβύτερος, ἤ Διάκονος, μετὰ τὸν ὅρον τοῦτον, τολμήσειεν ἐπί διαστροφῇ τῶν λαῶν, καὶ ταραχῇ τῶν ἐκκλησιῶν ἰδιάζειν, καὶ μετὰ τῶν Ἰουδαίων ἐπιτελεῖν τὸ Πάσχα, τοῦτον ἡ ἁγία Σύνοδος ἐντεῦθεν ἤδη ἀλλότριον ἔκρινε τῆς Ἐκκλησίας. Δεῖ δέ στοιχεῖν τῷ τῶν Πατέρων κανόνι μέχρι καί σήμερον Θεοῦ χάριτι, ὅ, καθ’ ὅ δεῖ καί τά λοιπά ἡ τοῦ Θεοῦ Ἐκκλησία διαφυλάττει»[7].

γ) Ο Άγιος Κύριλλος Λούκαρις, ως Πατριάρχης Αλεξανδρείας τότε, στον περίφημο Τόμο του αναθεματίζει όσους αποδέχονται τις λατινικές καινοτομίες[8]: το Filioque[9], την άρνηση μεταλήψεως του Αίματος του Κυρίου[10], την χρήση αζύμων στη Θεία Ευχαριστία[11], το καθαρτήριο πυρ[12] και το Πρωτείο του Πάπα[13].

Εκ μέρους των Παπικών:

α) Στην εν Τριδέντω Σύνοδο (1545-1563) κατακρίνονται οι μη δεχόμενοι το Filioque και ρητώς αναθεματίζονται μεταξύ άλλων όσοι θεωρούν απαραίτητη την μετάληψη και των δύο ειδών (Σώματος και Αίματος) κατά την Θεία Ευχαριστία[14] και όσοι θεωρούν ότι πρέπει να μεταλαμβάνουν και τα παιδιά[15]…

β) Στην Α΄ Βατικανή Σύνοδο (1869-1870) αναθεματίζονται[16] όσοι δεν αποδέχονται το Πρωτείο της εξουσίας εφ’ όλης της Εκκλησίας που δήθεν έδωσε ο Χριστός στον Πέτρο[17], μέσω του οποίου το παρέλαβαν όλοι οι διάδοχοί του της Πάπες Ρώμης[18], όσοι αμφισβητούν αυτή την εξουσία[19] και όσοι θεωρούν ότι ο Πάπας όταν ομιλεί ex cathedra δεν είναι αλάθητος[20]….

Συνοψίζοντας, τα αναθέματα μεταξύ Ορθοδόξων και Παπικών δεν μπορούν να αρθούν με κινήσεις «καλής θελήσεως», αλλά μόνο με την μετάνοια!

Ας ερευνήσουν με βάση τις Γραφές και την Ιερά Παράδοση[21] ποιοι είναι εκείνοι που σφάλλουν και ας τολμήσουν να κάνουν το πιο σπουδαίο βήμα: να ομολογήσουν την Αλήθεια χωρίς φόβο και πάθος!

---

[1] Ιωάννου Καρμίρη, Τα Δογματικά και Συμβολικά Μνημεία, τόμος ΙΙ, Graz 1968, σελ. 1029[1109].

[2] Μετάφραση ημέτερη. Το πρωτότυπο κείμενο: «Praeterea sententiam excommunicationis tunc latam ex Ecclesiae memoria evellere volumus ac de eius medio removere, atque eam volumus oblivione contectam et obrutam» (Καρμίρη, ό.π., σελ. 1030[1110]).

[3] Αθανασίου Σακαρέλλου, Έγινε από το 1965 η Ένωση των Εκκλησιών!

[4] Αριστοτέλους Δελήμπαση, Πανορθόδοξος Σύνοδος, Αθήνα 1976, σελ. 74-75.

[5] Αριστοτέλους Δελήμπαση, Η αίρεσις του Οικουμενισμού, Αθήνα 1972, σελ. 250.

[6] Ναθαναήλ Χύχα, Εγχειρίδιον περί του πρωτείου του Πάπα (επιμ. Ανδρονίκου Δημητρακοπούλου αρχιμανδρίτου), Λειψία 1869, σελ. ια-ιβ.

[7] Δοσιθέου Ιεροσολύμων, Τόμος Αγάπης, Ιάσιο 1698, σελ. 547.

[8] Στο ίδιο, σελ. 552-554.

[9] «Ὄποιος ἐκεῖνος δὲν ὁμολογεῖ καρδίᾳ καὶ στόματι …ὅτι τὸ πανάγιον Πνεῦμα ἐκπορεύεται ἐκ τοῦ Πατρὸς μόνου οὐσιωδῶς καὶ ὑποστατικῶς, καὶ ὅτι χρονικῶς ἐκ Πατρὸς καὶ Υἱοῦ· ὅς τις δὲν ὁμολογεῖ οὕτως, ἀλλὰ λέγει· «ἐκ Πατρὸς καὶ Υἱοῦ ἐκπορεύεται τὸ πνεῦμα», ἐκεῖνος ἂς εἶναι ἔξω ἀπὸ τὴν ἐκκλησίαν μας καὶ νὰ μὴν ἔχῃ μαζί μας κοινωνίαν, καὶ ἔστω ἀνάθεμα».

[10] «Ὄποιος δὲν ὁμολογεῖ ὅτι εἰς τὸ μυστήριον τῆς κοινωνίας πρέπει καὶ οἱ κοσμικοὶ νὰ μεταλαμβάνουν τὸ τίμιον καὶ ἄχραντον σῶμα καὶ τὸ αἷμα, ἀμὴ λέγουν πὼς τὸ ἄχραντον σῶμα μόνον πρέπει νὰ κοινωνοῦσι, καὶ ὄχι καὶ τὸ αἷμα, ἔστω ἔξω τῆς ἐκκλησίας καὶ ἀνάθεμα. Καὶ σιμὰ εἰς αὐτὸ ὅποιος λέγει πὼς ἀρκεῖ νὰ μεταλάβῃ μοναχὴν τὴν σάρκα, ὅτι εἶναι ἐκεῖ καὶ τὸ αἷμα, ὅπου ὁ Χριστὸς χωριστὰ χωριστὰ ἔδωκε κάθε ἕνα, καὶ αὐτοὶ δὲν τὸ φυλάγουν, ἀνάθεμα».

[11] «Ὄποιος λέγει ὅτι ὁ Κύριος ἡμῶν ᾿Ιησοῦς Χριστὸς εἰς τὸν μυστικὸν δεῖπνον εἶχεν ἄζυμον σὰν τοὺς ᾿Ιουδαίους καὶ ὄχι ἄρτον ἔνζυμον, ἤγουν ψωμὶ ἀνεβατόν, ἐκεῖνος ἂς εἶναι μακρὰν ἀπὸ λόγου μας, καὶ ἔστω ἀνάθεμα αὐτῷ ὡς ἰουδαϊκὰ φρονοῦντι, καὶ τοῦ Ἀπολιναρίου καὶ τῶν Ἀρμένηδων δόγματα παρεισφέροντι εἰς τὴν ἐκκλησίαν μας· διὰ τοῦτο καὶ ἐκ δευτέρου ἀνάθεμα».

[12] «Ὄποιος λέγει πῶς αἱ ψυχαὶ τῶν Χριστιανῶν ὁποὺ ἐμετανόησαν εἰς τὸν κόσμον τοῦτον, ἀμὴ δὲν ἔκαμαν τὸν κανόνα τους, παγαίνουν, σὰν χωριστοῦν ἀπὸ τὸ κορμί, εἰς καθαρτήριον πῦρ, ὁποὺ εἶναι φωτία καὶ κόλασις καὶ τιμωρία, ὁποὺ εἶναι μῦθος ἑλληνικός, ἀνάθεμα».

[13] «Ὄποιος λέγει πῶς ὁ πάπας τῆς Ῥώμης εἶναι κεφαλὴ τῆς ἐκκλησίας καὶ ὄχι ὁ Χριστός, ἀνάθεμα».

[14] «Ἐάν τὶς εἴπη ὅτι κατὰ θεῖον πρόσταγμα ἢ πρὸς σωτηρίας ἀνάγκην, πὰς τις χριστιανὸς ὀφείλει ἐκατέρου εἴδους τοῦ ἁγιωτάτου μυστηρίου τῆς Εὐχαριστίας μεταλαμβάνειν, ἀνάθεμα ἔστω» (Κανόνες και δόγματα της ιεράς και αγίας οικουμενικής εν Τριδέντω γενομένης συνόδου, Ρώμη 1583, σελ. 103).

[15] «Ἐάν τὶς εἴπη τὴν τῆς Εὐχαριστίας κοινωνίαν τοῖς μικροῖς παιδίοις πρὶν εἰς τὰ τῆς διακρίσεως ἔτη αὐτὰ ἀφίκεσθαι, ἀναγκαίαν εἶναι, ἀνάθεμα ἔστω» (στο ίδιο).

[16] Το πρωτότυπο κείμενο των αποφάσεων εδώ (ιταλιστί): https://www.totustuustools.net/concili/vat1.htm

[17] Μετάφραση ημέτερη: «Επομένως, αν κάποιος πει ότι ο μακάριος απόστολος Πέτρος δεν διορίστηκε, από τον Χριστό τον Κύριο, ως άρχοντας όλων των αποστόλων και ορατή κεφαλή ολόκληρης της στρατευομένης Εκκλησίας ή ότι έλαβε άμεσα και αμέσως από τον Κύριό μας Ιησού Χριστό μόνο το πρωτείο τιμής και όχι πραγματικής δικαιοδοσίας, ας είναι ανάθεμα» (Πρωτότυπο κείμενο: «Perciò se qualcuno dirà che il beato apostolo Pietro non è stato costituito da Cristo signore, principe di tutti gli apostoli e capo visibile di tutta la chiesa militante; ovvero che egli direttamente ed immediatamente abbia ricevuto dal signore nostro Gesù Cristo solo un primato d’onore e non di vera e propria giurisdizione: sia anatema»).

[18] Μετάφραση ημέτερη: «Εάν λοιπόν, κάποιος πει ότι δεν είναι θεσμοθετημένο από τον ίδιο τον Χριστό τον Κύριο, δηλαδή θείω δικαίω, ότι ο μακαριστός Πέτρος θα έχει πάντα διαδόχους στο Πρωτείο σε ολόκληρη την Εκκλησία ή ότι ο Ρωμαίος Ποντίφικας δεν είναι ο διάδοχος του μακαριστού Πέτρου σε αυτό το Πρωτείο, ας είναι αναθεματισμένος». (Πρωτότυπο κείμενο: «Se, quindi, qualcuno dirà che non è per istituzione dello stesso Cristo signore, cioè per diritto divino, che il beato Pietro ha sempre dei successori nel primato su tutta la chiesa; o che il Romano pontefice non è successore del beato Pietro in questo primato: sia anatema.»).

[19] Μετάφραση ημέτερη: «Επομένως, αν κάποιος πει ότι ο Ρωμαίος Ποντίφικας έχει μόνο ένα αξίωμα εποπτείας ή καθοδήγησης, και όχι, αντ' αυτού, την πλήρη και υπέρτατη εξουσία δικαιοδοσίας σε ολόκληρη την Εκκλησία, όχι μόνο σε θέματα πίστης και εθίμων, αλλά και σε ότι αφορά την πειθαρχία και κυβέρνηση της οικουμενικής εκκλησίας· ή ότι έχει μόνο ένα κύριο μέρος, και όχι, αντ' αυτού, την πλήρη πληρότητα αυτής της δύναμης. ή ότι δεν είναι συνηθισμένο και άμεσο, τόσο σε όλες τις μεμονωμένες εκκλησίες όσο και σε καθένα από τους μεμονωμένους ποιμένες: ας είναι ανάθεμα». (Πρωτότυπο κείμενο: «Perciò se qualcuno dirà che il Romano pontefice ha solo un potere di vigilanza o di direzione, e non, invece, la piena e suprema potestà di giurisdizione su tutta la chiesa, non solo in materia di fede e di costumi, ma anche in ciò che riguarda la disciplina e il governo della chiesa universale; o che egli ha solo una parte principale, e non, invece, la completa pienezza di questa potestà; o che essa non è ordinaria ed immediata, sia su tutte le singole chiese, che su tutti i singoli pastori: sia anatema»).

[20] Μετάφραση ημέτερη: «Εμείς, λοιπόν, πιστά τηρώντας μια παράδοση αποδεκτή από την αρχή της χριστιανικής πίστης, προς δόξα του Θεού του Σωτήρα μας, για την ανάταση της καθολικής θρησκείας και τη σωτηρία των χριστιανικών λαών, με την έγκριση της ιεράς συνόδου, διδάσκουμε και ορίζουμε ως ένα θεϊκά αποκαλυφθέν δόγμα ότι όταν ο Ρωμαίος Ποντίφικας μιλάει ex cathedra, δηλαδή όταν εκπληρώνοντας το αξίωμά του ως ποιμένας και διδάσκαλος όλων των Χριστιανών, δυνάμει της υπέρτατης αποστολικής του εξουσίας ορίζει ότι ένα δόγμα σχετικά με την πίστη ή τα ήθη πρέπει να γίνονται πιστευτά από όλη την εκκλησία, γιατί εκείνη η θεία βοήθεια που του υποσχέθηκε ο μακαριστός Πέτρος, απολαμβάνει αυτό το αλάθητο, με το οποίο ο θείος Λυτρωτής ήθελε να προικιστεί η εκκλησία του, όταν ορίζει το δόγμα σχετικά με την πίστη ή τα έθιμα. Επομένως, αυτοί οι ορισμοί είναι μη αναμορφώσιμοι από μόνοι τους και χωρίς τη συναίνεση της Εκκλησίας. Αν τότε κάποιος - Θεός φυλάξοι! - τολμά να αντικρούσει αυτόν τον ορισμό μας: ας είναι ανάθεμα.» (Πρωτότυπο κείμενο: «Noi, quindi, aderendo fedelmente ad una tradizione accolta fin dall’inizio della fede cristiana, a gloria di Dio, nostro salvatore, per l’esaltazione della religione cattolica e la salvezza dei popoli cristiani, con l’approvazione del santo concilio, insegniamo e definiamo essere dogma divinamente rivelato che il Romano pontefice, quando parla ex cathedra, cioè quando, adempiendo il suo ufficio di pastore e maestro di tutti i cristiani, in virtù della sua suprema autorità apostolica definisce che una dottrina riguardante la fede o i costumi dev’essere ritenuta da tutta la chiesa, per quell’assistenza divina che gli è stata promessa nel beato Pietro, gode di quella infallibilità, di cui il divino Redentore ha voluto dotata la sua chiesa, allorché definisce la dottrina riguardante la fede o i costumi. Quindi queste definizioni sono irreformabili per virtù propria, e non per il consenso della chiesa. Se poi qualcuno - Dio non voglia! - osasse contraddire questa nostra definizione: sia anatema»).

[21] Ιερά Παράδοση αποτελεί ό,τι εκ παραδόσεως εγγράφου ή αγράφου, δεν έρχεται σε αντίθεση με την Γραφή.

Οἰκουμενισμός καί Παγκοσμιοποίησις: Οἱ Θρησκευτικοί καί Πολιτικοί Πρόδρομοι τοῦ «Μεσσία» Ἀντιχρίστου

ὑπό

Ἰωάννου Ν. Καλλιανιώτου

Καθηγητοῦ τοῦ Πανεπιστημίου τοῦ Scranton

 

 «Πονηροί δέ ἄνθρωποι καί γόητες

  πεοκόψουσιν ἐπί τό χεῖρον,

                                      πλανῶντες καί πλανώμενοι.» 

Β΄. Τιμ. γ΄ 13

 

 

            Ὁ πόλεμος τοῦ ἀντιζήλου (Ἑωσφόρου, Lucifer, Φωτιστοῦ, Illuminator) κατά τῆς θείας Δημιουργίας, τοῦ ἀνθρώπου (τῆς εἰκόνος καί ὁμοιώσεως τοῦ Θεοῦ) ἤρχισεν ἀπό τάς πρώτας ἡμέρας ἐν τῷ Παραδείσῳ. Ἐσυνεχίσθη ἐπί χιλιετίας καί κατέστη δριμύτερος μέ τήν ἔλευσιν τοῦ Μεσσίου Χριστοῦ, τοῦ Υἱοῦ καί Λόγου τοῦ Θεοῦ, τοῦ Σωτῆρος τῆς ἡμῶν πεπλανημένης ἀνθρωπότητος. Οἱ Χριστιανοί εἶναι πλέον οἱ ἐχθροί τοῦ σκοταδιστοῦ τούτου ἀντιδίκου, τοῦ μεγίστου ψεύστου καί βδελυρωτάτου πλάνου, ὁ ὁποῖος παρεπλάνησε μέ τά ψεύδη του τούς «ἐπαΐοντας» (ἄρχουσαν τάξιν, elites) θρησκευτικούς καί πολιτικούς ψευδο-ἡγέτας ἡμῶν καί τούς ἐποίησε πειθήνια ὄργανά του καί πιστούς ἐργάτας τῆς ἐρημώσεως τῶν πάντων, προδρόμους τῆς ἐλεύσεώς του.[1]

            Ἡ πρώτη ἐπιτυχία τούτου ἦτο ἡ ἐξαπάτησις τοῦ «περιουσίου» λαοῦ, τῶν Ἑβραίων, ὥστε νά ἀπορρίψουν καί νά θανατώσουν τόν ἀναμενόμενόν των Μεσσίαν καί νά ἀναμένουν ἔκτοτε καί νά ἐπιβάλλουν διά πυρός καί σιδήρου καί διά τῆς οἰκονομικῆς των ὑπεροχῆς εἰς ἅπαντας τούς λαούς τόν ψυχοκτόνον Ἀντίχριστον, ὡς σωτῆρά των. Κατόπιν, παρεπλάνησεν οὗτος τούς δυτικούς ἐγωιστάς (φιλαύτους) «ἀλαθήτους» θρησκευτικούς ἡγέτας καί τά τελευταῖα ἑκατόν ἔτη ἐπαγίδευσε τούς Ἕλληνας Πατριάρχας, Ἀρχιεπισκόπους καί Ἐπισκόπους τῆς ἐπισήμου Ὀρθοδόξου ἡμῶν Ἐκκλησίας. Αὕτη ἡ ὑποταγή τῆς Ἑλλάδος, τῶν Ἑλλήνων Ὀρθοδόξων, τῆς Μητρός πάντων τῶν Χριστιανῶν, ἦτο ἡ μεγίστη ἐπιτυχία τοῦ Σατανᾶ, ὥστε νά ἀπαλείψῃ τόν Χριστιανισμόν (τήν Παραδοσιακήν Ὀρθοδοξίαν τῶν Ἁγίων Πατέρων) πρό τῆς ἐλεύσεως τοῦ «Μεσσίου» τῶν ἐν ἀγνοίᾳ πεπλανημένων Σιωνιστῶν καί τῶν ἀκολούθων των.

            Ἡ πνευματική αὕτη κατἀπτωσις (μείωσις) τῶν ψευδο-πνευματικῶν Ἑλλήνων κατέστησε τούτους σχισματικούς, αἱρετικούς καί τέλος, ἐπικινδύνους οἰκουμενιστάς διά τήν χώραν μας καί τούς θεοσεβεῖς καί πιστούς Ἑλληνορθοδόξους. Ἀπό πρότυπον πρός μίμησιν κατέστημεν, σήμερον, πρότυπον πρός ἀποφυγήν. Αὕτη ἡ κρίσις, ἡ ὁποία εἶναι μοναδική καί πρωτοφανής διά τόν Ὀρθόδοξον Ἑλληνισμόν, θά πρέπει νά ἀποσοβηθῇ καί οἱ δημιουργοί της καί διατηρηταί της νά ἀποκλεισθοῦν ἀπό τήν Ἐκκλησίαν, πολιτείαν, παιδείαν, ἀκαδημίαν καί πᾶν δημόσιον λειτούργημα καί ἔργον, ὡς ἄκρως ἐπικίνδυνοι διά τήν ὕπαρξιν καί τόν ρόλον τῆς περιουσίου Ἑλλάδος εἰς τήν ἀνθρωπότητα καί δή εἰς τούς ἐσχάτους χρόνους, τούς ὁποίους διανύομεν.

            Ἡ αἱρετική καί κατευθυνομένη ὑπό τῶν Illuminati Δύσις ἐποφθαλμιᾶ, ὑποβλέπει καί εὑρίσκεται ἐν πολέμῳ μέ τήν Ἀρχαίαν Ἑλλάδα, τήν Ρωμανίαν καί τήν Νεωτέραν Ἑλλάδα˙ ἀπό τῷ 1054 (Σχίσμα Ἐκκλησιῶν), 1204 (Δ΄ Σταυροφορία), 1438/9 (Ψευδο-Σύνοδος Φερράρας-Φλωρεντίας), 1453 (Ἄλωσις Κωνσταντινουπόλεως), 1821 (Ἑλληνική Ἐπανάστασις), 1922 (Ἐκδίωξις τῶν Ἑλλήνων ἀπό τήν Μ. Ἀσίαν), 1974 (Κατάληψις Β. Κύπρου), 1981 (Ὑποταγή τῆς Ἑλλάδος ὑπό τῆς ΕΕ), 2002 (Κατάργησις τῆς δραχμῆς καί τῆς κυριαρχίας τῆς χώρας), 2016 (Ψευδο-Σύνοδος Κολυμπαρίου[2] καί ἀναγνώρισις τῶν αἱρετικῶν συναγωγῶν ὡς ἐκκλησιῶν), 2018 (Αὐτοκεφαλία τῶν ψευδο-ἐπισκόπων τῆς Οὐκρανίας),[3] 2020 (κλείσιμον τῶν ἐκκλησιῶν ἐν Ἑλλάδι), τήν ἐπί μακρόν χρόνον παράνομον ἀποδοχήν ἑκατομμυρίων Μουσουλμάνων λαθρομεταναστῶν καί συνεχίζονται αἱ ὑποταγαί. Συνεπῶς, ὑπέταξεν αὕτη τήν πολυπαθῆ πατρίδα μας, πνευματικῶς, πολιτικῶς, οἰκονομικῶς, πολιτιστικῶς, γλωσσικῶς, ἐκπαιδευτικῶς, Ἱστορικῶς, πληθυσμιακῶς, ὥστε σήμερον, νά εἶναι ἁπλῶς καί παντοιοτρόπως κατευθυνομένη, ἐκμεταλλευομένη, ὑποτεταγμένη, παρηλλαγμένη, ἀπομεμονωμένη ἀπό τά Ὀρθόδοξα τέκνα της τῶν ἑτέρων Πατριαρχείων καί Ἐκκλησιῶν, καί δή τήν Ρωσίαν, περίγελως τῶν ἐχθρῶν της καί ἀνησυχία ἀπέραντος διά τούς φίλους της. Ἡ αἱρετική Δύσις, οἱ Νεο-σταυροφόροι ἐχθροί τῶν Ὀρθοδόξων, ἔπεισαν τό Πατριαρχεῖον Κωνσταντινουπόλεως νά ἀποστατήσῃ καί νά ἐναντιωθῇ κατά τῶν ἀδελφῶν Πατριαρχείων καί Ἐκκλησιῶν καί νά παρουσιάζεται ὡς ὁ Πάπας τῆς Ἀνατολῆς. Διῂρεσαν τήν Ὀρθόδοξον Ἀνατολήν, ὑπέταξαν τά Βαλκάνια καί τάς πρῲην χώρας τῆς Σοβιετικῆς Ἑνώσεως. Τώρα στοχεύουν τήν Οὐκρανίαν καί θά συνεχίσουν μέ τήν Λευκορωσίαν, τῇ βοηθείᾳ τοῦ Βαρθολομαίου διά τῆς παρανόμου ἀνακηρύξεως τῆς Ἀνεξαρτήτου «Ἐκκλησίας» τῆς Οὐκρανίας.[4] Ἐπέβαλλον, οἱ πρόδρομοι οὗτοι, τήν παγκοσμίαν δουλείαν διά τῶν περιορισμῶν καί τῶν ὑποχρεωτικῶν θανασίμων ἐμβολιασμῶν (χάραγμα) καί τῆς μασκοφορίας τῶν πολιτῶν.[5] Οὐσιαστικῶς, εἷς ἀνελέητος πόλεμος κατά τῆς Ὀρθοδοξίας τῇ βοηθείᾳ τῶν ψευδο-ὀρθοδόξων ἡγετῶν της.

            Ἰδοῦ τά ὀψώνια τοῦ οἰκουμενισμοῦ καί τῆς παγκοσμιοποιήσεως. Πνευματικός καί βίαιος θάνατος. Προητοίμασαν οἱ «πρόδρομοι» οὗτοι τό ἔδαφος ἐπί τόσα ἔτη. Τά πάντα εἶναι ἕτοιμα διά τήν μεγάλην ἀποδοχήν καί παραδοχήν τοῦ Πλάνου. Οἱ πολιτικοί τῆς Ἑλλάδος ἅπαντες ἄθεοι, ἄλλοι ἐκτός Ἐκκλησίας δι’ ἐπιτιμίων, ἀνθέλληνες καί κατευθυνόμενοι οἱ τάλανες ἀπό τάς σκοτεινάς δυνάμεις, τούς Illuminati. Οἱ ἐκκλησιαστικοί κατευθύνονται ἀπό τό σχίσμα τοῦ 1924 πρός τήν αἵρεσιν τοῦ Οἰκουμενισμοῦ τῶν τελευταίων ἐτῶν, καί ἀπό τήν ὑποταγήν εἰς τήν ἀποδοχήν, ἐάν δέν ὑπάρξῃ μετάνοια καί ἄμεσος ἐπιστροφή εἰς τήν Παράδοσιν τῶν Πατέρων[6] καί Ἁγίων τῆς Ὀρθοδοξίας μας. Οἱ παγκοσμιοποιηταί (globalists) ἐπέβαλλον τήν πλάνην τοῦ Οἰκουμενισμοῦ διά τῆς μυήσεως εἰς τήν «φιλάνθρωπον» Μασονίαν. Ὁ οἰκουμενιστής καί ὁ μασόνος εἶναι τά πλέον πειθήνια ὄργανα τῶν «προδρόμων» τοῦ Ἀντιχρίστου καί δυστυχῶς, θά παρασύρουν καί τόν λαόν μας, ὁ ὁποῖος εἶναι παραπληροφορημένος καί διάγει τόν βίον του ἐν ἀγνοίᾳ μέ τήν ἄθεον, σκοταδιστικήν καί ἀνθελληνικήν παιδείαν μας καί τήν προπαγάνδα τῶν μέσων μαζικῆς ἐκτυφλώσεως (ΜΜΕ) ἀπό τήν «χρυσῆν» περίοδον τοῦ σοσιαλιστοῦ καί μεγάλου «μεταρρυθμιστοῦ» Παπανδρέου, κατόπιν, διά τοῦ Ἑβραίου Σημίτη, τοῦ προδότου Τσίπρα καί σήμερον, διά τοῦ δικτατωρίσκου Κούλη. Ἅπαντες Νεο-ἐποχῖται δουλοπρεπεῖς ψευδο-ἡγέται ἀκόλουθοι τῶν Illuminati. Ἡ μόνη ἐλπίς εἶναι ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός. ἡ Παναγία Μητέρα Του καί οἱ Ἅγιοι τῆς Παραδοσιακῆς Ὀρθοδοξίας μας. Εὐχόμεθα, ὁ πανάγαθος Θεός νά ἐλεήσῃ  τήν καταδιωκομένην Ἑλλάδα.  

---

[1] «Τό δέ Πνεῦμα ῥητῶς λέγει ὅτι ἐν ὑστέροις καιροῖς ἀποστατήσονταί τινες τῆς πίστεως, προσέχοντες πνεύματι πλάνοις καί διδασκαλίαις δαιμονίων.» (Α΄. Τιμ. δ΄ 1)

 

[2] Ὅρα, Καλαβρύτων: ''Η Σύνοδος στο Κολυμπάρι της Κρήτης έβλαψεν ανεπανόρθωτα την Ορθοδοξία''. https://www.romfea.gr/epikairotita-xronika/22737-kalabruton-i-sunodos-sto-kolumpari-tis-kritis-eblapsen-anepanorthota-tin-orthodojia

[3] Ὅρα, «Οργή ρωσικής εκκλησίας με Φανάρι για την αυτοκεφαλία της ...»,  https://thecaller.gr/ellada/orgi-rosikis-ekklisias-me-fanari-gia-tin-autokefalia-tisoukranikis-ekklisias/

[4] Ὁ ἡγετίσκος Μητσοτάκης ἴσως ἀποστείλη καί Ἑλληνας στρατιώτας εἰς τήν Οὐκρανίαν νά πολεμήσουν τούς «μεγάλους ἐχθρούς» τῆς ἀντιορθοδόξου Δύσεως, τούς «βαρβάρους» Ὀρθοδόξους Χριστιανούς, τούς Ρώσους.

[5] Ὅρα, R.Fuellmich: «Έτσι θα φέρουν την παγκόσμια κυβέρνηση – Μείωση πληθυσμού με mRNA ενέσεις & καταστροφή οικονομίας». https://orthodoxostypos.gr/r-fuellmich-%ce%ad%cf%84%cf%83%ce%b9-%ce%b8%ce%b1-%cf%86%ce%ad%cf%81%ce%bf%cf%85%ce%bd-%cf%84%ce%b7%ce%bd-%cf%80%ce%b1%ce%b3%ce%ba%cf%8c%cf%83%ce%bc%ce%b9%ce%b1-%ce%ba%cf%85%ce%b2%ce%ad%cf%81/

[6] Ἡ ἀπάτη τῆς «Μεταπατερικῆς Θεολογίας» ὑπερέβη πᾶσαν αἵρεσιν ἐπί τῶν ἡμερῶν μας. Ὅρα, Ἰωάννου Ν. Μαρκᾶ, «Διακηρυττόμεναι Αἱρέσεις τοῦ Μητροπολίτου Βόλου Ἰγνατίου Ν.Ε. καί τῆς Οἰκουμενιστικῆς Ἀκαδημίας του», Ἅγιος Ἀγαθάγγελος Ἐσφιγμενίτης, Ἔτος ΝΒ΄, Τεῦχος 307, Σεπτέμβριος-Ὀκτώβριος 2021, σσ. 24-37.  Ἐπίσης, “Η υπεροψία και η θεολογική εκτροπή των επίδοξων «Μεταπατερικών» Θεολόγων" Δημήτριος Ι. Τσελεγγίδης (Καθηγητής δογματικῆς Α.Π.Θ.). https://metemorfothis.blogspot.com/2022/02/blog-post_9.html