"Κρείττων γὰρ ἐπαινετὸς πόλεμος εἰρήνης χωριζούσης Θεοῦ· καὶ διὰ τοῦτο τὸν πραῢν μαχητὴν ὁπλίζει τὸ Πνεῦμα, ὡς καλῶς πολεμεῖν δυνάμενον" Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος

Τρίτη, 15 Μαΐου 2012

ΠΡΟΣ ΤΟΝ "ΟΡΘΟΔΟΞΟ ΤΥΠΟ" - ΓΙΑ ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΑΚΟ


   γαπητο συντάκται τς φημερίδος «ρθόδοξος Τύπος», Χριστὸς Ἀνέστη·



   Περιλθεν ες τάς χεράς μας τ ὑμέτερον πόνημα «Τ μερολογιακν ζήτημα – μικρ συμβολ ες τν πίλυσίν του».

   Λυπούμεθα· φρονομεν τι στοχήσατε.

   Δὲν χομεν σκοπν νὰ σκήσωμεν γονον πολεμικν μήτε νὰ προκαλέσωμεν περισσοτέραν ταραχν κα σύγχυσιν ες τάς πονηρς ταύτας μέρας. Εχόμεθα μόνον νὰ συμβάλωμεν, σν Θε, ες τν ρθν τοποθέτησιν το ζητήματος.

   λόγιος γιορείτης ερομόναχος Θεοδώρητος Μαρος, σύγχρονος οτος μολογητς κα πολογητής, κοιμήθη ν Κυρί. Ἄς προβληματισθοῦν καὶ ἂς ἀνασυνταχθοῦν οἱ γκρατες τν Γραφν κα τν γίων Πατέρων κα ν ταπεινώσει διάγοντες, ὥστε νὰ ναλάβουν καὶ νὰ συνεχίσουν ἐπαξίως τὸ κεχαριτωμένον ργον ναιρέσεως βλασφημιν κα στοχιῶν.

Α. Ὀλίγα περὶ τοῦ μερολογίου κα τῆς λλαγῆς του.

   Κατηγορούμεθα, μες ο διακόψαντες τ μνημόσυνον τν καινοτόμων καὶ οἰκουμενιστῶν ρχιερέων κολουθοντες τ πάτριον ορτολόγιον ρθόδοξοι χριστιανοί, ς μερολάτραι, προσκεκολλημένοι δθεν ες να «νακριβές» μερολόγιον. Πιστεύομεν τι πάνυ δικος ατη κατηγορία πρέπει νὰ κλείψῃ. Εναι μάλιστα λυπηρότερον νὰ ξαπολύεται π γνωρίζοντας.

   Δὲν εναι, βεβαίως, τ μερολόγιον τ κυρίως ζητούμενον, πολ περισσότερον δὲ δὲν εναι τ «κινδυνευόμενον». Κα ἐὰν ποθέσωμεν τι τ ζητούμενον εναι μόνον ατό, τ λέγουν ατο τούτοι ο γέροντες, α γνμαι τν ποίων ερίσκονται ες τ ς νω βιβλίον σας;

  α. π. Γαβριλ Διονυσιάτης (†), πισημαίνει τι πόφασις τς «κκλησίας» «δὲν λήφθη καλς κα κανονικῶς» (σελ. 26). Θέτομεν τ κκλησία εἰς εἰσαγωγικά, καθ’ τι, ς καλς γνωρίζετε, ὁριστικὴ πόφασις λλαγς το μερολογίου λήφθη μονομερς ἐκ τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, τῇ συνευδοκίᾳ μόνον τοῦ Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως, καθ’ ἣν στιγμὴν διεφώνουν τὰ λοιπὰ Πατριαρχεία, πρᾶγμα τὸ ὁποῖον «ἀπέκρυψεν ἐπιμελῶς» ἀπὸ τὴν Ἰερὰν Σύνοδον (βλ. πρακτικὰ Συνόδου εἰς «Ἱστορία Ἑλλαδικῆς Ἐκκλησίας», Θεοκλήτου Στράγγα) ὁ τότε Ἀρχιεπίσκοπος τῆς Ἑλλαδικῆς Ἐκκλησίας Χρυσόστομος Παπαδόπουλος, μετὰ τὴν ἀντικανονικὴν ἐπιβολὴν τοῦ νέου ἡμερολογίου ἐν Ἑλλάδι.  Η ἀρχικὴ, μάλιστα, απόφασις ἀλλαγῆς τοῦ ἡμερολογίου, ἡ ὁποία ἐλήφθη εἰς τὸ ψευδο-πανορθόδοξον Συνέδριον τοῦ 1923, ηὔφρανε καὶ προτεστάντην «Ἐπίσκοπον», ὁ ὁποῖος ἐδήλωσεν ὅτι, πλὴν τῆς ἀναγνωρίσεως ὑπὸ τῶν ὀρθοδόξων τῆς χειροτονίας τῶν Ἀγγλικανῶν, καὶ αὐτὴ αὕτη ἡ ἀλλαγὴ τοῦ ἡμερολογίου θὰ ἐπισπεύσῃ τῆν ἕνωσιν τῶν «Ἐκκλησιῶν». Ἐρωτῶμεν: Τοιουτοτρόπως λαμβάνονται αἱ ἀποφάσεις τῆς Ἐκκλησίας; Εἰς τοιαύτην ἀπόφασιν θέλετε νὰ ὑπακούσωμεν;

   β. π. πιφάνιος Θεοδωρόπουλος (†) σημειοῖ, σαύτως, τι «κακς γένετο μερολογιακ μεταῤῥύθμισις» (σελ. 39). λλαχο δ πιμένει τι «κακς διεσαλεύθη - πλειστάκις χομεν διακηρύξει τοτο – πάρχουσα περ τν ορτολογικν κύκλον μοιομορφία κα εθε συντόμως νὰ ποκατασταθ ατη» (σελ. 66). Εἶναι ὅμως τοῦτο δυνατόν εἰς τὸν σημερινὸν οἰκουμενιστικὸν κατήφορον καὶ τὴν ἐλλειψιν τόλμης διὰ τὴν ἀποκατάστασιν τῆς ἀληθείας ἢ διὰ τὴν «ἀποτείχισιν»; Ἂς μὴ γίνωνται, τοὐλάχιστον οἱ γνωρίζοντες τὰ τῆς πίστεως, ἐμπόδιον εἰς ἐκείνους οἱ ὁποῖοι θέλουν νὰ κρατήσουν Θερμοπύλας διωκόμενοι, παρηγκωνισμένοι, άμισθοι…

  γ. π. Φιλόθεος Ζερβάκος (†) τονίζει τι « καινοτομία το ορτολογίου δὲν πρεπε νὰ γίνῃ» (σελ. 43).

   τι κακς γένετο λλαγή, φανερούται κα κ το γεγονότος τι νέμειναν τότε ες τ πάτριον  ορτολόγιον πλειοψηφία τν Πατριαρχείων κα Ατοκεφάλων κκλησιν.

Β. Οσία το θέματος οκουμενισμός.

   ς προχωρήσωμεν κα ες τ οσιωδέστερα, καθ’ τι, παναλαμβάνωμεν, δὲν εμεθα μερολάτραι. μερολάτραι, μάλιστα, φαίνοντο νὰ σαν ο ποθοντες νὰ διορθώσουν τν μερολογιακν νακρίβειαν, παραθεωροντες τν δογματικν κα κκλησιολογικν κρίβειαν περ π κοινο κα ν γί Πνεύματι λήψεως ποφάσεων, περ συνεορτασμο τν ρθοδόξων κκλησιν, περ μ συμμετοχς μασσώνων, αρετικν κα πολιτικν ες ποφάσεις τς κκλησίας.

   Μετ βαθυτάτης πικρίας, διεπιστώσαμεν τι ες τ πόνημά σας δὲν πάρχει σχεδν οδαμο ναφορ περ τς τρομερς λαίλαπος το οκουμενισμοῦ, ποία τείνει νὰ κατασπαράξῃ τάς ρθοδόξους κκλησίας κα νὰ δημιουργήσ τ κατάλληλον κλίμα πρς ποδοχν το ντιχρίστου. πίσης, τ κα οσιωδέστερον, ποφεύγεται ἡ κατάδειξις τῆς άμέσου σχέσεως  τοῦ οκουμενισμοῦ μ τν ρθόδοξον νστασιν κα ποτείχισιν τν «Παλαιοημερολογιτῶν». νετοπίσαμεν μίαν καὶ μόνον ναφορν ες τν οκουμενισμόν, κα μ ατν πιχειρετε μάλιστα νὰ μειώσετε τν σημασίαν το μείζονος τούτου θέματος. Γράφετε: «… διοικοσα κκλησία ς μ δίνῃ φορμς μ τυχν νοίγματα πρς τ δύση…». «Τυχν νοίγματα» εἶναι αἱ ἀναρίθμητοι πίσημοι βλάσφημοι καὶ προδοτικαὶ ποφάσεις, νέργειαι κα δηλώσεις τν ξ ρθοδόξων οκουμενιστῶν, κα δ Προκαθημένων, μὲ τὰς ὁποίας μάλιστα γεμίζετε κάθε φοράν τὴν ἐφημερίδα σας;

  α. Περ τν πόψεων το π. πιφανίου Θεοδωροπούλου:          

   Κατ’ ρχάς, ς καλς γνωρίζετε, τ πιχειρήματα το π. πιφανίου χουν κατάῤῥιφθῆ π τ ντεπιχειρήματα το π. Θεοδωρήτου, τ ποα κυρίως περιέχονται ες τ βιβλία του «Τ ντίδοτον» κα «Ο διάλογοι τς ρήμου περ το Οκουμενισμοῦ». Φρονομεν, τι ἐὰν θέλετε νὰ εσθε συνεπες νώπιον Θεο κα νθρώπων, θ το καλν νὰ προβάλλετε τ ς νω βιβλία, πιτρέποντες τοιουτοτρόπως ες τος καλοπροαιρέτους χριστιανος νὰ πιλέξουν, δι προσευχς κα μελέτης, τν λήθειαν.

   ς σημειώσωμεν μόνον τοτο: π. πιφάνιος θεωροσε ς ρθν τ δυνητικν το ΙΕ΄ κανόνος τς ΑΒ΄ Συνόδου περ διακοπς μνημοσύνου τν αρετικ φρονούντων κα κηρυττόντων πισκόπων. Συνιστοσε δ τι εναι καλν νὰ γίνη μία συγκατάβασις, μία οκονομία ες τν κκλησιαστικν πικοινωνίαν μ οκουμενιστς ποιμένας «χρι καιρο». «χρι καιρο» μως! Δὲν πέκλειε τ νδεχόμενον διακοπς το μνημοσύνου, ς πράττουν νεώτεροι πατέρες, φευρέται μις νέας θεωρίας «ντς τν τειχν – ντς τς κκλησίας», δηλαδ «οδέποτε διακοπ κοινωνίας». κκλησία, πατέρες κα δελφο συντάκται, κατεσκεύασε «νοητ τείχη» (δηλαδ συνέταξε ν γί Πνεύματι, δόγματα, ερος κανόνας κα λοιπά) στε, σν τος λλοις, νὰ ποτρέπ τος νοητος λύκους (αρετικούς) νὰ εσβάλλουν ες τν «μάνδραν το Χριστο» κα νὰ δράσουν. Τ «τείχη» διαφυλάττουν τν λήθειαν· εναι δύνατον νὰ περιβάλλουν μοῦ λήθειαν κα ψεδος, φς κα σκότος, «πρόβατα» κα «λύκους», ρθοδόξους κα αρετικούς. που λήθεια κε κα κκλησία, κα που κκλησία κε κα λήθεια! Ο αρετικ φρονοντες θέτουν αυτος κτς κκλησίας (ὡς τονίζει καὶ ὁ καθηγητὴς Ἰ. Κορναράκης), οἱ δὲ πιστοὶ φείλομεν νὰ ποτειχιζόμεθα π αὐτοὺς τος λυκοποιμένας, συμφώνως πρὸς τος κανόνας κα τν πρακτικν τν γίων Πατέρων, ναμένοντες τὴν σύγκλησιν ἐν ἁγίῳ Πνεύματι Συνόδου πρὸς ἀποκατάστασιν τῆς Ἀληθείας καὶ τῆς εἰρήνης ἐν τῇ Ἐκκλησία. 

  β. Περ τν πόψεων το π. Πορφυρίου:

   γέρων Πορφύριος, πιθανς προφανς πηρεασμένος κ τς ργανωμένης προπαγάνδας κατ τν «Παλαιοημερολογιτῶν», «συνήθιζε νὰ παντάει ταν τν ωτούσαν γι’ ατ τ ζήτημα τι ατ εναι πιστημονικ θέμα. Νὰ πᾶτε νὰ ωτήσετε τος πιστήμονες νὰ σς πούν». Σς ρωτμεν, γαπητο συντάκται: Εναι θέμα πιστημονικόν; γνοομεν τν αρετικν γκύκλιον το Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως το τους 1920, τν «καταστατικν χάρτην το οκουμενισμοῦ», ς εὐστόχως νομάσθη πό τινων; Ες ατν δὲν διαλαλεῖται πρς πσαν κατεύθυνσιν τι δι νὰ συμβ πολυπόθητος προσέγγισις μ τάς «δελφς κκλησίας», δηλαδ τος αρετικος τς Δύσεως, φείλουν ο ρθόδοξοι νὰ προβον ες νδεκα νεργείας, πρώτη κ τν ποίων εναι « παραδοχ νιαίου μερολογίου»; οκουμενισμς, ἑπομένως, το ατία λλαγς το μερολογίου. Καλὸν θὰ ἦτο - καλοπροαιρέτως γράφομεν - νὰ μὴ ἀναπαράγετε ἀστόχους ἀπόψεις οἱωνδήποτε γερόντων.

   Ἂς σημειωθῇ, ἐπίσης, ὅτι αἱ ἀπόψεις τοῦ π. Ἰωὴλ Γιαννακοπούλου, τὰς ὁποίας ἐπαναδημοσιεύετε τώρα εἰς τὴν ἐφημερίδα σας, περὶ πασχαλίου κανόνος καὶ μεταθέσεων ἑορτῶν, εἶναι, ἐπίσης, ἄστοχοι. Ἐμπνέουν ἕνα σχετικισμὸν εἰς τὴν ἡμερομηνία τελέσεως τῶν ἑορτῶν, ὅτι, δηλαδή, δὲν ἔχει ἰδιαιτέραν σημασίαν ἡ τέλεσις τῶν ἑορτῶν κατὰ τὴν καθωρισμένην ἡμερομηνίαν. Ἡ Ἐκκλησία, ὅμως, ἔχει συντάξει εἰδικὸν «Τυπικὸν» διὰ τὴν τέλεσιν τῶν ἑορτῶν. Εἰς αὐτὸ μάλιστα σημειούται μία καὶ μοναδικὴ περίπτωσις μεταθέσεως ἑορτῆς (αὐτὴ τοῦ ἁγίου Γεωργίου, ὅταν συμπέσῃ Μεγάλη Παρασκευὴ ἢ Μέγα Σάββατον)· καθωρισμένη, ὄχι τυχαία. Ὁ δὲ ἅγιος Νικόδημος γράφει (Ἱ. Πηδ., σελ. 9) ὅτι τὸ γεγονὸς ὅτι «εὐαρεστεῖται ὁ Θεὸς εἰς τὴν τάξιν τοῦ πασχαλίου καὶ ἁπλῶς εἰπεῖν, τοῦ καλανδαρίου (ἡμερολογίου) τοῦ ἐδικοῦ μας (Ἰουλιανοῦ, «παλαιοῦ»), παρὰ εἰς τὴν ἀκρίβειαν τοῦ πασχαλίου καὶ καλανταρίου (γρηγοριανοῦ, νέου ἡμερολογίου) τῶν Λατίνων, φανερὀν εἶναι ἀπὸ τὰ θαύματα ὅπου ἔδειξε, καὶ δεικνύει ἕως τώρα δι΄ αὐτό». Καὶ ἀναφέρει τρία θαύματα, τὸ ἕνα σχετικόν μὲ τὸ πασχάλιον, τὰ δὐο ἄλλα σχετικὰ μὲ ἀκινήτους ἑορτάς. Τί λοιπόν; Νὰ ἀγνοήσωμεν τὴν ἀργίαν τοῦ προφήτου Ἠλιοὺ (συμφώνως πρὸς τὸ Ἰουλιανὸν, «παλαιόν», ἡμερολόγιον) καὶ νὰ ζυμώσωμεν; Καὶ νὰ γίνῃ πέτρα τὸ προζύμι, ὡς συνέβη εἰς τὸ θαῦμα (τὸ ὁποῖον ἀναφέρει ὁ ἁγιος) μὲ τὴν γυναῖκα, ἡ ὁποῖα ἠκολούθει τὸ παπικὸν ἡμερολόγιον; Νὰ ἀγνοήσωμεν τὸ θαῦμα τῆς ἁγίας Νεφέλης (Μεταμόρφωσις) καὶ νὰ ἐπιτελῶμεν ἄλλοτε τὴν ἑορτήν;         

  γ. Περ το π. ουστίνου Πόποβιτς:

   ναφέρετε μίαν ρμηνείαν το ντως μεγάλου ατο γνησίου ρθοδόξου θεολόγου τν σχάτων χρόνων ες τ ποκαλυπτικν «Χρόνος οκέτι σται» (ι΄, 6). Συγχωρέστε μας, λλ φρονομε τι ρμηνεία του ατη οδεμίαν σχέσιν χει μ τ θέμα το μερολογίου. Πεῖτε μας: τὸ χωρῖον τοῦτο δὲν ἀναφέρεται εἰς τοὺς ἀποκαλυπτικοὺς καιροὺς τῶν ἐσχάτων, καὶ, ἐπίσης, ἰσχύει καὶ διὰ τὸν χρόνον μετὰ τὴν Δευτέραν Παρουσίαν;

   πίσης, φο ναφέρεστε ες τν π. ουστῖνον, γιατ δὲν μᾶς πενθυμίζετε τι «διέκοψε πσαν κκλησιαστικν πικοινωνίαν» μετ το κακοδόξου Πατριάρχου Σερβίας, πιβεβαιῶν τν γιοπατερικν κανονικν πρακτικν διακοπς μνημοσύνου τν αρετικ κηρυττόντων; Μήπως θ το καλν νὰ ναδημοσιεύσετε τ σχετικν ρθρον το φύλλου 144 τς μετέρας φημερίδος; π. ουστῖνος πραξεν ατ κριβς τ ποον σεῖς, δι τν ρθρων σας, συνηθίζετε νὰ ποτρέπετε τος πιστος νὰ πράξουν.

  δ. Περ τν πόψεων τν Διονυσιατν πατέρων Γαβριλ προηγουμένου κα Θεοκλήτου:

   ρκούμεθα νὰ επωμεν τι ο πατέρες οτοι γράφουν ς νὰ γνοον τ κυριώτερα, δηλαδ τν οκουμενισμόν, τν γκύκλιον το 1920, τ ψευδο-ορθόδοξον Συνέδριον το 1923, τν σκοτεινν όλον τν μασσώνων κα τν αρετικν ες τ τεκταινόμενα ες τν ρθοδοξίαν, τάς ναριθμήτους προδοσίας τς πίστεως κ τν ξ ρθοδόξων οκουμενιστῶν. ς κ τούτου, οδεμίαν σχν χουν α βολαί των κατ τν «Παλαιοημερολογιτῶν», ο ποοι δι λόγους πίστεως δὲν χουν κκλησιαστικν πικοινωνίαν μ τος ξ ρθοδόξων οκουμενιστάς, λλ κα τος κοινωνοντας μ ατούς, ς σιωπντας συνευδοκούντας συνενόχους.

  ε. Περ τν πόψεων το π. Φιλοθέου Ζερβάκου:

   Θέλετε νὰ εστε περισσότερον μερόληπτοι; Ἂς μᾶς ὑπενθυμίσετε τὸ γεγονὸς ὅτι ὁ π. Φιλόθεος, κατόπιν θερμῆς προσευχῆς, ἤκουσε θείαν φωνὴν λέγουσα περὶ τῆς ὀρθότητος καὶ ἀνἀγκης ἐπαναφορᾶς τοῦ πατρίου ἑορτολογίου καὶ, ἐπίσης, τι ζησε τὰς τελευταίας φρικτὰς στιγμς τν «διορθωσάντων» τ μερολόγιον, μασσώνων Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως Μελετίου Μεταξάκη κα ρχιεπισκόπου θηνν Χρυσοστόμου Παπαδοπούλου, κατ τάς ποίας μολόγουν τι «σχισαν τν κκλησίαν» καὶ διὰ τοῦτο βασανίζονται. Ατ τ γραψε διος π. Φιλόθεος! Τ γνωρίζετε (βλέπε «Τὸ παπικὸν ἡμερολόγιον καὶ οἱ καρποὶ αὐτοῦ»). Ποῦ, λοιπόν, νὰ σταθοῦν αἱ κατηγορίαι ἐναντίον μας ὅτι εἴμεθα σχισματικοί; «Ἀποσυναγώγους ποιήσουσιν ὑμᾶς», εἶπεν ὁ Κύριός μας…

   Κλείετε τ πόνημά σας μ τν εχήν: «ς μιμηθομε τος δελφούς μας ρθοδόξους Πολωνος (εἰς τν νατολικν Πολωνίαν κολουθον τ παλαιν μερολόγιον ν ες τν Δυτικν τ Νέον) ο ποοι […] συνυπάρχουν, Παλαιοημερολογῖται κα Νεοημερολογῖται ς να σμα, μία κκλησία, πως πραγματικ εναι, π τν ατν πίσκοπον».

   γαπητο συντάκται, κατανοετε τι μᾶς ζητετε νὰ «συνυπάρχωμεν», κοινωνοντες, μ τν πληθν τν ξ ρθοδόξων οκουμενιστν κα δι’ ατν μ τν πανσπερμίαν τν αρετικν κα λλοθρήσκων κα εδωλολατρν, τ ποον κριβς εναι μολυσμός, ψυχικς θάνατος, χωρισμς π τν Θεόν, κόλασις;

   Τὸ ἐπιχείρημα περὶ ὑπάρξεως πολλῶν παλαιοημερολογιτικῶν παρατάξεων (ἕνεκα ἐγωισμῶν καὶ ἀταξιῶν – φαινόμενα τὰ ὁποῖα καὶ ἄλλοτε ἐν καιρῷ αἱρέσεως καὶ διωγμῶν ὑπῆρχον), εὐχόμεθα να μὴ ἀποτελῇ ἐμπόδιον εἰς τὴν ὑπακοήν σας εἰς τὰ κελεύσματα τῆς Ἐκκλησίας περὶ διακοπῆς μνημοσύνου τῶν αἱρετικὰ κυρηττόντων. Ὁ οἰκουμενισμὸς εἶναι τὸ παμπρόβλημα, πατέρες καὶ ἀδελφοί. Ὀφείλομεν να τοποθετηθῶμεν ὀρθῶς ἔναντι αὐτοῦ, ἐγκαταλείποντες δικαιολογίας καὶ προφάσεις ἐν ἁμαρτίαις. Ἂς εὐχόμεθα, ἐπίσης, ὡς ἐπεθύμει καὶ ὁ π. Ἐπιφάνιος, νὰ ἀποκατασταθῇ συντόμως ἡ ἑορτολογικὴ ὁμοιομορφία καὶ ἑνότης καὶ, τὸ οὐσιωδέστερον, νὰ προσηλωθῶμεν εἰς τὴν ἀμώμητον, τὴν ἀκαινοτόμητον Ὀρθοδοξίαν τῆς ἀκριβείας καὶ τῆς κατὰ Θεὸν οἰκονομίας καὶ ὄχι τῆς παρανομίας.    

   Συγχωρέστε μας ἐὰν κάπου ἀκουσίως στοχήσαμεν ἐὰν προεκαλέσαμεν ψυχικν ταραχήν.

   «δη ρχισεν ρα το πειρασμο», γραφεν όλίγον πρὸ τῆς κοιμήσεώς του π. ουστῖνος Πόποβιτς. Ὁ δὲ π. θανάσιος Μυτιληναος έκήρυττεν μεγαλοφώνως ὅτι ζοῦμε εἰς τὰ έσχατα τῶν έσχάτων. Ἂς κάνωμεν μίαν νδρείαν προσπάθειαν, σὺν Θεῷ, νὰ παρνηθμεν τν κόσμον, τν δεινν κκοσμίκευσιν, ἡ ὁποία εἰσῆλθε «καλπάζουσα» καὶ εἰς αὐτὸν τὸν χῶρον τῆς κκλησίας, κα νὰ γαπήσωμεν τν μόνον Σωτῆρα Κύριον μν ησον Χριστν κα τν Μίαν λήθειαν. Δὲν δικαιολογούμεθα νὰ ποκρύπτωμεν νὰ παραποιμεν Ατήν. Θες ς μᾶς λεήσῃ κα ς μᾶς φωτίσῃ! μήν. Γένοιτο.  

Ἐκ τῆς ἐνορίας τοῦ Ἁγίου Προφήτου Ἠλία Βερδικούσσης

1 σχόλιο:

  1. Αγαπητοί πατέρες και αδελφοί της ενορίας του Αγίου Προφήτου Ηλία Βερδικούσσης, σας ευχαριστώ εκ καρδίας για το ωραιότατο κείμενό σας. Όλα τα ψεύδη πρέπει ν' αναιρούνται ένα-ένα, διότι αυξάνουν τα μέγιστα την σύγχυση και την αποστασία από την Αλήθεια. Είθε ο μισθαποδότης Κύριος να σας ανταμείψει πλουσιοπαρόχως.

    ΑπάντησηΔιαγραφή