"Κρείττων γὰρ ἐπαινετὸς πόλεμος εἰρήνης χωριζούσης Θεοῦ· καὶ διὰ τοῦτο τὸν πραῢν μαχητὴν ὁπλίζει τὸ Πνεῦμα, ὡς καλῶς πολεμεῖν δυνάμενον" Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος

Τρίτη, 17 Ιανουαρίου 2017

Πανιερώτατος Λογγίνος Ζαρ του Μπαντσένι: Κήρυγμα για τη Σύνοδο της Κρήτης.

Πανιερώτατος Λογγίνος  Ζαρ [1] του Μπαντσένι:
Κήρυγμα για τη Σύνοδο της Κρήτης.
Ευχαριστώ τους χριστιανούς ορθόδοξους που στάθηκαν φρουροί της Ορθόδοξης Πίστης. Ήταν ένα αρκετά δύσκολο έτος, με δοκιμασίες. 

‘Έγινε στη Κρήτη μια διαβολική, αντίχριστη Σύνοδος που δεν είχε καμία βάση - δεν βασίστηκε στις επτά Συνόδους της Ορθόδοξης Εκκλησίας -, που υπέγραψε αδιάντροπα αιρετικά ντοκουμέντα, που πουλήθηκε στον σατανά και τώρα είναι, φυσικά, δύσκολο να αναγνωρίσουμε πια, εκείνους τους αρχιερείς, πατριάρχες και επισκόπους που δεν είχαν τον κοινό νου να ομολογήσουν την λυτρωτική Ορθόδοξη πίστη, αλλά  προσχώρησαν στις πλάνες, στις αιρέσεις, υπέγραψαν αιρετικά ντοκουμέντα και γίνανε με τη σειρά τους αιρετικοί, όπου δεν τους αναγνωρίζουμε πια ως Εκκλησία και ευχόμαστε ένα πράγμα μόνο, να τους γυρίσει ο Θεός στην μετάνοια, να αποστρέφονται την ληστρική ψευδό-σύνοδο της Κρήτης. Και θα ήθελα να πω σήμερα σε όλους σας, ίσως να το ακούσουν και αυτοί, οι μοναχοί του Αγίου Όρους, από την Σκήτη Προδρόμου, οι μοναχοί από την ρουμάνικη σκήτη κλείσανε τις πόρτες στους αιρετικούς και δεν τους άφησαν να μπούνε στο μοναστήρι τους` πήγε πρόσφατα ένας μητροπολίτης και του κλείσανε τις πόρτες στα μούτρα διότι έχει υπογράψει τα αιρετικά ντοκουμέντα της Κρήτης και πουλήθηκε στον Αντίχριστο.
Αδέλφια, έτσι πρέπει να κάνουμε, πρέπει να μη αποδεχόμαστε τίποτα απ’ αυτά που μας εισάγουν στην Ορθόδοξη πίστη μας, πρέπει να μείνουμε θερμοί ομολογητές, μέσα στην πίστη μας, μέσα στην Εκκλησία μας` να μην προδώσουμε ούτε την Εκκλησία μας, ούτε το έθνος μας` και να μην προδώσουμε τον Θεό, τον Ένα Θεό` μια μόνο Πίστη και ένα μόνο […?]
Έτσι να μείνετε! Να μη φοβάστε, όταν η πίστη κινδυνεύει πρέπει να βγούνε και οι ερημίτες, και οι μοναχοί, όλοι πρέπει να βγούνε, να φωνάζουνε, να υπερασπίζουν την σωτήρια, Ορθόδοξή μας πίστη.
Να ντρέπονται όσοι ακόμα εμμένουν στις αιρέσεις τους, θέλοντας να καταστρέψουν την Πίστη και την Εκκλησία του Χριστού` θα τους καταστρέψει ο Θεός, θα πάνε στην κόλαση με τις αιρέσεις τους. Έτσι είχε πει ο Άγιος Σεραφείμ του Σάρωφ, ότι δεν γνωρίζουμε ούτε τα χρόνια, ούτε τους καιρούς, είχε, όμως, ειπωθεί ότι οι αρχιερείς στα έσχατα θα πάνε στη κόλαση.
Ιδού γιατί θα πάμε στη κόλαση – γιατί κι εγώ δεν ήξερα για ποιο λόγω: για την προδοσία της πίστεως, επειδή έχουμε επιτρέψει να διεισδύουν οι αιρέσεις, επειδή σήμερα θέλουμε να ενωθούμε με εκείνους που φέρνουν σκυλιά στη λειτουργία και τους ψέλνουν εξόδιο ακολουθία. Με αυτούς θέλουμε να ενωθούμε και να […] εκείνο τον «Άγιο Παύλο» που να καταστρέψει τον Θεό και τη Πίστη.
Σας ευχαριστώ, αδέλφια, για την πίστη και την ιερή αλήθεια! Πηγαίνετε και ομολογήστε την Αλήθεια και κανείς να μην προσπαθεί να μας ταΐζει με το ζόρι άλλη πίστη, να μας αλλάζει το μυαλό, να μας πειράζει τον εγκέφαλο. Εμείς έχουμε μια σωτήρια, ορθόδοξη πίστη για την οποία έχουν υποφέρει, έχουν πεθάνει εκατομμύρια μάρτυρες` οι φυλακές ήταν γεμάτες, αλλά δεν πρόδωσαν, δεν πούλησαν την πίστη τους, δεν άλλαξαν υπέρ των παπικών συμφερόντων και ούτε δέχτηκαν καμία από τις αιρέσεις που προσπάθησαν να φέρουν στην ορθόδοξη μας πίστη.
Ευφραίνεστε χριστιανοί, διότι είστε στον καλό τον δρόμο, φυλάξτε τα δόγματα, τους κανόνες, την αληθινή ορθόδοξη πίστη που είναι η μοναδική λυτρωτική πίστη. Εκείνοι που χάθηκαν, που ακολουθούν τις αιρέσεις, που κατάντησαν να πολεμάνε τον Σταυρό του Κυρίου, την Υπεραγία Θεοτόκο, την Εκκλησία και ότι ιερό και όσιο έχουμε. Να αισθανθούν την ντροπή, να κλάψουν τις αμαρτίες τους και να επιστρέψουν, με πίστη και μετάνοια, στην Ορθόδοξή μας Εκκλησία. Και όσοι έχουν αποδεχτεί την Σύνοδο της Κρήτης, λέγοντας ότι δεν υπήρξε ποτέ άλλοτε στην ιστορία κάτι τόσο καλό και όμορφο, να ντρέπονται και να γυρίσουν στους κόλπους της Εκκλησίας των παππούδων και των προπατόρων μας που μας είχαν πει ούτε μια «ι» να μην αλλάξουμε, κι’ αν κατεβεί άγγελος εξ ουρανών να δώσει άλλο ευαγγέλιο, ανάθεμα να είναι. Καταλαβαίνουν τώρα, αυτοί, τι τους περιμένει, που έχουν χαλάσει τον νόμο της Εκκλησίας, τα δόγματα και τους κανόνες. Εκείνοι λένε ότι δεν έχουν φτιάξει καινούργια δόγματα. Δεν έχουν φτιάξει καινούργια δόγματα αλλά βάλθηκαν να χαλάσουν αυτά που είχαμε για χιλιετίες, που μας είχε αφήσει ο Χριστός μέσω των Αγίων Αποστόλων, των Αγίων Πατέρων.
Σας ευχαριστώ που μείνατε και θα μείνετε σταθεροί, μην φοβάστε τίποτα` λίγοι θα είναι εκείνοι που θα αγαπάνε την Αλήθεια μέχρι τέλους, αλλά, να ξέρετε, μόνο εδώ σωζόμαστε, μέσα στην Ιερή Αλήθεια που λάβαμε από τους αγίους της Ορθόδοξής μας Εκκλησίας. Να καμαρώνετε, πιστοί, με την γέννηση του Κυρίου, να ευφραίνονται όλοι οι λαοί, πληροφορήστε τους ότι λυτρωτής ετέχθη και σωτήρας, που μας αγαπάει και μας περιμένει να επιστρέφουμε στον καλό Ουράνιο Πατέρα. Αμήν!
Αποτέλεσμα εικόνας για PS Longhin Jar


[1] Θερμός υπερασπιστής της Πίστης, ο ιδρυτής, εκ του μη όντος, μιας πραγματικής, σύγχρονής, Βασιλειάδας, στο Μπαντσένι, από την Ουκρανική πλευρά των συνόρων με την Ρουμανία.  

Δευτέρα, 16 Ιανουαρίου 2017

Ι. Μ. ΠΕΙΡΑΙΩΣ, Οι επίσκοποι πρέπει να είναι υπεράνω κριτικής;



ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ
ΓΡΑΦΕΙΟ ΕΠΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΙΩΝ
Εν  Πειραιεί  τη 16η Ιανουαρίου 2017

ΟΙ ΕΠΙΣΚΟΠΟΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΥΠΕΡΑΝΩ ΚΡΙΤΙΚΗΣ;
   Είναι όντως πολύ ανησυχητικό το φαινόμενο του επισκοποκεντρισμού στις μέρες μας, το οποίο, βεβαίως, δεν έχει σχέση με την περί επισκοπικής διακονίας ορθόδοξη παράδοση της Εκκλησίας μας.
Κι’ αυτό διότι εισέβαλλε στην Εκκλησία μας, ως νοοτροπία, η ιεροκρατία του αιρετικού παπισμού, η οποία απορρέει από την απόλυτη «θεϊκή» εξουσία του «Πάπα», ο οποίος «αντιπροσωπεύει» το Χριστό στη γη, ως «Vicarious Christi» και κυβερνά την «εκκλησία», με βοηθούς του τους «κληρικούς» του. Εκκλησία για τον παπισμό δεν είναι το Σώμα του Χριστού, αλλά το ορατό κυβερνητικό σχήμα (πάπας – κληρικοί). Ο κυβερνώμενος λαός δεν είναι το ένα σώμα του Χριστού, αλλά κάτι διαφορετικό από τους κληρικούς, γι’ αυτό και του αποστέρησαν να κοινωνεί από το Αίμα του Χριστού, από το οποίο κοινωνούν μόνο οι «κληρικοί». Αυτή η αντιχριστιανική νοοτροπία και πρακτική πέρασε δυστυχώς και στον ορθόδοξο χώρο μας από τη μακροχρόνια δράση των αιρετικών δυτικών (μισιοναρίων) και την συναναστροφή των ορθοδόξων κληρικών και λαϊκών θεολόγων με αυτούς, σπουδάζοντας στα δυτικά πανεπιστήμια. Δεν είναι τυχαίο πως μια μεγάλη μερίδα ανθρώπων, λέγοντας Εκκλησία, εννοεί την Ιεραρχία!
          Θυμίζουμε εδώ στους αναγνώστες μας τις συνταρακτικές αποκαλύψεις που έκανε ο μακαριστός π. Ιωάννης Ρωμανίδης, ο μέγιστος των ορθοδόξων θεολόγων του περασμένου αιώνα, ο οποίος απέδειξε επιστημονικά την εκτόπιση της ορθοδόξου πίστεως στη Δύση και την επιβολή της φράγκικης παγανιστικής και αιρετικής παράδοσης σε αυτή, μετά τον 9ο αιώνα. Ως απότοκο της φεουδαρχίας των Φράγκων, οι κληρικοί θεωρήθηκαν εξουσιαστές και αποτέλεσαν ειδική τάξη στο εκκλησιαστικό σώμα, όπως οι πολιτικοί ηγεμόνες, οι οποίοι κυβερνούσαν «ελέω Θεού», χωρίς αμφισβήτηση από τους κυβερνώμενους.  Φθάνει να μελετήσουμε τους αγώνες των ορθοδόξων παπών αυτή την περίοδο, για να αναχαιτίσουν τον παποκαισαρισμό και την ιεροκρατία, η οποία είχε επικρατήσει στην φραγκοκρατούμενη (από τον 6ο αιώνα) βόρεια και κεντρική Ευρώπη.
        Αφορμή για την παρούσα ανακοίνωσή μας πήραμε από πρόσφατο άρθρο του αγωνιστή θεολόγου κ. Β. Χαραλάμπους στο ιστολόγιο «ΑΚΤΙΝΕΣ», με τίτλο: «ΤΟ ΖΗΤΟΥΜΕΝΟ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΣΤΗΡΙΖΕΙΣ ΤΟΥΣ ΕΠΙΣΚΟΠΟΥΣ ΑΣΧΕΤΑ ΜΕ ΤΟ ΤΙ ΚΑΝΟΥΝ ΑΥΤΟΙ». Πρόκειται για φράση του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Λεμεσού (Κύπρου) κ. Αθανασίου, την οποία είπε, μεταξύ άλλων, πριν από καιρό σε σύναξη στο Ντόρτμουντ της Γερμανίας, θέλοντας να υπερασπίσει τις επιλογές των Επισκόπων, οποίοι έλαβαν μέρος στη «Σύνοδο» της Κρήτης, το περασμένο καλοκαίρι.
       Θεωρούμε ότι οι απόψεις του Σεβασμιωτάτου κ. Αθανασίου, υπήρξαν άστοχες και απέχουν από την ορθόδοξη παράδοσή μας. Βεβαίως ο κ. Β. Χαραλάμπους έδωσε, νομίζουμε, αποστομωτική απάντηση. Εμείς θεωρήσαμε καθήκον μας να δώσουμε και τη δική μας απάντηση. Διότι θεωρούμε κεφαλαιώδους σημασίας γεγονός την αποκάθαρση της Εκκλησίας του Χριστού από κάθε κακόδοξη επίδραση, επειδή αυτές ασκούν καταλυτική δράση στην πνευματική πορεία των πιστών μας και έχουν σοβαρές συνέπειες στη σωτηρία τους. Εν προκειμένω, η νοοτροπία της ιεροκρατίας και της απόλυτης επισκοπικής εξουσίας υποβιβάζει το λαϊκό στοιχείο, από ισότιμο μέλος της Εκκλησίας, σε άβουλο  οπαδό, σε ουραγό, χωρίς λόγο και συμμετοχή στο εκκλησιαστικό σώμα.
       Το αξίωμα του Επισκόπου στην Εκκλησία, δεν είναι αυτοσκοπός, ούτε εξουσία, αλλά διακονία του λαού του Θεού «Το Πνεύμα το Άγιον έθετο επισκόπους, ποιμαίνειν την Εκκλησίαν του Κυρίου και Θεού» (Πραξ.20,28). Η λέξη «ποιμαίνειν» δε σημαίνει «εξουσιάζειν», αλλά διακονείν. Ο Επίσκοπος δεν εκπροσωπεί το Χριστό, όπως δοξάζει ο αιρετικός παπισμός, διότι ο Χριστός δεν απουσιάζει και είναι αιωνίως παρών στην Εκκλησία Του (Ματθ.28,20), αλλά αυτός ίσταται «εις τόπον και τύπον» Εκείνου (άγιος Ιγνάτιος ο Θεοφόρος), είναι η ορατή παρουσία Του και όχι η «αντιπροσωπεία» Του. Η Εκκλησία μας χρησιμοποίησε και συνεχίζει να χρησιμοποιεί τον όρο «χειροτονία» στην ιερουργία του μυστηρίου της αρχιεροσύνης, το οποίο σημαίνει την ανάταση της χειρός (χείρα τείνω), ενώ η επίθεση των χειρών ονομάζεται χειροθεσία. Με την πρακτική της χειροτονίας (ανάταση χειρός) έχουμε την ανάδειξη του Επισκόπου, με την ψήφο του λαού του Θεού, με σκοπό τη διακονία του από αυτόν. Ο λαός, που τον ανάδειξε, έχει το δικαίωμα και την υποχρέωση να τον ελέγχει και αν διαπιστώσει ότι δεν τον ικανοποιεί η διακονία του, να τον απομακρύνει. Αυτή βεβαίως η εξουσία δόθηκε, για ιστορικούς και πρακτικούς λόγους στην Σύνοδο των Επισκόπων, η οποία χειροτονεί (εκλέγει), χειροθετεί και ελέγχει τον κάθε Επίσκοπο, κατ’ εντολήν πάντα του λαού του Θεού (κλήρου και λαού).
         Ο κάθε Επίσκοπος είναι ο φορέας της θείας χάριτος (χάρισμα της ιεροσύνης), αλλά αυτό το χάρισμα έχει ισχύ και λειτουργία όταν αυτός εκφράζει την εμπειρία του εκκλησιαστικού σώματος της Επισκοπής του, της τοπικής του Εκκλησίας, στην οποία είναι η φανέρωση ολοκλήρου της Εκκλησίας. Συμμετέχοντας στα συνοδικά όργανα της Εκκλησίας (Τοπική, Επαρχιακή, Οικουμενική) μεταφέρει σε αυτή την αγιοπνευματική εμπειρία του εκκλησιαστικού σώματος της Επισκοπής του και μόνο τότε ορθοδοξεί όταν εκφράζει επακριβώς αυτή την εμπειρία. Η συνοδική λειτουργία δεν είναι τίποτε άλλο από την συνισταμένη των εμπειριών των τοπικών εκκλησιών, τις οποίες μεταφέρουν οι Επίσκοποι σε αυτή. Σε αυτή έγκειται και το αλάθητο των αποφάσεών της και όχι στην πολυμάθεια κάποιων Επισκόπων, όταν αυτή αυτονομείται. Όταν οι Επίσκοποι δεν εκφράζουν την εμπειρία του εκκλησιαστικού σώματος και στηρίζονται σε δικές τους υποκειμενικότητες και συχνά ιδεοληψίες, τότε η συνοδική λειτουργία παρεκκλίνει και συχνά φτάνει σε ακραίες καταστάσεις (π. χ. ληστρικές Συνόδους, βλέπε ψευδοσύνοδος Φεράρας Φλωρεντίας). Αυτή είναι η ορθόδοξη περί επισκοπικής διακονίας και συνοδικότητας διδασκαλία.  
       Η φράση του Σεβασμιωτάτου κ. Αθανασίου: «Το ζητούμενο είναι να στηρίζεις τους επισκόπους, ασχέτως με το τι θα κάνουν αυτοί», πόρρω απέχει από την ορθόδοξη παράδοση και δυστυχώς απηχεί ξεκάθαρα την παπική ιεροκρατία. Ίσως θα έπρεπε ο Σεβασμιώτατος να είχε μελετήσει την εκκλησιαστική ιστορία, πριν διατυπώσει αυτή την αντορθόδοξη θέση, για να διαπιστώσει πως ουδέποτε υπήρξε εποχή που οι Επίσκοποι «έκαναν ό, τι ήθελαν», χωρίς να τους ελέγχει το εκκλησιαστικό πλήρωμα. Απλοί κληρικοί, μοναχοί και λαϊκοί, όταν διαπίστωναν ότι ο Επίσκοπός τους, ή ακόμα και Σύνοδοι Επισκόπων, παρέκκλιναν από την πίστη, ασκούσαν δριμύ έλεγχο. Χάρις σε αυτή την πρακτική διασώθηκε η σώζουσα ορθόδοξη πίστη μας. Έστω για παράδειγμα ο έλεγχος και η αποδοκιμασία του συνόλου σχεδόν των Επισκόπων, που έλαβαν μέρος στην ψευδοσύνοδο της Φεράρας – Φλωρεντίας (1438-1439) και είχαν υπογράψει τον εξουνιτισμό της Εκκλησίας, ο πιστός λαός τους αποδοκίμασε και τους ανάγκασε να μετανοήσουν, φωνάζοντας από τα πλοία «η γλώσσα μας που είπε το ναι ας ξεριζωθεί. Το χέρι μας που υπέγραψε ας κοπεί»! Αν σκεπτόταν ο ορθόδοξος λαός όπως ο Σεβασμιώτατος κ. Αθανάσιος και ίσχυαν οι θέσεις του, δηλαδή αν ο λαός έπρεπε άκριτα να δεχτεί αυτό που «έκαμαν αυτοί», σήμερα δεν θα υπήρχε Ορθοδοξία, αλλά ένα ορθοδοξοφανές μόρφωμα και ο ίδιος θα ήταν (αν ήταν) ένας ουνίτης «επίσκοπος»!
      Ίσως ακόμη δεν έλαβε υπόψη του την σημαντική συνοδική απόφαση της Συνόδου των Πατριαρχών του 1848, σύμφωνα με την οποία «… παρ’ ημίν ούτε Πατριάρχαι, ούτε Σύνοδοι εδυνήθησαν ποτέ εισαγαγείν νέα, διότι ο υπερασπιστής της θρησκείας εστίν αυτό το σώμα της Εκκλησίας, ήτοι αυτός ο λαός, όστις εθέλει το θρήσκευμα αυτού αιωνίως αμετάβλητον και ομοειδές τω των Πατέρων αυτού».
      Ο Σεβασμιώτατος, για να δώσει έμφαση στα λεγόμενά του, είπε και το εξής απαράδεκτο:  «Όσοι κατακρίνουν τις πράξεις των Πατριαρχών και Επισκόπων, όσοι στηλιτεύουν και καταδικάζουν τις πράξεις τους, αυτοί δεν αγαπούν την Εκκλησία»! Δηλαδή, όλοι όσοι, στη δισχιλιόχρονη εκκλησιαστική μας ιστορία, στηλίτευσαν κακοδοξίες και αντορθόδοξες πρακτικές Επισκόπων δεν αγαπούσαν την Εκκλησία και αντίθετα την αγαπούσαν όσοι ανέχονταν τις αιρέσεις μιας πλειάδας αιρετικών Επισκόπων; Λησμονεί ίσως πως οι μεγαλύτερες αιρέσεις είχαν διατυπωθεί (και) από Επισκόπους (Νεστόριος, Διόσκουρος, Σεβήρος, κλπ); Ο Μέγας Αθανάσιος, ο πρόμαχος της Ορθοδοξίας, ο οποίος φέρει ο Σεβασμιώτατος και το τίμιο όνομά του, όταν στηλίτευε τους αρειανούς επισκόπους, δεν αγαπούσε την Εκκλησία; Όσοι σήμερα στηλιτεύουν τα απαράδεκτα οικουμενιστικά ανοίγματα, δεν αγαπούν την Εκκλησία; Σοβαρολογείτε Σεβασμιώτατε;
       Αλλά ο Σεβασμιώτατος έφτασε και σε άλλες ακρότητες. Είπε το εξής παράδοξο: «αν κάποιοι επίσκοποι συλλειτουργήσουν με αιρετικούς ή κοινωνήσουν αιρετικούς, δεν βλάπτουν την Εκκλησία αλλά μόνον τον εαυτό τους»!  Ρωτάμε τον Σεβασμιώτατο: Οι Επίσκοποι λειτουργούν, όταν λειτουργούν, για τον εαυτό τους, ή για το λαό του Θεού; Από πότε έχουν αυτονομηθεί οι Επίσκοποι από το πλήρωμα; Αυτό δεν είναι μια κατάφορη διείσδυση της δυτικής αιρετικής ιεροκρατίας στην Εκκλησία μας; Δεν καταπατούν τους Ιερούς Κανόνες, οι οποίοι απαγορεύουν τις συμπροσευχές με τους αιρετικούς; Δεν δίνουν το κακό παράδειγμα και αμβλύνουν σιγά – σιγά το ορθόδοξο αισθητήριο του ορθοδόξου πληρώματος; Προφανώς ο Σεβασμιώτατος εννοεί ότι με την πράξη τους αυτή θα δώσουν λόγο στο Θεό εν ημέρα κρίσεως, αλλά η προσωπική κρίση είναι άλλο πράγμα από τον επιβεβλημένο έλεγχο του εκκλησιαστικού σώματος.
       Κλείνοντας την ανακοίνωσή μας θέλουμε να εκφράσουμε την πικρία μας για τα λεγόμενα του Σεβασμιωτάτου, τον οποίο κατά τα άλλα αγαπούμε, τιμούμε και υποληπτόμαστε, διότι τον θεωρούμε παραδοσιακό εκκλησιαστικό άνδρα. Δεν γνωρίζουμε αν έχει ανασκευάσει τις θέσεις του αυτές. Αν δεν το έχει κάνει, τον παρακαλούμε, με σεβασμό και άδολη αγάπη να το κάνει, διότι έχουν πάρει μεγάλες διαστάσεις στο διαδίκτυο και προκαλούν σφοδρό σκανδαλισμό των πιστών, αφού,  προφανώς, χωρίς να το θέλει, παρουσίασε παπικές κακοδοξίες ως ορθόδοξες! Οι δημόσιες τοποθετήσεις μας έχουν κόστος, διότι τα δημοσίως λεγόμενα, δημοσίως πρέπει να ελέγχονται. Όλοι μας είναι δυνατόν να κάνουμε λάθη, σημασία έχει να τα διορθώνουμε. Η αναγνώριση των λαθών μας, η ταπείνωση και η διόρθωσή μας είναι ηρωισμός και πράξη θεάρεστη!   

Εκ του Γραφείου επί των Αιρέσεων και Παραθρησκειών

Σάββατο, 14 Ιανουαρίου 2017

Άγιος Άνθιμος, ένας άγνωστος Ομολογητής του ΙΔ΄ αιώνος


Το παρόν άρθρο αφιερώνεται στις Μοναστικές Αδελφότητες
του Αγίου Κυπριανού & Ιουστίνης (Ανδρώα - Φυλή Αττικής)
και των Αγίων Αγγέλων (Γυναικεία - Αφίδνες Αττικής),
πηγές ορθοδόξων ναμάτων σε εποχή κακόδοξης ανομβρίας 

Επειδή ο Ιερομάρτυς και Ομολογητής Άνθιμος είναι ένας άγνωστος Άγιος, θεωρήθηκε σωστό να γραφτεί ένα σύντομο αφιέρωμα στη μνήμη του, προς ενίσχυση των γνησίων Ορθοδόξων της εποχής μας.
Αν και έχουμε λίγες πληροφορίες για αυτόν, πρόκειται περί μίας τεράστιας προσωπικότητας, μιας εξαίρετης Μορφής της Ορθόδοξης Εκκλησίας, όπως θα διαπιστώσει ο αναγνώστης του παρόντος άρθρου.
Πότε και που ακριβώς γεννήθηκε δεν γνωρίζουμε. Ξέρουμε ότι ήταν Κρητικός στην καταγωγή και έζησε περί τα μέσα του ΙΔ΄ αιώνος (γεννηθείς τις πρώτες δεκαετίες αυτού). Τον συναντάμε στην Κωνσταντινούπολη ως μέλος της περί τον Άγιο Πατριάρχη Φιλόθεο Κόκκινο Συνόδου, στην οποία συμμετείχε με τον ψιλό τίτλο του "Μητροπολίτου Αθηνών".
Ως γνωστόν σε όλες τις περιοχές τις οποίες είχαν καταλάβει οι Φράγκοι εκδιώχθηκε η Ορθόδοξη Ιεραρχία και πολεμήθηκε με κάθε τρόπο η Ορθόδοξη Εκκλησία, με απώτερο σκοπό τον εκλατινισμό των υπόδουλων Ρωμαίων (Ελλήνων). Γι' αυτό και  οι υπόδουλοι προτιμούσαν να βρίσκονται υπό την κατοχή των μωαμεθανών Τούρκων παρά των "χριστιανών" Φράγκων.
Στην Αθήνα λοιπόν (όπως και στην Κρήτη και τις άλλες φραγκοκρατούμενες περιοχές) δεν επιτρεπόταν να υπάρχει Ορθόδοξος Επίσκοπος και έτσι ο Άνθιμος παρέμενε στην Κωνσταντινούπολη, συμμετέχοντας και στις ησυχαστικές έριδες, ανήκοντας στην μερίδα του Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά και των Ησυχαστών.
Το 1363 σημειώθηκε στην Κρήτη η Επανάσταση του Αγίου Τίτου, κατά την οποία Βενετοί άποικοι ξεσηκώθηκαν κατά της Βενετικής Αρχής και ανακήρυξαν την Κρήτη ανεξάρτητο Κράτος. Οι επαναστάτες, για να κερδίσουν την υποστήριξη του ελληνικού πληθυσμού, προέβησαν σε μια έξυπνη κίνηση. Φρόντισαν στο νέο Κράτος να καθιερωθεί ως επίσημη θρησκεία "η ιερωτάτη των ιθαγενών γραικική", δηλαδή η Ορθόδοξη Πίστη. Αυτό και μόνο αρκούσε για να κηρύξει ο Πάπας "ιερό πόλεμο" κατά των επαναστατών και να επιτρέψει ακόμη και χρήση μωαμεθανών μισθοφόρων για την καταστολή της εξέγερσης.
Η πράξη όμως  αυτή των επαναστατών να αναγνωρίσουν ως επίσημη θρησκεία την Ορθοδοξία, είχε αποτέλεσμα. Διότι οι Κρήτες εξεγέρθηκαν και συντάχθηκαν με τους επαναστάτες. Συγκεκριμένα το επόμενο έτος (1364) σημειώθηκε η Επανάσταση των Καλλεργών, με αρχηγούς τους Καλλέργηδες, τους απογόνους της ιστορικής οικογένειας των Φωκάδων, οι οποίοι είχαν μεταβεί στην Κρήτη και είχαν αλλάξει το επίθετό τους.
Με την αποτίναξη του ενετικού ζυγού, οι Έλληνες απευθύνθηκαν στον προαναφερόμενο Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Φιλόθεο και του ζήτησαν να τους αποστείλει τον συμπατριώτη τους Άνθιμο, για να τους ποιμάνει.
Ο Άγιος Άνθιμος αψηφώντας τους κινδύνους δέχτηκε την διακονία και ήρθε στην Κρήτη, Η υποδοχή που του έγινε δεν έχει προηγούμενο. Πλήθος κόσμου, ιερείς και λαϊκοί, ευγενείς και αγρότες, γυναίκες με τα παιδιά στην αγκαλιά και ηλικιωμένοι, όλοι με λαμπάδες στα χέρια, ψάλλοντας και δοξολογώντας τον Θεό, υποδέχτηκαν τον σχετικά νεαρό, αλλά γεμάτο αρετές, Αρχιερέα τους, ο οποίος αμέσως ανέλαβε την αναδιοργάνωση της Εκκλησίας στο νησί. 
Όμως, το 1367 οι δυνάμεις της Βενετίας επικράτησαν ξανά (συμβολή σε αυτό είχαν δυστυχώς οι προδοσίες και οι έριδες μεταξύ των Κρητών), οι Επαναστάτες εκτελέστηκαν και επανήλθε η προηγούμενη κατάσταση, σύμφωνα με την οποία απαγορευόταν η παραμονή Ορθοδόξων Επισκόπων στο νησί. Τον Άνθιμο όμως τον διέβαλαν, ότι τάχα ερέθιζε τους Κρητικούς ενάντια στους Βενετούς και τον συνέλαβαν. Η αληθινή βέβαια αιτία της κατηγορίας αυτής ήταν η Ορθοδοξία του Αγίου και η μη αποδοχή της λατινικής αιρέσεως, μιας και "προέτρεπε τους Κρήτας να απέχωνται της κοινωνίας των Λατίνων, ένεκα των ετεροδιδασκαλιών αυτών". Και αυτό φάνηκε από τα γεγονότα που ακολούθησαν.
Μόλις συνελήφθη ο Άγιος οδηγήθηκε μπροστά τον Λατίνο επίσκοπο στον Χάνδακα (νυν Ηράκλειο), ο οποίος "θωπείες χρώμενος και αγαθών" του συνέστησε να αποδεχθεί τα δόγματά τους και "την κοινωνίαν αυτών ασπάσασθαι" και σε αντάλλαγμα του υποσχέθηκε πλούτο και τιμές, καθώς και να παραμείνει στον θρόνο του. Ο Άγιος αρνήθηκε πεισματικά και γι' αυτό ο παπικός επίσκοπος διέταξε και τον έριξαν σε έναν λάκκο, που χρησίμευε σαν φυλακή με σκοπό ή "τον τόνο της ενστάσεως παραλύσει, τη χρονίως χαυνωθέντος κακώσει", και έτσι να τον πείσει να κοινωνήσει μαζί τους, ή τέλος πάντων να πεθάνει ως δήθεν τιμωρούμενος για συμμετοχή στην Επανάσταση. Στον λάκκο αυτό έμεινε σχεδόν έναν ολόκληρο χρόνο!
Κατά τον βιογράφο του Αγίου, Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Νείλο Κεραμέα, αν και ο λάκκος αυτός ήταν φρικτός (είχε πολύ μεγάλο βάθος και στον πάτο του είχε πλάτος όσο ένας άνθρωπος ξαπλωμένος - ας πούμε ενάμιση-δύο μέτρα - ενώ ανεβαίνοντας στένευε - το στόμιό ήταν τόσο στενό που μόλις χωρούσε να μπει άνθρωπος και μάλιστα χωρίς ενδύματα - και η ανάβαση γινόταν με σκοινιά με τα οποία ήταν δεμένος ο κρατούμενος) και αν και είχε να πολεμήσει, εκτός από τον εγκλεισμό αυτόν, και με την πείνα και την δίψα, εν τούτοις προτίμησε ο γενναίος Ομολογητής την κακοπάθεια αυτήν για την Πίστη, παρά την χλιδάτη ζωή των φιλόσαρκων αιρετικών ή αδιάφορων για την Ορθοδοξία.

Απόσπασμα από τον βίο του Αγίου Ανθίμου που συνέγραψε ο Πατριάρχης Νείλος Κεραμεύς (+1388)

Μετά από έναν χρόνο διέταξε πάλι ο Λατίνος επίσκοπος να τον φέρουνε μπροστά του πιστεύοντας πως λόγω των κακουχιών θα μπορούσε εύκολα να τον πείσει να κοινωνήσει μαζί τους. Για καλού και για κακού όμως σκαρφίστηκε και μια απάτη. Μόλις λοιπόν παρουσιάστηκε ο Άγιος και με θάρρος απάντησε ότι δεν δέχεται να κοινωνήσει με τους παπικούς, ο Λατίνος του είπε: "Καλά δεν τα έμαθες; Όσο καιρό ήσουν κλεισμένος στον λάκκο έγινε η ένωση και όλοι οι επίσκοποι πλέον της Ανατολής κοινωνούν μαζί μας! Εσύ μόνο θα παραμείνεις αποσχισμένος;". Ο Άγιος, αν και κατάλαβε ότι πρόκειται για ψέμα, διότι δεν θα μπορούσε ποτέ να ειπωθεί η αλήθεια από "τους ούτω βίω και δόγμασι διεφθαρμένους", του εξήγησε γιατί δεν θα μπορούσε ποτέ να έλθει σε κοινωνία μαζί τους, όσο αυτοί δεν αποδέχονταν την Ορθή Πίστη. Αυτή η Ομολογία αντήχησε "ώσπερ ηχώ βροντής". Η διαταγή - αναμενόμενη - ήταν η ίδια: εγκλεισμός στον λάκκο. 
Αυτή την φορά το μαρτύριο κράτησε περισσότερο. Μετά από δύο χρόνια βρέθηκε πάλι με τον Λατίνο επίσκοπο για τρίτη φορά "ώσπερ ο εμός πρότερον Ιησούς τρις επειράσθη κατά την έρημον", ώστε και ο Άγιος "τρίτον νικήσας, νομίμως στεφανωθή, την πίστιν τηρήσας και τον καλόν αγώνα ηγωνισμένος". Αυτήν την φορά ο Λατίνος, δεν έκανε τον κόπο καν να προσπαθήσει να πείσει τον Άγιο, γνωρίζοντας πως ήταν βράχος. Πήγε απλά στο δεσμωτήριο και διέταξε τους φύλακες να τραβήξουν προς τα πάνω το σκοινί με το οποίο ήταν δεμένος ο Άγιος, και να τον ανεβάσουν μέχρι σχεδόν το στόμιο για να μπορεί να του μιλήσει. Έπειτα κοιτάζοντας απειλητικά τον αιωρούμενο από τα σχοινιά μαρτυρικό Ιεράρχη του είπε: "Η αποδέχεσαι την κοινωνία μαζί μας ή διατάζω και σε αφήνουν να πέσεις και να πεθάνεις από την πτώση μέσα σε αυτόν τον λάκκο". Ο δε Άγιος, ημιθανής - "μόνο τω αναπνέειν πιστευόμενος ότι ζει" - και μόλις που μπορούσε να κουνήσει την γλώσσα, του είπε: "ἐκατονταπλασσίονι λάκκῳ με κατακλείσεις, τῆς ὀρθῆς πίστεως οὐκ ἄν ποτε μεταστήσαις, οὐδ' ἀντιπείσαις ἄλλο φρονεῖν παρὰ τὰ δεδογμένα κοινῇ ταῖς ἁγίαις τῶν Πατέρων Συνόδοις, οἷς ὥσπερ λογίοις ὑπὸ τοῦ Θεοῦ κεχρηματισμένοις ἐμοί τε καὶ χριστιανῷ παντὶ προσέχειν ἀνάγκη".
Ο Λατίνος διέταξε να τον ρίξουν στον πάτο του λάκκου και κανείς δεν έμαθε αν αποβίωσε από την πτώση ή αν τον αποτελείωσαν την ίδια στιγμή ή αργότερα, διότι υπήρχε διαταγή να μην τον ξαναεπισκεφθεί κανείς από τους ελάχιστους με τους οποίους είχε επαφή ο Άγιος κατά την διάρκεια του εγκλεισμού του. Ακούστηκε μόνο ότι έριξαν το σώμα του σε άγνωστο μέρος και το έθαψαν, αρνούμενοι να το παραδώσουν στους Ορθοδόξους για να ταφεί. 
Του Αγίου Ανθίμου δεν έχουμε Εικόνα να προσκυνούμε, ούτε Ακολουθία να του ψάλλουμε, ούτε Λείψανο να του αποδώσουμε τις πρέπουσες τιμές και ούτε καν γνωρίζουμε την ακριβή ημερομηνία του μαρτυρικού θανάτου του, ο οποίος πρέπει να συνέβη περίπου κατά το 1370.
Μπορούμε όμως να τον τιμούμε κρατώντας με άγιο ζήλο την ίδια στάση που κράτησε και εκείνος απέναντι στους αιρετικούς της εποχής του και να ελπίζουμε ότι ο Κύριος θα παραχωρήσει να αποκαλυφθούν περισσότερα στοιχεία για τον Άγιο και - είθε, Χριστέ μου! - να βρεθεί το άγιο λείψανό του.
Ο Άγιος επίσης συνέγραψε και λίγους λόγους (περί της αρχής του Πάπα, της εκπορεύσεως του Αγίου Πνεύματος, στην Γέννηση του Χριστού) και δύο επιστολές, εκ του λάκκου, προς τον Συναγωνιστή του, στην Καλή Ομολογία της Ορθοδοξίας, Ιωσήφ Φιλάγρη.
Ανθίμου του Ιερομάρτυρος και Ομολογητού, Μητροπολίτου Αθηνών και Προέδρου Κρήτης, αιωνία η μνήμη, αιωνία η μνήμη, αιωνία η μνήμη!

Νικόλαος Μάννης

(Επεξεργασμένο απόσπασμα από τον α΄ τόμο του υπό έκδοση βιβλίου "Στρατιώτες της Ορθοδοξίας", στο οποίο oι σχετικές παραπομπές και η βιβλιογραφία)

Στην εκκλησία της Ρουμανίας επιβλήθηκε η πρώτη "καθαίρεση" κληρικού


Χτες έγινε στην Ρουμανία, το εκκλησιαστικό δικαστήριο εναντίον του πατρός Κυπριανoύ Στάϊκου, που διέκοψε το μνημοσύνου του Επισκόπου του Κοβάσνα κ. Ανδρέα.
Επειδή η Σύνοδος της Εκκλησίας της Ρουμανίας, δήλωσε επίσημα ότι δέχεται την "Σύνοδο" της Κρήτης και θα διώκει τους κληρικούς, μοναχούς και λαϊκούς, που δεν την δέχονται, ο επίσκοπος Ανδρέας άρχισε να εφαρμόζει τον άρθρο 22 της ψευδο-Συνόδου στην επαρχία του. 
Ο πρώτος διωκόμενος είναι ο πατήρ Κυπριανός Στάϊκου, διδάκτορας θεολογίας, χειροτονία του μητροπολίτου Βεροίας κ. Παντελεήμονος, και πολύ σεβαστός κληρικός, πνευματικός πολλών λαϊκών. Είναι ο πρώτος κληρικός ορθόδοξος που έπεσε θύμα τον οικουμενιστών.
Η μόνη κατηγορία που τον βάρυνε, ήταν ότι δεν κάνει υπακοή στην "πανορθόδοξη Σύνοδο" και βεβαίως στις Εκκλησιαστικές Αρχές.
Ο μοναχός Σάββας Λαυριώτης ήρθε για να υπερασπιστεί τον διωκόμενο κληρικό. Μπορείτε να παρακολουθήσετε στο βίντεο την περιγραφή της παρωδίας του εκκλησιαστικού δικαστηρίου, καθώς και μια εξήγηση του πατρός Σάββα των γεγονότων.


Τετάρτη, 11 Ιανουαρίου 2017

Ευλαβική αναφορά στον Άγιο Μελέτιο Γαλησιώτη τον Ομολογητή


Τον παρόν άρθρο αφιερώνεται 
στον Γέροντα Σάββα Λαυριώτη 
και στους ελάχιστους Πατέρες
που έσωσαν, μετά την Ψευδοσύνοδο, 
την αξιοπρέπεια του Ορθοδόξου Μοναχισμού. 


Ο Άγιος Μελέτιος γεννήθηκε στον Πόντο περί το 1209. Μετά την βάπτιση του μικρού Μιχαήλ (αυτό ήταν το κοσμικό όνομα του Αγίου), ο πατέρας του Γεώργιος είδε σε όνειρο έναν ιερωμένο να του ζητάει το χρυσό εγκόλπιο που φορούσε. Ο βιογράφος του Αγίου, Φιλαδελφείας Μακάριος Χρυσοκέφαλος, σχολιάζοντας το όνειρο, γράφει πως το όνειρο δήλωνε πως το χρυσό αυτό παιδί θα γινόταν σκεύος τίμιο του Θεού και επισημαίνει πως αυτήν την ερμηνεία σκέφτηκε και ο πατέρας του. 
Όντως όταν ο Μιχαήλ μεγάλωσε πήρε την απόφαση να αφιερωθεί στον Χριστό και να γίνει μοναχός. Ξεκίνησε αρχικά για τους Αγίους Τόπους. Φθάνοντας στον ποταμό Πακτωλό, τον βρήκε πλημμυρισμένο και μη έχοντας τρόπο να περάσει άρχισε να προσεύχεται. Μόλις ολοκλήρωσε την προσευχή έγινε μετάρσιος και βρέθηκε στην αντίπερα όχθη! Μετά από πολλές κακουχίες έφθασε στους Αγίους Τόπους και προσκύνησε τα Άγια Προσκυνήματα. Έπειτα έγινε δόκιμος μοναχός στο όρος Σινά, αλλά επειδή κατέπληξε τους εκεί Πατέρες με την αρετή του, έφυγε νύχτα, για να μην νικηθεί από τους λογισμούς της υπερηφανείας, και πήγε στα Ιεροσόλυμα, όπου αξιώθηκε να δει το μέγα θαύμα του Αγίου Φωτός. Μετά από έρευνα καταλήγει να μονάσει στη Μονή του Αγίου Λαζάρου στο Γαλήσιο όρος, κοντά στην Έφεσο της Μικράς Ασίας, λαμβάνοντας, με το Μέγα Αγγελικό Σχήμα, το όνομα Μελέτιος.
Εκεί κατέστη Ολυμπιονίκης της πνευματικής αθλήσεως, αφού κανένα είδος αρετής δεν υπήρχε, το οποίο να μη μετήλθε ο Άγιος. Όλη την ημέρα υπηρετούσε τις ανάγκες της μοναστικής αδελφότητας. Όλη τη νύχτα σχόλαζε στις προσευχές, στους ύμνους και στην ανάγνωση των θείων Γραφών. Δεν υπήρχε για εκείνον ούτε κρεβάτι, ούτε στρώμα, ούτε κάλυμμα, αλλά δεμένος με ένα σκοινί από τον τοίχο του κελιού του, μόλις που κοιμόταν ελάχιστα! Υπήρχαν δε και εβδομάδες που έμενε τελείως άυπνος, με την χάρη του Θεού!
Αφού έγινε εγκρατής των Γραφών, δεν σιώπησε κλεισμένος στη Μονή του όταν κινδύνεψε η Ορθοδοξία, αλλά με ορμητήριο το Ασκητήριό του στο Όρος του Αυξεντίου, απέναντι από την Κωνσταντινούπολη, στη Βιθυνία της Μικράς Ασίας, περιερχόταν τις γύρω πόλεις και χωριά στηρίζοντας τους Ορθοδόξους στην ευσέβεια. Διότι τότε ήταν στον αυτοκρατορικό θρόνο ο Μιχαήλ ο Η΄ ο Παλαιολόγος (βασ. 1259-1282) και στον πατριαρχικό ο Ιωάννης Βέκκος (πατρ. 1274-1283 - ο Βέκκος ήταν αρχικά υπέρμαχος της Ορθοδοξίας, και γι' αυτό φυλακίστηκε, αλλά στην φυλακή μεταστράφηκε, με αποτέλεσμα ο αυτοκράτορας να τον κάνει Πατριάρχη!), αμφότεροι φανατικοί υπέρμαχοι της ενώσεως με τους παπικούς. Με την ψευδοσύνοδο της Λυών (1274), όταν οι ενωτικοί πίεζαν αφόρητα τους Ορθοδόξους να δεχθούν την ένωση με τον Πάπα, ο Μελέτιος ανεδείχθη ατρόμητος υπέρμαχος της Ορθοδοξίας, ενώ δεν αναγνώριζε τον επίσημο Πατριάρχη Ιωάννη Βέκκο, αλλά τον "καθηρεμένο" Ιωσήφ (Άγιος Ιωσήφ Κωνσταντινουπόλεως ο Α΄, μνήμη 30 Οκτωβρίου - μάλιστα ο Πατριάρχης Ιωσήφ θέλησε να τον χειροτονήσει Πρεσβύτερο, αλλά ο Άγιος από ταπείνωση αρνήθηκε).


Άραγε και στην εποχή του φιλοπαπικού Βέκκου, δεν θα έλεγαν στους πιστούς, 
ότι όποιοι δεν υπακούν στον πατριάρχη, είναι "εκτός Εκκλησίας";

Όταν ο αυτοκράτορας και ο πατριάρχης άρχισαν τις διώξεις των γνησίων Ορθοδόξων, ο Άγιος Μελέτιος μαζί με τον συνασκητή του Ιερομόναχο Γαλακτίωνα τον Γαλησιώτη, παρουσιάστηκαν εμπρός στον Αυτοκράτορα και τον έλεγξαν για την πλάνη του, τονίζοντάς του την Ορθόδοξη Διδασκαλία και το ότι δεν πρέπει να υπάρχει κοινωνία με την αίρεση των Λατίνων. Ο Αυτοκράτορας τότε τους φυλάκισε και, αφού είδε ότι παρέμεναν άκαμπτοι, τους εξόρισε στην Σκύρο, με την κατηγορία, ότι ο μεν Γαλακτίων τον κατήγγειλε ψευδώς ότι χρησιμοποιεί άζυμα, ο δε Μελέτιος τον εξύβρισε αποκαλώντας τον "νέο Ιουλιανό". Από την Σκύρο, στην οποία αφήνουν τον Γαλακτίωνα, μεταβιβάζουν τον Μελέτιο στην Ρώμη, ενώπιον του Πάπα για να διαλεχθεί μαζί του. Ο Πάπας αντί για διάλογο, τον κλείνει στην ειρκτή για επτά χρόνια!!! Έπειτα με διαταγή του Αυτοκράτορα μεταφέρεται ξανά στην Σκύρο, όπου ήταν ακόμη έγκλειστος ο Γαλακτίων.
Μετά από πιέσεις φιλενωτικών Επισκόπων - και μάλιστα του ιδίου του Πατριάρχου Ιωάννη Βέκκου - προς τον Αυτοκράτορα, ότι πρέπει να... βασανιστούν περισσότερο ώστε ή να προσέλθουν προς την "ορθοδοξία" τους (δηλαδή την ένωση με τον Πάπα) ή να θανατωθούν, αποστέλλεται βασιλικό πλοίο παραλαμβάνει την ιερά ξυνωρίδα και την οδηγεί στην Κωνσταντινούπολη, στην φρικτή φυλακή των Νουμέρων (για την οποία ο λόγιος Μιχαήλ Γλυκάς είχε γράψει: "Άδην καλώ τα Νούμερα τα χείρω και του Άδου, όσον και γαρ εις κάκωσιν νικώσι και τον Άδην"). 
Μετά από λίγες ημέρες ο Αυτοκράτορας διέταξε να τους φέρουν μπροστά του και τους πίεσε να δεχθούν την ένωση και να κοινωνήσουν μαζί τους. Οι Άγιοι αρνήθηκαν και ο βασιλιάς διέταξε να τους ραβδίσουν ανηλεώς επί ώρες. Μετά το μακάβριο βασανιστήριο οι Ομολογητές έμειναν σαν νεκροί κάτω στην γη και όταν συνήλθαν κάπως, οδήγησαν τον μεν Γαλακτίων στην φυλακή, ενώ τον Μελέτιο τον κρέμασαν σε ένα ξερό δέντρο. Μόλις όμως το σώμα του Αγίου, που ταλαντευόταν στο σκοινί, ακούμπησε στο ξερό δέντρο, αυτό έβγαλε φύλλα και ταυτόχρονα άνθισε!!! Μόλις πληροφορήθηκε το θαύμα ο Αυτοκράτορας προσπάθησε πάλι να πείσει τον Μελέτιο να έλθει σε κοινωνία μαζί τους, αλλά ο Άγιος αρνήθηκε σθεναρώς.
Τότε ο Αυτοκράτορας διέταξε να κλειστούν πάλι στην φυλακή, αφού πρώτα βγάλουν τα μάτια του Γαλακτίωνος, για να μη μπορεί να λειτουργεί, και κόψουν την γλώσσα του Μελετίου για να μη μπορεί να ελέγχει την κακοδοξία και να διδάσκει την Ορθοδοξία... Αλλ' ω, του θαύματος! Ο Γαλακτίων θαυματουργικώς λειτουργούσε και άνευ οφθαλμών, ο δε Μελέτιος και χωρίς γλώσσα μπορούσε να μιλήσει και να στηλιτεύει την πλάνη!
Λίγο καιρό μετά ο Μιχαήλ πέθανε και ανέβηκε στον θρόνο ο Ανδρόνικος ο Β΄, ο οποίος απελευθέρωσε από τις φυλακές τους Ορθοδόξους. Τρία έτη μετά (1286) κοιμήθηκε εν ειρήνη ο Υπέρμαχος της Ορθοδοξίας Μελέτιος, αφήνοντας τρανό παράδειγμα Ομολογίας στις επόμενες γενεές Ορθοδόξων! 
Ο Όσιος και Ομολογητής Μελέτιος άφησε πολύτιμη παρακαταθήκη τα εξαιρετικά συγγράμματά του, επτά τον αριθμό, άπαντα σε στίχους (σύνολο 20.000 στίχοι!). Το γνωστότερο και μεγαλύτερο έργο του (15.000 στίχοι σε 190 κεφάλαια-βαθμίδες) είναι η περίφημη "Αλφαβηταλβάτητος". 



Να σημειωθεί δε ότι όλα τα έργα του, ο Όσιος Μελέτιος, τα έγραψε κατά την πολυετή παραμονή του στην φυλακή! 
Του κλεινού τούτου Ομολογητού η αγία μνήμη τιμάται στις 19 Ιανουαρίου εκάστου έτους.
Αιωνία του η μνήμη! Είθε να πρεσβεύει υπέρ των γνησίων τέκνων της Ορθοδόξου Εκκλησίας!

Νικόλαος Μάννης