"Κρείττων γὰρ ἐπαινετὸς πόλεμος εἰρήνης χωριζούσης Θεοῦ· καὶ διὰ τοῦτο τὸν πραῢν μαχητὴν ὁπλίζει τὸ Πνεῦμα, ὡς καλῶς πολεμεῖν δυνάμενον" Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος

Πέμπτη, 24 Μαΐου 2018

"ΑΝΤΙΑΙΡΕΤΙΚΟΙ" ΑΙΡΕΤΙΚΟΙ


υπό Νικολάου Μάννη, εκπαιδευτικού

Πολλοί στην εποχή μας, κατά την οποία η παναίρεση του Οικουμενισμού ταράσσει την Εκκλησία, έχουν την αντίληψη ότι όλοι όσοι αντιτάσσονται στον Οικουμενισμό, είναι πραγματικά Ορθόδοξοι, και οι μεταξύ τους διενέξεις αφορούν απλά επουσιώδεις διαφορές. Αυτό όμως δεν είναι αλήθεια. Δεν είναι όλοι οι λεγόμενοι Αντιοικουμενιστές, πραγματικά Ορθόδοξοι. Αντιθέτως, πολλοί οι οποίοι αγωνίζονται ενάντια στην αίρεση αυτήν, έχουν πέσει σε άλλη αίρεση.  Και αυτό δεν συμβαίνει για πρώτη φορά.

Είναι γνωστό από την εκκλησιαστική ιστορία πως σε κάθε περίοδο που κάποια αίρεση εμφανιζόταν στους κόλπους της Εκκλησίας, γεννιόντουσαν και οι εναντίον της ενστάσεις. Αυτές οι ενστάσεις όμως δεν ήταν πάντοτε ορθόδοξες, ούτε όσοι της εξέφραζαν ορθόδοξοι. Υπήρξαν δηλαδή περιπτώσεις που στην προσπάθεια να πολεμηθεί μια αιρετική άποψη δημιουργούταν μια άλλη αιρετική άποψη. Έτσι πολλές αιρέσεις γεννήθηκαν ως αντιδράσεις σε προγενέστερές τους. Αυτό συνέβαινε διότι εκείνοι που εξέφραζαν τις θέσεις αυτές δεν είχαν τον φωτισμό του Θεού, ο οποίος πηγάζει από την ταπείνωση, όπως διδάσκει η Εκκλησία.

Ας δούμε μερικά παραδείγματα, εκ της εκκλησιαστικής ιστορίας:

Α. Οι γνωστές απόψεις του Αρείου ήταν γέννημα της αντιαιρετικής του ρητορείας εναντίον του Σαβελλίου, ενός αιρετικού που υποστήριζε πως ο Πατήρ, ο Υιός και το  Άγιον Πνεύμα δεν ήταν τα τρία Πρόσωπα του Ενός Τριαδικού Θεού, αλλά τρία προσωπεία (μάσκες) του Θεού, ο Οποίος τάχα έχει μόνο ένα Πρόσωπο. Πολεμώντας αυτήν την αίρεση ο Άρειος προσπάθησε να παρουσιάσει τον Πατέρα ετερούσιο του Υιού και ανώτερό Του, γενόμενος αρχηγός της γνωστής αιρέσεως που κατατάραξε την Εκκλησία κατά τον Δ΄ αιώνα.

Β. Για να αντικρούσουν την διδασκαλία του Αρείου, οι κάποτε ορθόδοξοι «αντιαρειανοί» Απολλινάριος, Μάρκελλος Αγκύρας και Λουκίφερος έπεσαν σε άλλες αιρέσεις.

Ο Απολλινάριος Λαοδικείας στην προσπάθειά του να πολεμήσει τους Αρειανούς, και κυρίως την ακραία μερίδα αυτών, τους Ανομοίους, εξέφρασε αιρετικότατες θέσεις σχετικές με την ενανθρώπιση του Χριστού, γι' αυτό και τελικά καταδικάστηκε ως αιρεσιάρχης στην Β΄ Οικουμενική Σύνοδο, μαζί με την χορεία των αντιπάλων του Αρειανοφρόνων.

Ο Μάρκελλος Αγκύρας αν και υπήρξε μέγας ζηλωτής και υπέρμαχος της Α΄ Οικουμενικής Συνόδου και σύμμαχος του Μεγάλου Αθανασίου, στην προσπάθειά του όμως να πολεμήσει τον Αρειανισμό περιέπεσε σε πλάνες, αφού ισχυρίστηκε ότι η Θεότητα αρχικά ήταν Μονάδα, η οποία σταδιακά επλατύνθη σε Τριάδα, ως τρεις διακριτές Ενέργειες, όχι όμως και Πρόσωπα, καθώς επίσης και πως ο Χριστός ενυπήρχε στον Θεό Πατέρα και μόνο κατά την ενανθρώπιση έγινε Υιός! Και ο Μάρκελλος καταδικάστηκε ως αιρετικός από την Β΄ Οικουμενική Σύνοδο.

Ο Λουκίφερος Καλλάρεως υπήρξε επίσης θαρραλέος αγωνιστής κατά του Αρειανισμού και υπερασπιστής του Μεγάλου Αθανασίου, αψήφησε ακόμη και ολόκληρη Σύνοδο Αρειανοφρόνων που συγκάλεσε ο Αυτοκράτορας Κωνστάντιος, ο οποίος τελικά τον εξόρισε. Μετά την ανάκληση από την εξορία του, διαφώνησε με τον Μέγα Αθανάσιο, για το ζήτημα της επιστροφής στην Ορθοδοξία όσων είχαν κοινωνήσει με τους Αρειανούς. Η Σύνοδος της Αλεξάνδρειας (362) που συγκάλεσε ο Μέγας Αθανάσιος αποδέχτηκε τους επισκόπους που είχαν συγκοινωνήσει με τους Αρειανούς, αλλά μετανόησαν και ομολογούσαν πίστη στο δόγμα της Νικαίας, άνευ καμίας άλλης διαδικασίας. Ο Λουκίφερος μη αποδεχόμενος θεία Χάρη και έγκυρα Μυστήρια σε αυτούς, αρνήθηκε να δεχτεί τους μετανοήσαντες επισκόπους στον βαθμό τους, παρά μόνο ως λαϊκούς. Μετέβηκε στην Αντιόχεια, στην οποία κοινώνησε με την μία εκ των δύο μερίδων των εκεί Ορθοδόξων και χειροτόνησε επίσκοπο τον Παυλίνο, μη αναγνωρίζοντας ως επίσκοπο τον ηγέτη της άλλης παρατάξεως, Άγιο Μελέτιο, επειδή είχε χειροτονηθεί από τους Αρειανόφρονες. Επειδή οι υπόλοιποι Πατέρες (Μέγας Αθανάσιος, Ευσέβιος Βερκέλλων κλπ.) δεν αποδέχτηκαν τις ακραίες θέσεις του, αποσχίστηκε τελικά από την κοινωνία με την Εκκλησία, γενόμενος αρχηγός σχίσματος, ενώ οι οπαδοί του τον αγιοποίησαν.

Γ. Ο κάποτε φανατικός ορθόδοξος Νεστόριος Κωνσταντινουπόλεως αναιρώντας τις αιρέσεις των Απολλιναριστών και των Δοκητών έπεσε σε άλλη αίρεση. Θεωρούσε πως η Παναγία μας δεν ήταν δυνατόν να γεννήσει τον Θεό, γιατί δεν είναι θεά, και μιας και το όμοιο, γεννάται από το όμοιο, γέννησε μόνο τον άνθρωπο Χριστό, με τον οποίο ενώθηκε μετά την Γέννηση ο Λόγος. Ως εκ τούτου απέρριπτε τον όρο «Θεοτόκος» και χρησιμοποιούσε το «Χριστοτόκος». Καταδικάστηκε από την Γ΄ Οικουμενική Σύνοδο.

Δ. Μια μερίδα φανατικών αντινεστοριανών δεν αρκέστηκαν στην ορθόδοξη διδασκαλία που εξέφρασε ο Άγιος Κύριλλος Αλεξανδρείας και έπεσαν και αυτοί με τη σειρά τους στο άλλο άκρο της πλάνης. Έτσι στον αντίποδα του Νεστοριανισμού, ο ιδρυτής του Μονοφυσιτισμού Ευτυχής δίδαξε την κακοδοξία πως η ανθρώπινη φύση του Κυρίου μας απορροφήθηκε ως σταγόνα από την θεϊκή του φύση. Ο ίδιος, η αίρεσή του και οι αμετανόητοι οπαδοί του καταδικάστηκαν από την Δ΄ Οικουμενική Σύνοδο.

Επομένως, εκ των παραπάνω, καθίσταται φανερό πως το σκοτάδι της αιρέσεως δεν μπορεί να πολεμηθεί με άλλο σκοτάδι, παρά μόνο με το φως της Ορθοδοξίας!
«Τίς δὲ κοινωνία φωτὶ πρὸς σκότος;» (Β΄ Κορ. στ΄, 14).

Κυριακή, 20 Μαΐου 2018

Διήγησις τῶν θαυμασίων τοῦ Θεοῦ

ΦΩΝΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ

Διήγησις τῶν θαυμασίων τοῦ Θεοῦ

Ὑπὸ Ὁσιωτ. Μοναχοῦ Ἰωάννου Παπαλεοντίου (Κυπρίου)
Πρὸ δύο περίπου μηνῶν ἐπεσκέφθην τὴν φιλόχριστον Πάρον. Μεταξὺ τῶν ἄλλων, μετέβην καὶ εἰς τὴν Ἱ. Μονὴν Λογγοβάρδας. Ὁ γηραιὸς Ἡγούμενος αὐτῆς πατὴρ Φιλόθεος μοὶ ἐδιηγήθη τὸ ἑξῆς:
ταν ἤλλαξαν τὸ Ἡμερολόγιον ἐπῆγε νὰ συναντήσῃ τὸν Χρυσόστομον Παπαδόπουλον, ὅστις ἦτο πρωτεργάτης τῆς Καινοτομίας. Ἦτο πολὺ γνωστός του καὶ ὑπῆρχε οἰκειότης μεταξύ των. Ἐκείνην τὴν φορὰν μόλις τὴν εἶδεν ἀνέκραξεν:
-μὰν πάτερ Φιλόθεε, σῶσε με, χάνομαι. Ἄχ τί ἔκανα ν’ ἀλλάξω τὸ Ἡμερολόγιον!
Δηλαδὴ τὸ ἀντελήφθη ὅτι κακῶς ἐχάλασε τὸν αἰωνόβιον θεσμὸν τῆς Ἐκκλησίας, ἀλλὰ ὅπως ὁ Ἰούδας ἀνεφώνησε μὲν τὸ ἥμαρτον, ἀλλ΄ ἀπελθὼν ἀπήγξατο.
Μετὰ τινὰς ἡμέρας εὑρέθην εἰς τὴν [νῆσον] Πάτμον. Εἶναι ἀσυλλήπτου μεγαλοπρεπείας τὸ Σπήλαιον καὶ τὰ κειμήλια τοῦ ὑψηπετοῦς Εὐαγγελιστοῦ Ἰωάννου. Δέος καταλαμβάνει τὴν ψυχὴν καὶ ρῖγος περιτρέχει τὸ σῶμα.
spilia ag ioanni1
Εἰς τὴν Ἱ. Μονὴν τοῦ Θεολόγου παρεκάλεσα τοὺς Γέροντας νὰ μοὶ διηγηθοῦν καμμίαν ἀξιόλογον ἱστορίαν. Εἷς ἐξ αὐτῶν ἐτῶν 70 μοὶ ἀφηγήθη τὸ ἑξῆς ἀλησμόνητον Θαῦμα:
Κατὰ τὴν 8ην Μαΐου, ὅτε τελεῖται ἡ Ἑορτὴ τοῦ Ἁγίου, ἀνέβλυζεν ἐκ τοῦ Σπηλαίου Ἁγίασμα. Ἀλλά, πάτερ μου, μοὶ λέγει, δυστυχῶς! Ἀπὸ τότε ποὺ ἔβαλαν τὸ φράγγικον Ἡμερολόγιον, ὤ τῆς συμφορᾶς μας, τὸ Ἁγίασμα ἐσταμάτησεν. Καὶ οἱ ὀφθαλμοὶ τοῦ Γέροντος Μοναχοῦ ἐδάκρυσαν ἀπὸ τὴν συγκίνησιν.
τερος Μοναχός, ὀνόματι Ἐπιφάνιος, μοῦ εἶπε διὰ τὸν νεωτεριστὴν καὶ μασῶνον [Μελέτιον] Μεταξάκην, ὅτι ὅταν ἐπεσκέφθη τὸν πατέρα του εἰς τὴν Κρήτην, ὁ γέρων τοῦ εἶπε: Υἱέ μου, καθὸ Πατριάρχης μᾶς ἐτίμησες, ἀλλ᾿ ὅσον διὰ τὸ Ἡμερολόγιον ποὺ χάλασες, ἄν δὲν τὸ ἐπαναφέρῃς, νὰ ἔχῃς τὴν κατάρα μου! Οὕτω καὶ ἐγένετο. Ὅταν ἤνοιξαν τὸν τάφον τοῦ Μεταξάκη, τὸν εὗρον μαῦρον, σκοτεινὸν καὶ ἄλυτον, τοῖς πᾶσι φοβερὸν θέαμα.
Τοῦτο ὀφείλεται ὄχι μόνον εἰς τὴν πατρικὴν κατάραν, ἀλλὰ καὶ εἰς τὴν παράβασιν τῆς Ἀποστολικῆς ἐντολῆς: «εἴ τις ὑμᾶς εὐαγγελίζεται παρ΄ ὅ παρελάβετε, ἀνάθεμα ἔστω»!
(«Ἡ Φωνὴ τῆς Ὀρθοδοξίας», ἀρ.τ. 327 / 7-12-1959, σελ. 6)

Ἡ παρακμὴ τοῦ Νεοελληνισμοῦ

Ἡ Μητρότητα καὶ ἡ Πατρότητα ὑπὸ διωγμὸν


Προσφάτως ἡ Ἑλληνικὴ Βουλὴ ψήφισε νόμο, ὁ ὁποῖος ἐπιτρέπει τὴν ἀναδοχὴ παιδιῶν καὶ ἀπὸ ζεύγη ποὺ συνδέονται μὲ τὰ χαλαρὰ δεσμὰ τοῦ καθαρὰ κοσμικοῦ «συμφώνου συμβιώσεως», συμπεριλαμβανομένων καὶ ἀτόμων τοῦ ἰδίου φύλου.

Εἶναι σαφὲς ὅτι πρόκειται γιὰ τὴν προετοιμασία τῆς μελλοντικῆς νομιμοποιήσεως καὶ τῆς τεκνοθεσίας ἀπὸ ἄτομα τοῦ ἰδίου φύλου.
Πρὸ ὀλίγων ἡμερῶν εἶχε ὑπερψηφισθεῖ ἀπὸ τὴν Κυπριακὴ Βουλὴ ἡ νομιμοποίηση τῶν ἐκτρώσεων, πρᾶγμα τὸ ὁποῖο ἰσχύει στὴν Ἑλλάδα ἐδῶ καὶ πολλὰ ἔτη.
Πρόκειται γιὰ φαινόμενα ἐκφυλισμοῦ καὶ παρακμῆς τοῦ Νεοελληνισμοῦ καὶ στὰ δύο ἑλληνικὰ Κράτη, τῆς Ἑλλάδος καὶ τῆς Κύπρου.
Ὡς ποιμένες τῶν Γνησίων Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν, λυπούμεθα, διότι ἐν ὀνόματι τοῦ δῆθεν προοδευτισμοῦ ἤ «ἐκσυγχρονισμοῦ», ἡ νεοελληνικὴ κοινωνία ὁδηγεῖται ταχέως σὲ ὀπισθοδρόμιση, ἀποδεχόμενη ἀκρίτως κάθε θεσμοθεσία τῆς Δύσεως καὶ θέτουσα τὴν Μητρότητα καὶ τὴν Πατρότητα ὑπὸ διωγμὸν.
Παρῆλθαν πολλοὶ αἰῶνες ἀφ’ ὅτου ἡ θετικὴ ἐπίδραση τοῦ Χριστιανισμοῦ ἐξανθρώπισε τὶς βαρβαρότητες τῆς Ρωμαϊκῆς νομοθεσίας ὥστε βαθμιαίως νὰ καταργηθεῖ ἡ δουλεία, ἡ παλλακεία, ἡ ἔκθεση τῶν ἀνεπιθυμήτων νεογεννήτων βρεφῶν κ.ἄ..
Οἱ σημερινὲς κοινωνίες, ὅταν θεσμοθετοῦν «σύμφωνα συμβιώσεως», οὐσιαστικῶς ἐπαναφέρουν στὸ προσκήνιο μία παραλλαγὴ τοῦ ἀρχαίου θεσμοῦ τῆς παλλακείας, μιᾶς χαλαρώτερης μορφῆς «γάμου».
Μάλιστα, ἡ σύγχρονη παραλλαγὴ εἶναι χειρότερη τῆς ἀρχαίας, διότι αὐτὴ προβλέπει καὶ τὴν σύνδεση ἀτόμων τοῦ ἰδίου φύλου, παραχαράσσοντας αὐτὸ τοῦτο τὸ νόημα τῆς οἰκογενείας, ἐν ὀνόματι δῆθεν τῆς προασπίσεως τῶν δικαιωμάτων τῶν ὁμοφυλοφίλων.
Ὅταν πάλι νομιμοποιοῦν τὶς ἐκτρώσεις, ἐπαναφέρουν τὸ «δικαίωμα» τῶν γονέων νὰ θανατώνουν τὰ ἀνεπιθύμητα τέκνα τους· τώρα ὅμως, ἀντὶ νὰ πράττουν τοῦτο εὐθὺς μετὰ τὴν γέννηση, ὅπως κατὰ τὴν ἀρχαιότητα, δύνανται νὰ τὰ θανατώνουν πρὶν νὰ γεννηθοῦν.
Εἶναι, λοιπόν, πρόοδος ἢ ὀπισθοδρόμηση ἡ τοιαύτη θεσμοθεσία;
Λέγουν, ὅτι ὑπερασπίζονται «ἀνθρώπινα δικαιώματα» (τῶν ὁμοφυλοφίλων γιὰ τὴν ἀναδοχὴ τέκνων καὶ τῶν γυναικῶν νὰ «διακόπτουν» τὴν ἀνεπιθύμητη ἐγκυμοσύνη), ἀλλὰ τὰ παιδιὰ δὲν ἔχουν δικαιώματα; 
Τὰ δικά τους δικαιώματα ποῖος τὰ ὑπερασπίζεται;
Σὲ ἄλλα κράτη, ὅπου παρόμοιοι νόμοι ἴσχυσαν πρὸ ἐτῶν, παιδιὰ τὰ ὁποῖα μεγάλωσαν ἀφοῦ εἶχαν παραδοθεῖ εἰς «ζεύγη» ὁμοφυλοφίλων, μαρτυροῦν τὴν πικρή τους ἐμπειρία καὶ ἤδη συνασπίζονται, προκειμένου νὰ ἀγωνισθοῦν γιὰ νὰ ἀνακληθοῦν οἱ νόμοι αὐτοί.
Ἐπὶ πλέον, στὴν ἑλληνικὴ Βουλή, κατὰ τὴν συζήτηση τῆς ἀθέσμου αὐτῆς θεσμοθεσίας, ἀκούσθηκαν ἐπιθετικοὶ λόγοι ἐναντίον τῶν ἀντιδρώντων σὲ αὐτήν, ὅτι δῆθεν «ὑποκριτικῶς ἀναπαράγουν ἐπιχειρήματα στὸ ὄνομα τῆς θρησκείας, ἡ ὁποία εἶναι δομημένη στὴν προσφορὰ ἀγάπης».
Πράγματι, ὁ Χριστιανισμὸς εἶναι ἡ θρησκεία τῆς ἀγάπης καὶ διδάσκει τὴν ἀγάπην πρὸς ὅλους τοὺς ἀνθρώπους. Καὶ τοὺς ἀλλοθρήσκους, καὶ τοὺς αἱρετικοὺς καὶ τοὺς πεπλανημένους ὀφείλουν ἅπαντες οἱ Χριστιανοὶ νὰ ἀγαποῦν, ἀποστρεφόμενοι ὅμως τὴν πλάνη τους. Ὁμοίως καὶ τοὺς ἁμαρτωλούς, ἀποστρεφόμενοι ταυτοχρόνως τὴν ἁμαρτία. Ὅπως ἀκριβῶς οἱ καλοὶ ἰατροὶ ἀγαποῦν καὶ βοηθοῦν τοὺς ἀσθενεῖς, ἀλλὰ πολεμοῦν καὶ ἀποστρέφονται τὴν ἀσθένεια.
Τὸ κίνητρο, λοιπόν, τῶν δικῶν μας ἀντιδράσεων, δὲν εἶναι κάποιο μῖσος πρὸς ἀνθρώπους, οἱ ὁποῖοι ἐπέλεξαν ἕναν τρόπο ζωῆς ἀνάρμοστο γιὰ Χριστιανούς, ἀλλὰ ἡ ἀγάπη πρὸς τὰ παιδιά, τὰ ὁποῖα θὰ εἶναι πλέον ὑποχρεωμένα νὰ μεγαλώσουν σὲ ἕνα περιβάλλον μὴ φυσικὸ καὶ διατρέχουν κίνδυνο ἀναπτύξεως σοβαρῶν ψυχολογικῶν κυρίως ἐπιπλοκῶν.
Τὰ ἀνθρώπινα δικαιώματα αὐτῶν τῶν παιδιῶν ποῖος τὰ ὑπολογίζει;
Ἐπιπροσθέτως, τίθεται ἀκόμη καὶ ἕνα ζήτημα Δημοκρατίας. Διότι οἱ πολιτικοὶ ὀφείλουν νὰ ἐκφράζουν τὴν βούληση τῶν πολιτῶν. Σήμερα βλέπουμε πολιτικούς, οἱ ὁποῖοι ἀφοῦ ἐκλεγοῦν (συνήθως δημαγωγοῦντες), θεωροῦν ὅτι εἶναι ἐξουσιοδοτημένοι ἐν λευκῷ νὰ νομοθετοῦν ὅ,τι αὐτοὶ θέλουν, ἀκόμη καὶ ἀντίθετα πρὸς τὴν βούληση τῶν πολιτῶν, ἀλλὰ καὶ τῆς σοβαρῆς καὶ ὀρθοτομούσης ἐπιστήμης, τῆς ὁποίας περιφρονοῦνται ἐν προκειμένῳ σκανδαλωδῶς τὰ πορίσματα.
Ἂς λάβουν αὐτὰ ὑπ᾽ ὄψιν τους ἅπαντες οἱ Ἕλληνες πολῖτες, ὅταν θὰ κληθοῦν νὰ ἐμπιστευθοῦν ἐκ νέου τὴν ψῆφο τους.
Λυπούμεθα ἰδιαιτέρως, διότι ἐν ὀνόματι τῆς «προστασίας τῆς διαφορετικότητος» (κάθε ὁμάδος ἀνθρώπων μὲ ἰδιόμορφες κλίσεις καὶ τάσεις), καταβάλλεται προσπάθεια ὥστε νὰ ἐξαλειφθεῖ κάθε τὶ διαφορετικὸ καὶ νὰ καταργηθοῦν κάθε εἴδους σύνορα μεταξὺ κρατῶν (διεθνισμός), θρησκειῶν (οἰκουμενισμὸς) καὶ παραλλήλως νὰ ὑποβαθμισθεῖ ὁ παραδοσιακὸς θεσμὸς τῆς οἰκογενείας καὶ νὰ ἀντικατασταθεῖ ἀπὸ ἄλλου εἴδους καινοφανῆ ὑποκατάστατα.
Εὐχόμεθα εἴτε νὰ ἀνανήψουν οἱ νομοθετοῦντες, εἴτε νὰ ἀντικατασταθοῦν ἀπὸ ἄλλους σώφρονες, λογικοὺς καὶ γνησίους πατριῶτες, οἱ ὁποῖοι θὰ ἀναστρέψουν τὴν πτωτικὴ πορεία καὶ θὰ ἀνακαλέσουν τὶς ἄθεσμες θεσμοθεσίες. Αὐτὸ θὰ γίνει ἐφικτὸ ἂν ὁ λαὸς μετανοήσει καὶ ἐπανέλθει στὸν Ὀρθόδοξο τρόπο ζωῆς. Ἂς εἶναι πρὸς αὐτὴν τὴν κατεύθυνση ἡ προσευχὴ καὶ ἡ προσπάθεια ὅλων μας, Κλήρου καὶ Πιστοῦ Λαοῦ, ὥστε νὰ ἐξέλθουμε ἀπὸ τὸν παρακμιακὸ βάλτο, στὸν ὁποῖον ὁ Ἑλληνισμὸς ἔχει περιέλθει, καὶ νὰ ἐπανεύρουμε τὴν ὁδὸ στὴν πνευματικὴ πρόοδο καὶ τὴν ἐν Χριστῷ ἐλπίδα.

Ἐκ τῆς Ἀρχιγραμματείας τῆς Ἱερᾶς Συνόδου
Ἀθήνα, 6/19-5-2018

Σάββατο, 19 Μαΐου 2018

ΘΕΡΙΝΑ ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΒΥΖΑΝΤΙΝΗΣ ΜΟΥΣΙΚΗΣ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ (ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝΤΟΣ)


Όσοι ενδιαφέρεστε μπορείτε να αντιγράψετε και να επικολλήσετε συμπληρωμένη την παρακάτω αίτηση και να την αποστείλετε στο email: 

(ΠΡΟΘΕΣΜΙΑ ΜΕΧΡΙ ΤΙΣ 31 ΜΑΪΟΥ)
______

ΑΙΤΗΣΗ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΜΕΝΟΥ
(ΓΙΑ ΤΑ ΘΕΡΙΝΑ ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΒΥΖΑΝΤΙΝΗΣ ΜΟΥΣΙΚΗΣ)


Α. ΟΝΟΜΑΤΕΠΩΝΥΜΟ:

Β. ΗΛΙΚΙΑ:

Γ. ΠΕΡΙΟΧΗ:

Δ. ΕΝΟΡΙΑ ΠΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΖΟΜΑΙ (ΠΡΟΑΙΡΕΤΙΚΟ):

Ε. ΜΟΥΣΙΚΕΣ ΓΝΩΣΕΙΣ:

ΣΤ. ΕΛΕΥΘΕΡΕΣ ΗΜΕΡΕΣ ΚΑΙ ΩΡΕΣ:

Ζ. ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΜΑΙ ΓΙΑ (ΕΠΙΛΕΞΤΕ):

1. ΙΔΙΑΙΤΕΡΑ ΜΑΘΗΜΑΤΑ
2. ΟΜΑΔΙΚΑ ΜΑΘΗΜΑΤΑ (ΘΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΗΣΕΙ ΚΑΙ ΠΑΙΔΙΚΟ ΤΜΗΜΑ)

Η. ΣΚΟΠΟΣ ΕΚΜΑΘΗΣΗΣ (ΕΠΙΛΕΞΤΕ):

1. ΕΠΑΝΔΡΩΣΗ/ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΑΝΑΛΟΓΙΟΥ (ΔΕΞΙΟΥ Ή ΑΡΙΣΤΕΡΟΥ)
2. ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΣΙΑ ΓΙΑ ΕΝΤΑΞΗ ΣΕ ΤΑΞΗ ΩΔΕΙΟΥ ΜΕ ΣΤΟΧΟ ΤΗΝ ΚΤΗΣΗ ΤΙΤΛΟΥ
3. ΚΑΙ ΤΑ ΔΥΟ ΠΑΡΑΠΑΝΩ
4. ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗ ΗΧΩΝ - ΕΚΜΑΘΗΣΗ ΕΚΦΩΝΗΣΕΩΝ (ΓΙΑ ΚΛΗΡΙΚΟΥΣ)

Θ. EMAIL Ή ΤΗΛ. ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ:
______

Με εκτίμηση και ευχές

Το Διδακτικό Προσωπικό 
του Ψαλτικού Φροντιστηρίου
"Γέρων Δοσίθεος ο τυφλός"


Παρασκευή, 18 Μαΐου 2018

Ένα θαυμαστό περιστατικό στο πτωχοκομείο της Μονής Κιταέφσκαγια


Βρισκόμαστε στα μέσα της δεκαετίας του 1920 στη Μονή της Αγίας Τριάδος, στην λεγόμενη έρημο Κιταέφσκαγια στο Κίεβο. Εκεί μόλις είχαν εγκατασταθεί και οι αδελφοί της Λαύρας των Σπηλαίων του Κιέβου, την οποία οι Μπολσεβίκοι παρέδωσαν στους Ανακαινιστές της λεγόμενης "Ζωντανής Εκκλησίας", μιας σχισματοαιρετικής ομάδας, που αναγνωριζόταν ως "επίσημη Εκκλησία" από το Σοβιετικό Κράτος. Οι αδελφοί αρνήθηκαν να αποδεχθούν τον "επίσκοπο" της "εκκλησίας" αυτής, παραμένοντας πιστοί στον διωκόμενο Πατριάρχη Μόσχας Άγιο Τύχωνα, και για τον λόγο αυτόν διώχθηκαν από την Λαύρα και βρήκαν καταφύγιο αλλού.

Ο Αρχιεπίσκοπος Λεόντιος, τότε μοναχός της Λαύρας (τέλη δεκαετίας 1920)

Ο μακαριστός Αρχιεπίσκοπος Χιλής Λεόντιος Φιλίπποβιτς (+1971), ο οποίος ήταν μεταξύ των διωκομένων αδελφών, καταγράφει στο Ημερολόγιό του το εξής θαυμαστό γεγονός που συνέβη στην Κιταέφσκαγια:
«Μια μέρα προσβλήθηκε από θανατηφόρα ασθένεια ο βοηθός του π. Σέλευκου (ήταν ο υπεύθυνος του πτωχοκομείου), ο π. Ιννοκέντιος, ένας πολύ ασκητικός μοναχός και άνθρωπος της ανιδιοτελούς προσφοράς. Η κατάστασή του ήταν απελπιστική. Ο π. Σέλευκος, βλέποντάς τον σε τέτοια κατάσταση, με τη συμβουλή ενός ιερομονάχου, εισήλθε στην κοινή πτέρυγα του πτωχοκομείου, και απευθυνόμενος στους μοναχούς τους είπε: «Άγιοι Πατέρες! Ο π. Ιννοκέντιος πεθαίνει. Ξέρετε πόσο απαραίτητος είναι για όλους μας εδώ και εγώ χωρίς αυτόν είμαι παντελώς ανήμπορος... Υπάρχει μήπως κάποιος από εσάς, που θα ήθελε να πεθάνει στη θέση του;». Υπήρξαν δύο εθελοντές: ο π. Παύλος και ο π. Γόρδιος, οι οποίοι άρχισαν να διαφωνούν με αγάπη, για το ποιος θα πάρει την θέση του ετοιμοθάνατου. Τέλος, συμφώνησαν να το κάνει ο π. Παύλος,  ο οποίος το ζήτησε πρώτος... Δεν πέρασαν δύο μέρες και ο π. Ιννοκέντιος έγινε καλά, ενώ ο π. Παύλος κοιμήθηκε τον ύπνο του δικαίου...».

Διαφορά μεταξύ πνευματικού και ψυχολόγου - Μητροπολίτου Ναυπάκτου κ. Ιεροθέου

exomologisi
Ο πνευματικός πατέρας που πρέπει να εξασκεί το έργο με βάση την Ορθόδοξη Παράδοση διαφέρει σαφώς από τον ψυχολόγο, που εργάζεται βάσει μιας ανθρωποκεντρικής θεωρήσεως του ανθρώπου και της ζωής του.
Ο ψυχολόγος θέλει να ισορροπήσει ψυχολογικά τον άνθρωπο. Ο πνευματικός πατέρας αποβλέπει στην θέωση του ανθρώπου.
Ο ψυχολόγος χρησιμοποιεί τις απόψεις της Σχολής που εκπροσωπεί. Ο πνευματικός πατέρας χρησιμοποιεί τον αιώνιο λόγο του Θεού που φανερώθηκε στους Προφήτας, στους Αποστόλους και τους αγίους.
Ο ψυχολόγος νομίζει ότι η ασθένεια οφείλεται μόνον σε τραυματικές εμπειρίες του παρελθόντος ή στα λεγόμενα απωθημένα βιώματα.
Ο πνευματικός γνωρίζει καλά ότι δεν πρόκειται απλώς για μνήμες του παρελθόντος και απωθημένα βιώματα που εναποθηκεύονται στο υποσυνείδητο, αλλά ότι ασθενεί μια συγκεκριμένη ενέργεια της ψυχής, που είναι ο νους, και, μάλιστα, αυτός είναι ο οφθαλμός της ψυχής.
Ο ψυχολόγος χρησιμοποιεί τη μέθοδο της ερωτήσεως και της ακροάσεως και προσπαθεί να βοηθήσει τον άνθρωπο στο να συνειδητοποιήσει το πρόβλημα του, και τον βοηθά να ωριμάσει ψυχολογικά.
Ο πνευματικός, φωτιζόμενος από την Χάρη του Θεού, εντοπίζει το πρόβλημα, που είναι ο σκοτασμός του νοός, οι φαντασίες, και με την ορθόδοξη μέθοδο, που είναι η κάθαρση και ο φωτισμός, προσπαθεί να τον οδηγήσει στην θεωρία του Θεού.
Ο ψυχολόγος κινείται ανθρώπινα με σκέψεις και ιδέες. Ο πνευματικός κινείται Θεανθρώπινα.
Χρησιμοποιεί την θεραπευτική μέθοδο, αλλά και δια των Μυστηρίων στέλλει τη Χάρη του Θεού στη καρδιά του ασθενούς.
Ο ψυχολόγος νομίζει ότι όλα κινούνται σε ανθρώπινο επίπεδο. Δεν γνωρίζει την ύπαρξη του διαβόλου και την ενέργεια της ακτίστου Χάριτος του Θεού.
Ο πνευματικός γνωρίζει την διαφορά μεταξύ Χάριτος του Θεού, ενεργείας του διαβόλου και ασθενείας πνευματικής και σωματικής.
Ο ψυχολόγος φθάνει στο να συνειδητοποιήσει ο ασθενής το πρόβλημα του και να το αντιμετωπίσει.
Ο πνευματικός οδηγεί τον άνθρωπο στην μετάνοια που συνίσταται στην ολοκληρωτική μεταμόρφωση του.
Δεν τον οδηγεί στην αποβολή μερικών καταστάσεων, αλλά στην μεταμόρφωση των παθών.
Νομίζω μπορεί κανείς να βρει και άλλα σημεία που δείχνουν την τεράστια διαφορά μεταξύ ψυχολόγου και πνευματικού.
Και είναι κρίμα να έχουμε στην Εκκλησία μας τέτοια ολοκληρωμένη διδασκαλία περί της καθάρσεως και θεραπείας του ανθρώπου, και όμως να καταλήγουμε στην παραδοχή και χρησιμοποίηση ψυχολογικών θεωριών, που είναι δυτικών ανθρώπων και αποβλέπουν στην θεραπεία των δυτικών, οι οποίοι, φυσικά, έφθασαν εκεί γιατί αγνοούσαν την νηπτική παράδοση.
* Από το βιβλίο «Ψυχική ασθένεια και υγεία» του Μητροπολίτου Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου κ. Ιεροθέου

Τρίτη, 15 Μαΐου 2018

ΣΟΔΟΜΑ (ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ)



Ένα συγκλονιστικό ρωσικο ντοκυμαντέρ για την προπαγάνδα της ομοφυλοφιλίας και όλα τα παρεμφερή θέματα (gay γάμοι, υιοθεσία παιδιών, κ.α.) 

Μετάφραση και συγχρονισμός υπότιτλων www.euxh.gr