Σπατάλη χρόνου: το σύγχρονο υπερόπλο του διαβόλου

Ο διάβολος από την στιγμή που εξέπεσε από άγγελος του φωτός και έγινε άγγελος του σκότους, έβαλε στόχο να συμπαρασύρει όσο περισσότερες ψυχές στην απώλεια. Αιώνες τώρα αυτό είναι το έργο του και για να το κατορθώσει χρησιμοποιεί κάθε μέθοδο για να απομακρύνει τον άνθρωπο από τον Θεό. Η πρώτη και κύρια μέθοδός του είναι η διαβολή. Ψιθυρίζει μέσα στις καρδιές των ανθρώπων για τον Θεό, λόγια ανόσια και βλάσφημα, και προσπαθεί να Τον παραστήσει ως τύραννο, ως τιμωρό και μισάνθρωπο. Ποιον; Εκείνον που η απεριόριστη αγάπη Του έγινε η αιτία της ύπαρξής μας, για την σωτηρία της οποίας έγινε άνθρωπος και έπαθε μέχρι Σταυρού και θανάτου. Γι' αυτό και θα παρατηρήσετε πως εκείνοι που βρίσκονται μακριά Του έχουν μέσα τους μια αντιπάθεια εναντίον Του, που όσο κι αν ψάξουν στα εσώψυχά τους δεν θα την βρουν για κάποιο άλλο "ιδρυτή θρησκείας" [1] (π.χ. Βούδας, Μωάμεθ κλπ.). Αυτό είναι αποτέλεσμα της διαβολής του Πονηρού.

Άλλη μέθοδος του διαβόλου, προσφιλής σε αυτόν, είναι η τέρψη του νου και της σάρκας, μέσω ειδών ειδών ηδονών, "ψευδοηδονών" στην πραγματικότητα. Επειδή ο άνθρωπος από τη φύση του έλκεται και επιθυμεί την Απόλυτη και Αιώνια Ηδονή, ο διάβολος προσπαθεί να παρουσιάσει πρόσκαιρες ενέργειες και καταστάσεις, όπως την δόξα, την φήμη, τον πλούτο, το φαγητό, την ερωτική συνεύρεση, την δύναμη κ.α. ως τα συστατικά της πραγματικής ηδονής. Αλλά η πραγματική, απέραντη, ατελείωτη και μόνη αληθινή Ηδονή, που διαρκεί για πάντα, και είναι η μόνη που μπορεί να ικανοποιήσει την - ανικανοποίητη με οτιδήποτε λιγότερο από το Τέλειο - ανθρώπινη ψυχή είναι ο χορτασμός της Αγάπης [2] που μόνον ο Χριστός μπορεί να χαρίσει.
Για να μπει όμως κανείς στο μονοπάτι που θα τον οδηγήσει τελικά στη σωτηρία, πρέπει να μισήσει, με όλη την δύναμη της ψυχής του, την αμαρτία, πρέπει να εγκαταλείψει τις αμαρτωλές πράξεις, πρέπει να σταματήσει να ακολουθεί τον αντίθετο δρόμο από εκείνον που πρέπει.
Ο διάβολος στην προσπάθειά του να απομακρύνει τους ανθρώπους από τον Θεό, εφηύρε μια νέα μέθοδο στην εποχή μας, πολύ ύπουλη και πονηρή. Αφού δηλαδή είδε ότι η διαβολή δεν έχει πάντα αποτελέσματα [3] και πως από τις "ηδονές" πολλοί ξέφευγαν αηδιασμένοι, και επέστρεφαν στο στάδιο της μετανοίας με διπλό ζήλο, έβαλε σε εφαρμογή το νέο υπερόπλο του: τη σπατάλη χρόνου. Και το έστρεψε κυρίως εναντίον των χριστιανών.
Ο χρόνος που μας έχει δοθεί είναι δανεικός. Μας τον έδωσε ο Κύριος για να έλθουμε σε επίγνωση, να γνωρίσουμε δηλαδή τον Θεό και να σωθούμε. Αν το συνειδητοποιήσουμε αυτό τότε θα έχουμε συνεχώς μνήμη Θεού και μνήμη θανάτου, βασικά εφόδια για το ταξίδι προς την αιώνια ζωή. Άλλωστε ο χρόνος ζωής που μας απομένει είναι άγνωστος. 
Ο διάβολος θεώρησε πως παράλληλα με το να διαβάλλει τον Θεό και να δελεάζει τον άνθρωπο, θα του ήταν χρήσιμο να σπαταλήσει αυτόν τον χρόνο που έδωσε ο Θεός στον άνθρωπο για την μετάνοιά του. Αυτή η επίθεση του διαβόλου είναι πολύ διαδεδομένη στην εποχή μας και στοχεύει ιδιαιτέρως τους χριστιανούς, αφού πολλές φορές ακόμη και όταν δεν επιτίθεται εναντίον τους ευθέως με επιθέσεις πορνείας, βλασφημίας, γαστριμαργίας,  οργής και άλλων αμαρτημάτων, φροντίζει, με ύπουλο τρόπο, να ροκανίζει τον δανεικό χρόνο με συγκεκριμένες ασχολίες. Τις ασχολίες αυτές προσφέρει πλέον η σύγχρονη τεχνολογία του διαδικτύου μέσω των υπολογιστών και των κινητών συσκευών (χωρίς παράλληλα να λησμονούνται και οι παλαιότερες ασχολίες σπατάλης χρόνου, όπως η ραστώνη στις καφετέριες και στις παραλίες, οι βόλτες κλπ.). 
Αυτές οι νέες ασχολίες είναι κυρίως:
1. Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Είναι η πιο χρονοβόρα ασχολία. Σύμφωνα με στατιστικές έρευνες η μέση διάρκειας χρήσης των μέσων αυτών ξεπερνά τις τρεις ώρες την ημέρα! Τρεις ώρες ανούσιων αναγνώσεων, κοινοποιήσεων και συζητήσεων συνήθως επί θεμάτων τα οποία δεν προσφέρουν τίποτε θετικό και ουσιαστικό ούτε στον χρήστη, αλλά ούτε και στο σύνολο. Δεν κατακρίνεται βεβαίως η τεχνολογία, αλλά η άλογη χρήση της. Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης εξυπηρετούν την επικοινωνία των ανθρώπων και η καλή χρήση τους μπορεί να προσφέρει πρόσβαση σε πληροφορίες που οικοδομούν τον άνθρωπο, αλλά και το κοινωνικό σύνολο. Όμως χρειάζεται ένα μέτρο. 
2. Ο "αθλητισμός" και ο τζόγος. Ο "αθλητισμός", δηλαδή η παρακολούθηση αθλητικών αγώνων, κυρίως ποδοσφαίρου ή μπάσκετ, είναι η νέα παγκόσμια θρησκεία με δισεκατομμύρια πιστούς σε όλο τον κόσμο. Έχεις δικούς της ναούς (τα γήπεδα), ύμνους και κάθε εβδομάδα "λατρευτικές συνάξεις" (αγώνες), που μπορεί κανείς να παρακολουθήσει είτε αυτοπροσώπως, είτε από την τηλεόραση ή το διαδίκτυο. Οι πιο φανατικοί πιστοί της είναι οι νέοι, ενώ το λυπηρό είναι πως πολλοί από τους πιστούς αυτούς δηλώνουν ταυτόχρονα και πιστοί χριστιανοί, διαψεύδοντας τα όσα μας είπε ο Κύριος [4]. Συναφή χρονοβόρα ασχολία είναι και ο τζόγος, τόσο αυτός που συνδέεται με τον "αθλητισμό", όσο και τα υπόλοιπα "τυχερά" παιχνίδια. Το κυνήγι του χρήματος έχει ναρκώσει τους ανθρώπους της εποχής μας, οι οποίοι βασίζουν την ελπίδα τους στην "τύχη" και σπαταλούν αμέτρητες ώρες στις προβλέψεις και τα στοιχήματα. Και οι κοσμικοί δικαιολογούνται λόγω της αμάθειας. Οι χριστιανοί όμως δεν γνωρίζουν πως στα χέρια του Θεού είναι τα χρήματα; Και πως αν θέλει να δώσει σε κάποιον του το δίνει με θαυμαστό τρόπο, όπως όλοι όσοι έχουν την σχετική πείρα γνωρίζουν; Και όμως βλέπει κανείς τους αδελφούς μας ώρες ατελείωτες κάθε ημέρα να προσπαθούν, γεμάτοι άγχος, να "πιάσουν την καλή", να "κερδίσουν"...
3. Οι τηλεοπτικές εκπομπές, σειρές και ταινίες. Σύμφωνα με έρευνες ο μέσος χρόνος που σπαταλά ο δυτικός άνθρωπος παρακολουθώντας τηλεόραση (είτε από την δική της συσκευή της, είτε από τις άλλες [κινητά, υπολογιστές]) φθάνει τις τέσσερις ώρες την ημέρα! Τέσσερις ώρες μπροστά σε μια δασκάλα που παραδίδει κακής ποιότητας μαθήματα βίας, πορνείας, ψευδοσυναισθηματισμού, μαγείας, δεισιδαιμονίας, γαστριμαργίας, ψευδών πληροφοριών και κουτσομπολιού, τα οποία μολύνουν την ψυχή του ανθρώπου και διαστρέφουν την κρίση του.
4. Τα ηλεκτρονικά παιχνίδια. Πρόκειται πραγματικά για την πιο χρονοβόρα μάστιγα που απομυζεί τον χρόνο των ανθρώπων της εποχής μας και κυρίως των νέων. Από τα ενσωματωμένα απλά παιχνίδια που έχει κάθε υπολογιστής, μέχρι τα online games και τα ειδών ειδών παιχνίδια των παιχνιδομηχανών, και από τα "αθώα" εκπαιδευτικά παιχνίδια μέχρι τα ανώμαλα και διεστραμμένα, το εύρος και η θεματολογία τους είναι τεράστια και είναι ο συνηθισμένος τρόπος να σκοτώνει (κυριολεκτικά!) κανείς τον χρόνο του! 
5. Τα θεάματα (κινηματογράφος, θέατρο, εκδηλώσεις). Τον ελάχιστο πλέον χρόνο της εβδομάδας που απομένει ελεύθερος ο σύγχρονος "πολιτισμένος" άνθρωπος τον αφιερώνει σε ψυχαγωγικά θεάματα. Μόνο που η αγωγή που προσφέρουν στην ψυχή δεν είναι καθόλου θεραπευτική και ανυψωτική...
Ο σημερινός άνθρωπος στο μάταιο κυνήγι της ευτυχίας που επιδίδεται, διαπιστώνει πως το κενό του μεγαλώνει ολοένα και περισσότερο και για να μη το σκέπτεται προσπαθεί να απασχολεί τον εαυτό του με ασχολίες σαν τις παραπάνω.
Εμείς, αγαπητοί μου αδελφοί, πρέπει να θυμόμαστε ότι θα δώσουμε λόγο στον Θεό, όχι μόνο για αυτά που κάναμε, αλλά και για αυτά που δεν κάναμε. Για την προσευχή που δεν προλάβαμε. Για την Ακολουθία στο ναό που δεν πήγαμε, επειδή θέλαμε να δούμε τον "αγώνα". Για τα χριστιανικά βιβλία που δεν διαβάσαμε, επειδή προτιμήσαμε να "χαζεύουμε" στην τηλεόραση και τον υπολογιστή. Για τον χρόνο που δεν αφιερώσαμε στο παιδί μας ή στον αδελφό μας που βρισκόταν σε ανάγκη.
Εύλογα μπορεί κανείς να αντιδράσει με όλα αυτά που γράφτηκαν εδώ και να σκεφτεί: "Μα καλά και πως θα περνούμε τον χρόνο μας; Όπως οι καλόγεροι;". Αφού πρώτα με οδύνη ψυχής επισημάνουμε πως ούτε οι περισσότεροι καλόγεροι στην εποχή μας έχουν καταφέρει να ξεφύγουν από την παγίδα αυτήν, πρέπει να τονίσουμε πως ο σκοπός της παρούσης αναρτήσεως είναι κυρίως να προβληματίσει και να τονίσει την αξία του μέτρου, το οποίο έχει δυστυχώς χαθεί. Από κει και πέρα ο καθένας ας κάνει ό,τι μπορεί.
Πάντως, θα ήταν πολύ διαφορετικά τα πράγματα αν από όλες αυτές τις ώρες που σπαταλούμε σε ανούσιες ασχολίες προσφέραμε έστω και ελάχιστες και αποφασίζαμε να σηκωθούμε πνευματικά και να αναλάβουμε δράση.
Άλλωστε, ο Χριστός μας καλεί να προσφέρουμε με πολλούς τρόπους και να αξιοποιήσουμε έκαστος τα χαρίσματά του. Ζητά από μας τον λίγο χρόνο της επίγειας ζωής μας και μας προσφέρει την αιωνιότητα. Μακάρι να Τον υπακούσουμε! 

Ν.Μ.

[1] Και φυσικά ο Χριστός μας δεν είναι "ιδρυτής θρησκείας", αλλά ο Θεός.
[2] "Mακάριος χορτασμὸς αὐτὸς, ὁποῦ εἶναι χωρὶς καμμίαν ἀναγοῦλαν, ἡδονὴ χωρὶς ἀηδίαν, ἀπόλαυσις τρυφῆς ἀθανάτου χωρὶς χαυνότητος, εὐδαιμονία ἀΐδιος χωρὶς πόνου καὶ κόπου" (Θύρα της μετανοίας, Βενετία, 1852, σ. 128).
[3] Με κάθε δείγμα της αγάπης του Κυρίου προς τα πλάσματά του, εξυφαίνεται ο ιστός της!
[4] "Οὐδεὶς δύναται δυσὶ κυρίοις δουλεύειν" (Ματθ. στ΄, 24).

Επίκαιρες Σκέψεις

 

Η αγάπη της πατρίδος είναι ένα φυσικό συναίσθημα που νιώθουν όλοι οι άνθρωποι. Η αγάπη αυτή όμως είναι μια γήινη, κοσμική αγάπη, τύπος και σκιά της αληθινής φιλοπατρίας, ήτοι της αγάπης της μοναδικής Πατρίδας, που δεν είναι άλλη από το Βασίλειο της Ζωής.

Ο χριστιανός ως ουρανοπολίτης είναι συγκεντρωμένος στην επίτευξη του στόχου του, δηλαδή στην επιστροφή στην μοναδική Πατρίδα, από την οποία εξήλθαν οι πρωτόπλαστοι με το προπατορικό αμάρτημα.

Γι' αυτό και ο Κύριός μας απευθυνόμενος στους μαθητές Του έδωσε το Σύνθημα "πορευθέντες μαθητεύσατε πάντα τα έθνη" και όχι "Έξω οι Ρωμαίοι από την Ιουδαία", όπως τον διαβάλλουν, με τις πράξεις τους, στην εποχή μας,  μερικοί φερόμενοι ως μαθητές Του.

Ο Κύριος δεν ήταν εθνικιστής! Ήθελε να καταλύσει τους εθνικούς φραγμούς με την αληθινή ενότητα του Αγίου Πνεύματος.

Σήμερα, σε μια εποχή που οι σκοτεινές δυνάμεις, επιθυμούν να καταλύσουν τους εθνικούς φραγμούς με την ψεύτικη και αμαρτωλή τους ενότητα, οι Γνήσιοι Ορθόδοξοι Χριστιανοί δεν πρέπει να επιτρέψουμε να παρεκτραπούν τα φυσικά πατριωτικά μας αισθήματα και να πέσουμε στην παγίδα του εθνοφυλετισμού.

Το Σύνθημα "πορευθέντες μαθητεύσατε πάντα τα έθνη" είναι πάντοτε επίκαιρο. Γιατί το ξεχάσαμε;

Πολλοί από τους ποιμένες, διάδοχοι εκείνων των Αποστόλων που γύρισαν σε όλο τον κόσμο για να αυξήσουν τον πληθυσμό της μοναδικής Πατρίδος, σταμάτησαν αυτό το έργο, ταμπουρώθηκαν στις κοσμικές τους πατρίδες και κήρυξαν το μίσος για τους αλλοφύλους.

Έτσι ακούμε κληρικούς να μιλούν για τους "βρωμερούς ισλαμιστές" και τους άλλους "μαυριδερούς" λαθρομετανάστες εποίκους και να καλούν τον πιστό λαό σε "επανάσταση".

Όμως, "πορευθέντες μαθητεύσατε πάντα τα έθνη", ηχεί ακόμη η φωνή του Κυρίου. Και επειδή εμείς σταματήσαμε να πηγαίνουμε στις χώρες που βασιλεύουν οι θρησκείες των δαιμόνων, όπως οι παγανισμοί, το Ισλάμ, ο βουδισμός και οι άλλοι σκοταδισμοί, για να μεταδώσουμε το φως του Ευαγγελίου, επέτρεψε ο Θεός και ήλθαν όλοι αυτοί οι μαυριδεροί στην ψυχή, στον τόπο μας και τον κατέκλυσαν, σαν να μας φωνάζει ο Κύριος: "Σας είπα "πορευθέντες μαθητεύσατε πάντα τα έθνη" και δεν με ακούσατε. Σας στέλνω λοιπόν τα έθνη στον τόπο σας για να τα φωτίσετε".

Κι εμείς τι κάναμε μπρος σε αυτή την κατάσταση; Κηρύξαμε τον λόγο του Θεού σε αυτούς τους ανθρώπους; Τυπώσαμε βιβλία στα αραβικά, πακιστανικά και σε όλες αυτές τις γλώσσες, να διαβάσουμε οι άνθρωποι αυτοί την Αλήθεια και να μαλακώσει η ψυχή τους και να απαρνηθούν τις δαιμονικές τους αντιλήψεις;

Όχι! Αντιθέτως, βλαστημήσαμε τον Κύριο και Θεό μας, ως νέος αχάριστος Ισραήλ, και είπαμε τα ίδια λόγια με τον παλαιό Ισραήλ: "Γιατί, Θεέ, επέτρεψες να έλθουν οι βρωμιάρηδες στον τόπο μας; Μη μας πεις πως και γι' αυτούς σταυρώθηκες, γιατί εμείς έναν τέτοιον Χριστό δεν τον θέλουμε. Εμείς σε θέλουμε δικό μας, υπηρέτη της δικής μας κοσμικής πατρίδας".

Και αν ήταν δυνατόν να έλθει πάλι στη γη για να κηρύξει, θα Τον σταυρώναμε εμείς οι ίδιοι.

Γνήσια αυτοκριτική

 Γνήσιος Ορθόδοξος Χριστιανός που δεν έχει γνήσια ορθόδοξη πράξη είναι κάλπικος

Πολλοί από μας που υπερηφανευόμαστε για την Πίστη μας - γεγονός ορθό, αφού η Ορθοδοξία είναι το καύχημά μας - πέφτουμε σε ένα τεράστιο σφάλμα, που ουσιαστικά μας καθιστά δυστυχώς κάλπικους.

Το σφάλμα αυτό είναι να μειώνουμε τη σημασία της πράξεως (ορθοπραξία) έναντι της πίστεως (ορθοδοξία).

Νομίζουμε ότι μόνο η γνήσια Πίστη θα μας σώσει.
Όμως ο Άγιος Απόστολος Ιάκωβος ο Αδελφόθεος γράφει: "Τι το όφελος, αδελφοί μου, εάν πίστιν λέγη τις έχειν, έργα δε μη έχῃ;" (Ιακ. β΄ 14) 

Και ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος είναι ξεκάθαρος: "Καν γαρ δόγματα έχωμεν υγιή, βίου δε αμελώμεν, ουδέν ημίν όφελος έσται των δογμάτων" (P. G. 53, 31).
Ο Άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός βάζει στην ίδια μοίρα τον αιρετικό με τον αμαρτωλό: «Ο μη κατά την παράδοσιν της Καθολικής Εκκλησίας πιστεύων  ή κοινωνών δια των ατόπων έργων τω διαβόλω άπιστός εστιν» (PG 94, 1128A).
Και ο Άγιος Βαρσανούφιος στο ίδιο πνεύμα: "πας ο μη φυλάσσων τας εντολάς του Χριστού αιρετικός εστι" (Βίβλος Βαρσανουφίου και Ιωάννου, επιμέλεια Αγίου Νικοδήμου, Βενετία 1816, σελ. 261).

Επομένως, για να είναι ο καθένας μας πραγματικά Γνήσιος Ορθόδοξος Χριστιανός πρέπει να φροντίζουμε ώστε και οι πράξεις μας να είναι ανάλογες. Να τηρούμε τις εντολές του Θεού, να αγωνιζόμαστε συνεχώς για την κάθαρση από τα πάθη μας, να εργαζόμαστε τις αρετές, να αγαπάμε τους συνανθρώπους μας.
Όταν σταματήσουμε να είμαστε πόρνοι, βλάσφημοι, είρωνες, σκληροκάρδιοι, υποκριτές, μισάδελφοι, άδικοι, υπερήφανοι και γίνουμε άγιοι, τότε θα εκλείψουν οι αιρετικοί που μας καταδυναστεύουν, γιατί μόνο η αγιότητα μπορεί να πολεμήσει την αίρεση. Ο αρειανισμός δεν συνετρίβη από φωνασκούντες υπερορθοδόξους, αλλά από ταπεινούς Αγίους του Θεού, σαν τον Άγιο Νικόλαο, τον Άγιο Σπυρίδωνα, τον Μέγα Αθανάσιο και άλλους. Η διακοπή κοινωνίας και ο αντιαιρετικός αγώνας δεν αρκεί, όταν δεν υπάρχει παράλληλα και ο προσωπικός αγώνας.
Το ερώτημα που τίθεται είναι: θέλουμε να γίνουμε άγιοι; Θέλουμε να ακούσουμε τον Κύριό μας που μας το ζητάει; («Άγιοι γίνεσθε, ότι εγώ άγιος ειμί» [Α' Πέτρ. α΄ 16]). 
Αν τα καταφέρουμε, τότε θα είναι πλέον περιττό να αποκαλούμαστε Γνήσιοι Ορθόδοξοι Χριστιανοί, διότι θα μας θεωρούν ως τέτοιους όχι μόνο οι συνάνθρωποί μας, αλλά - και αυτό είναι το ζητούμενο και το ποθούμενο - και ο ίδιος ο αγαπημένος μας Κύριος. 

25η Μαρτίου

Κάθε χρόνο τέτοια μέρα έχω περισσότερους λόγους να λυπάμαι, παρά να χαίρομαι.

 

Αν και σκέφτομαι με συγκίνηση:

*Τις αγνές μορφές του Αγώνα, σαν τον Νικηταρά, τον Μακρυγιάννη, τον Μάρκο Μπότσαρη

*Τον πρώτο και τελευταίο Έλληνα Κυβερνήτη Ιωάννη Καποδίστρια

 

Όμως σκέφτομαι με λύπη:

*Το αγγλικά δάνεια που οδήγησαν σε φιάσκο τον εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα με αποτέλεσμα από την Τουρκοκρατία να περάσουμε στην Αγγλοκρατία (η οποία κράτησε μέχρι το 1945, όπου με τη Συνθήκη της Γιάλτας περάσαμε στην Αμερικανοκρατία και σήμερα οδεύουμε στην παγκόσμια Σιωνιστοκρατία).

*Τον, εκ Δύσεως προερχόμενο, μύθο του έθνους, που περιόρισε την Ρωμαίικη Αυτοκρατορία, εντός πλαστών ορίων, ονομάζοντας τους εντός αυτών Ρωμιούς, Έλληνες και τους εκτός αυτών Ρωμιούς, ξένους.

*Τον διχασμό που επέφεραν οι μασονικές δημοκρατικές ιδέες, χωρίζοντας το λαό σε κόμματα και παρατάξεις, έναν διχασμό που κρατάει μέχρι και σήμερα.

*Το γεγονός ότι επί Τουρκοκρατίας με ανύπαρκτο εκπαιδευτικό σύστημα, ελάχιστες επίσημες Σχολές και κυρίως Κρυφά Σχολειά, έβγαιναν Άγιοι και Μάρτυρες και Φιλόσοφοι και Ήρωες, ενώ στην "ελεύθερη" Ελλάδα, η Παιδεία πάει από το κακό στο χειρότερο, παράγωντας πληθώρα σκλάβων στα πάθη τους.

*Την 25η Μαρτίου του 1924 που για πρώτη φορά οι Έλληνες δεν γιόρτασαν ενωμένοι αφού ένας Αρχιεπίσκοπος αποφάσισε και διέταξε την αλλαγή του ημερολογίου, διχάζοντας μέχρι σήμερα τον λαό.

Περί αντιχριστολογίας

Καὶ που παιδίον ποίμνια νέμον ἐφ᾿ ὑψηλοῦ τόπου ἱστάμενον πολλάκις ἀνέκραγε· Βοηθεῖτέ μοι, λύκοι. Οἱ δὲ ἀγρότεροι τρέχοντες ἐν τῇ ποίμνῃ τοῦτον ηὕρισκον μηδαμῶς ἀληθεύοντα. Τοῦτο δὲ πολλάκις τοῦ παιδὸς πραξαμένου, οἱ τοιοῦτοι συνήρχοντο καὶ ἀεὶ ψεῦδος εὑρίσκοντες ἀπήρχοντο. Μετὰ δὲ ταῦτα τοῦ λύκου προσελθόντος, ὁ παῖς ἐβόα· Ὁ λύκος, δεῦτε. Ἐπεὶ δὲ οὐδεὶς ἐπίστευεν οὐδ᾿ ἀπήρχετο βοηθῆσαι, ὁ λύκος ἀδείας λαβόμενος, εὐκόλως τὴν ποίμνην πᾶσαν διέφθειρεν.

(Αἰσώπου - Μῦθος ΤΙΗ')

Η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΣΤΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΤΗΣ ΒΑΡΕΜΑΡΑΣ

Σε ένα ελεύθερο - υποτίθεται - κράτος, με πολίτευμα την δημοκρατία (βλέπε  κυνο-βολευτική πλουτοκρατία), δεν θα βρεις άντρες κάτω από τις στολές των οργάνων της προστασίας του πολίτη. Αυτοί οι εκφυλισμένοι και πνευματικά ομοφυλόφιλοι πρώην άντρες, έκαναν και χθες το καθήκον τους και ξυλοκόπησαν τους τρομοκράτες που θα δείτε στο βίντεο. Μην απατάστε από την εξωτερική τους εμφάνιση. Ο μεσόκοπος κύριος, ο ασθενικός κληρικός, η καχεκτική κυρία, η ηλικιωμένη μοναχή, όλοι είναι οι τρομοκράτες που εξόντωσαν χθες τα παλληκάρια της Ελληνικής Αστυνομίας.

 

 Όταν όμως οι ασθένειες, σαν άλλες πληγές του Φαραώ, πέσουν πάνω τους και πάνω στις οικογένειές τους, ας επικαλεσθούν τον Θεό των Ορθοδόξων, που το όνομά του σπιλώθηκε για άλλη μια φορά χθες, χάριν της ελευθερίας της τέχνης και της δημοκρατίας. Μιας δημοκρατίας, τόσο βαρετής, όσο βαρετή είναι και η ζωή όλων όσων ζουν χωρίς Χριστό.

Όσο βαρετά είναι και τα ψευτοκουλτουριάρικα λόγια μασωνιζόντων κληρικών κάλπικης Ορθοδοξίας, σαν τον ετοιμαζόμενο από τους οικουμενιστές για τον αρχιεπισκοπικό θρόνο, Μεσσηνίας Χρυσόστομο, που διαβάζουμε εδώ.

Ο μόνος ποταμός που χρειάζεται για να καθαρίσει αυτόν τον κόπρο του Αυγείου, είναι ο ποταμός των δακρύων της μετανοίας μας. Γιατί δεν μπορεί να σωθεί η πατρίδα μας, όταν εμείς εμμένουμε στην αμαρτία. Αν όλοι μας αλλάζαμε τον εαυτό μας, θα άλλαζε αυτόματα και όλη η χώρα. Γι' αυτό και η πυθαγόρεια γλώσσα παρατηρεί πως "είναι αδύνατο να θεωρείται ελεύθερος αυτός που είναι δούλος στα πάθη του".   

Τηλεοπτικές αλυσίδες και πνευματική λέπρα

ΟΙ ΤΗΛΕΠΡΕΖΑΚΗΔΕΣ ΚΑΙ Η ΑΠΟΤΟΞΙΝΩΣΗ ΤΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ

Η τηλεόραση είναι ένα μαχαίρι. Μπορείς να κόψεις ψωμί για να φας ή να σκοτώσεις μαχαιρώνοντας κάποιον. Δυστυχώς αυτοί που κρατούν αυτό το μαχαίρι είναι δολοφόνοι. Η τηλεόραση (και κατ’ επέκτασιν όλα τα μέσα ενημέρωσης και θεαμάτων) είναι ένα όργανο χειραγώγησης των ανθρώπων. Τα ναρκωτικά που διοχετεύονται έχουν ισχυρότερη επίδραση στους χρήστες τους και πολύ πιο έντονα στερητικά σύνδρομα από τους δυστυχείς ηρωινομανείς.

Βρέθηκα πριν λίγο καιρό σε ένα συγγενικό σπίτι για μία υποχρέωση και διέκρινα μια κατάθλιψη στα πρόσωπά τους και μια ανησυχία. «Είστε καλά;» ρώτησα για να εισπράξω την απάντηση «όλες οι τηλεοράσεις που έχουμε είναι παλιές και δεν έχουν ενσωματωμένο ψηφιακό δείκτη. Μέχρι αύριο που θα αγοράσουμε τι θα κάνουμε;». Απελπισία!

Όπως και οι ναρκομανείς έτσι και οι τηλεθεατές μόνο με ένα τρόπο μπορούν σταματήσουν την εξάρτηση: διακοπή της δόσης. Ακριβώς όπως όταν κόβει κανείς το τσιγάρο. Αν σκεφτεί «θα κάνω μόνο ένα», όλοι οι καπνιστές, πρώην και νυν, θα γελάσουμε, γιατί ξέρουμε την κατάληξη. Μετά από ένα, ακολουθεί η κατρακύλα και η ολοκληρωτική παράδοση στο πάθος.

ΣΑΒΟΥΡΑ ΜΕ ΤΗ ΣΕΣΟΥΛΑ

Έτσι σκεφτόμαστε: "Δεν θα βλέπω πολύ τηλεόραση. Θα την έχω μόνο για καμμία είδηση. Ή για κανέναν αγώνα της Εθνικής. Ή για κανένα ντοκυμαντέρ με άγρια ζώα. Ή να βλέπουν κανένα παιδικό τα πιτσιρίκια". Στο τέλος καταλήγουμε να εισπνέουμε όλη την σαβούρα που μας προσφέρουν, το μυαλό μας να απασχολείται με άχρηστα πράγματα, μεταξύ μας να έχει χαθεί η επικοινωνία, ενώ κάθε ίχνος κριτικής σκέψης θα έχει πάρει εισητήριο άνευ επιστροφής.

"Μα καλά, θα σκεφτεί κανείς, όλα τα προγράμματα τόσο βλαβερά είναι; Υπάρχουν και ωφέλιμες εκπομπές που εμπλουτίζουν τις γνώσεις μας". Δεν γνωρίζω τί γίνεται σε άλλες χώρες, αλλά κρίνοντας  από την ελληνική τηλεόραση, μπορώ να πω με απόλυτη σιγουριά, πως υπάρχει συγκεκριμένο σχέδιο κατεύθυνσης της σκέψης των τηλεθεατών. Ο τηλεθεατής βομβαρδίζεται με οπτικοηχητικά μηνύματα, που έχουν σκοπό να τον καταστήσουν ένα άβουλο και χωρίς όρεξη για δράση ον, στρέφοντας την φυσική του διάθεση για σκέψη - δράση προς τα πάθη.



Μια απορία που είχα τα τελευταία χρόνια είναι αν η τηλεόραση περιγράφει συμπεριφορές ή τις δημιουργεί. Δηλαδή αν καθρεφτίζει  την κοινωνία ή την επηρεάζει. Κατέληξα στο εξής: η τηλεόραση παρουσιάζει κάποιες μεμονωμένες συμπεριφορές με τέτοιο τρόπο ώστε να φαίνεται ότι αντικατοπτρίζουν τις συμπεριφορές της πλειοψηφίας. Μικρό ή μεγάλο μέρος των τηλεθεατών τις υιοθετούν και εν τέλει καταλήγουν να γίνονται αν όχι συμπεριφορές της πλειοψηφίας, τουλάχιστον ενός σημαντικού μέρους της κοινωνίας.  Έτσι σιγά σιγά επέρχεται η διάβρωση της ψυχής και βλέπουμε το στραβό για ίσιο και το ίσιο για στραβό.

 

ΟΙ ΤΟΥΡΚΙΚΕΣ ΣΕΙΡΕΣ ΣΤΗ ΧΩΡΑ ΤΩΝ ΨΕΥΤΟΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ

Τον τελευταίο καιρό παρατηρείται μία έντονη αντίδραση, που προέρχεται κυρίως από πατριωτικούς και χριστιανικούς χώρους, για τις τουρκικές σειρές που τα τελευταία χρόνια, προβάλουν τα ελληνικά τηλεοπτικά κανάλια.

Χωρίς να είμαι υπέρ των τουρκικών σειρών - μάλιστα πιο συγκεκριμένα είμαι κατά των σειρών και γενικώς κατά του συνόλου της σαβούρας, που μας ταΐζει η τηλεόραση -, οφείλω να κάνω κάποιες παρατηρήσεις:

1. Φίλοι πατριώτες, που απεχθάνεστε οτιδήποτε τουρκικό, είναι υποκρισία να κατηγορείτε τις τουρκικές σειρές, όταν:

α) υπάρχουν ελληνικές ταινίες σαν αυτή, όπου η διαστροφή του Έλληνα σκηνοθέτη και το θράσος των Ελλήνων ηθοποιών, που τολμούν να παίξουν σε τέτοιο αίσχος δεν έχουν όριο. Με δυο λόγια η υπόθεση: ένα ελληνόπουλο που μεγαλώνει σαν καλόγρια για τον φόβο των Τούρκων, ερωτεύεται έναν πληγωμένο γενίτσαρο... ΕΙΣΤΕ ΣΟΒΑΡΟΙ! Τύφλα να χουν οι Τούρκοι, όταν έχεις τέτοια φυντάνια...

β) το σύνολο των ελληνικών σειρών έχει μία και μόνο συγκεκριμένη υπόθεση: ΟΛΟΙ ΚΟΙΜΟΥΝΤΑΙ ΜΕ ΟΛΟΥΣ! Εν ολίγοις η πορνεία και η μοιχεία έχουν εξελιχθεί σε εθνικό άθλημα, για το οποίο μάλιστα υπερηφανεύονται κιόλας.

 

ΤΑ ΕΠΤΑ ΘΑΝΑΣΙΜΑ ΑΜΑΡΤΗΜΑΤΑ ΚΑΙ Η ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ

 

2. Φίλοι χριστιανοί, που σας ενόχλησαν τα τουρκικά σήριαλ, γνωρίζετε ότι αμαρτάνουμε (μάλιστα και στα θανάσιμα αμαρτήματα) όταν βλέπουμε γενικώς τηλεόραση, είτε ελληνική, είτε τουρκική, είτε ινδιάνικη, διότι πέφτουμε:

α) στο αμάρτημα της πορνείας (Ματθ. 5,28), με όλα αυτά τα πορνοδιαστροφικά που μας βομβαρδίζει,

β) στο αμάρτημα του θυμού, με τα φρικτά πράγματα που βλέπουμε να αποφασίζουν οι αφέντες του κόσμου τούτου ερήμην των αδυνάτων,

γ) στο αμάρτημα της υπερηφάνειας και της κατάκρισης, με όλες εκείνες τις κοσμικές εκπομπές, όπου ανάγεται στο επίπεδο της παραγωγής πολιτιστικού αγαθού, τα κουτσομπολιά αμόρφωτων κυράτσων (μόλις έπεσα στην κατάκριση),

δ) στο αμάρτημα της γαστριμαργίας, με τις νεοεφευρεθείσες δεκάδες εκπομπές και "σόου" μαγειρικής, πόσο μάλλον και σε περιόδους νηστείας,

ε) στο αμάρτημα του φθόνου, βλέποντας τη dolce vita που μας παρουσιάζουν ως σκοπό της ζωής και κάνουν τους ανθρώπους, από μικρά παιδάκια, να ονειρεύονται μια ψεύτικη ζωή που δεν θα έχουν ποτέ,

στ) στο αμάρτημα της φιλαργυρίας, μέσω των ταινιών που παρουσιάζουν ως happy end την απόκτηση αμύθητου πλούτου, έστω και με αθέμιτα μέσα

ζ) στο αμάρτημα της ακηδείας, εφόσον σε αυτήν μας οδηγεί η σχέση μας με την τηλεόραση.

Ακόμη και τα δήθεν αθώα προγράμματα, άγουν την ψυχή, προς την απώλεια.

 

Ιδού τί είναι η τηλεόραση: Μια συνεχή πτώση, μια θεραπαινίδα των επτά θανασίμων αμαρτημάτων.

 

Ιδού η λύση:

 

 

 

ΔΕΝ ΠΙΣΤΕΥΩ ΣΤΙΣ ΕΚΛΟΓΕΣ, ΔΕΝ ΕΛΠΙΖΩ ΣΤΑ ΚΟΜΜΑΤΑ, ΕΙΜΑΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ

Οι εκλογές (ξανα)πλησιάζουν και θέλω να καταθέσω λίγες ακόμη σκέψεις ως συμπλήρωμα σε προηγούμενο άρθρο μου.

Αφορμή για αυτές είναι οι φρούδες ελπίδες πολλών αδελφών ότι θα αλλάξει το διεφθαρμένο σύστημα με τις εκλογές και όχι με την κάθαρση των ψυχών μας από τα πάθη.

Αν πίστευα μόνο σε τούτην εδώ την ζωή θα ξερα τον τρόπο να αλλάξω την κοινωνία και να ανατρέψω το σάπιο κατεστημένο. Και αυτός ο τρόπος σίγουρα δεν είναι οι εκλογές και ο αστικός κοινοβουλευτισμός, η ψευδοδημοκρατία. Κι όμως άνθρωποι που θέλουμε να λεγόμαστε χριστιανοί, ουρανοπολίτες δηλαδή, αγωνιούμε μέχρι θανάτου για το τι μέλλει γενέσθαι περί των πολιτικών, αναμένουμε επίγειους σωτήρες εκ δεξιών ή αριστερών. Αντί η ελπίδα μας να είναι στον ουρανό, περιμένουμε τον ουρανοκατέβατο από μηχανής θεό, προετοιμαζόμενοι έτσι ψυχολογικά για τον ερχομό του πιο «δίκαιου» όλων των πολιτικών του κόσμου, όπως θα μας τον παρουσιάσουν, του «μεσσία» και «λυτρωτού» φαινομενικά, του ίδιου του Αντιχρίστου.

Να ξυπνήσουμε επιτέλους! Μόνο με τη βία αλλάζουν τα πράγματα. Ποια βία; Τη βία κατά των παθών μας, κατά των θανατηφόρων συνηθειών μας.

Οι ιδεολογίες είναι υποκατάστατα της αληθινής και μόνης θεραπείας, που είναι η Ορθοδοξία.

Οι μέχρι πρότινος «βολεμένοι» πρέπει να συνειδητοποιήσουν ότι η εποχή των παχιών αγελάδων τελείωσε. Ας μην αγανακτούν που ο μισθός τους από υπερβολικός κατήλθε στα φυσιολογικά, την εποχή που ακόμη άνθρωποι πεθαίνουν από την πείνα. «Μα πήραμε δάνεια, κάναμε προγραμματισμό, πώς θα ανταπεξέλθουμε τώρα;». Να δοξάζετε το Θεό που σας λυπήθηκε και σας έδωσε αυτό το σκαμπίλι. Ιδού καιρός μετανοίας!

Οι «χριστιανοδεξιοί» συσπειρώνονται φοβούμενοι ότι θα χαθούν τα κεκτημένα. Φοβούνται μάλιστα ότι οι αριστεροί θα διώξουν τον Θεό. Όχι δεν θα μας διώξουν τον Θεό οι αριστεροί. Τον Θεό τον έχουμε διώξει ήδη εδώ και πολλά χρόνια και στη θέση του βάλαμε τα υλικά αγαθά, γι’ αυτό και τώρα που τα υλικά αγαθά φεύγουν, πηδάμε από τα παράθυρα ή κόβουμε τις φλέβες μας.  

Οι «εθνικιστές» (με την δυτική αντίληψη του εθνικισμού που περιορίζει την Ρωμιοσύνη μέσα στα στενά εθνικά όρια των συνόρων) έχουν βάλει στη θέση του Χριστού το «έθνος». Ποιο το κέρδος αν φύγουν όλοι οι Πακιστανοί από την Ελλάδα ή αν η Κωνσταντινούπολη γίνει πάλι ελληνική, αν οι Έλληνες θα συνεχίζουν να ζουν στην ασωτία, να διάγουν τη ζωή τους μέσα στον φθόνο, στην κατάκριση, στον τζόγο, να πορνεύουν ο ένας με την γυναίκα του αλλουνού, να βρίζουν την Παναγία μας από το πρωί μέχρι το βράδυ;

Οι «αριστεροί», που πολύ πιθανόν να είναι και κυβέρνηση, αποκαλύπτονται όλο και περισσότερο στον πολύ κόσμο. Ο Θεόδωρος Καζίνσκι, γνωστός ως «Unabomber», στο εξαιρετικό έργο του «Η βιομηχανική κοινωνία και το μέλλον της» δίνει τα χαρακτηριστικά της ψυχολογίας του υλιστή αριστερού: δίψα για εξουσία και μίσος (για τον εαυτό του πρώτα και έπειτα για τους άλλους).  Γράφει σχετικά (εκδ. ΤΟ ΠΟΝΤΙΚΙ):

«§20. Παρατηρήστε τη μαζοχιστική τάση της τακτικής των αριστερών. Οι αριστεροί διαδηλώνουν ξαπλώνοντας μπροστά σε αυτοκίνητα, προκαλούν επίτηδες τους αστυνομικούς και τους ρατσιστές ώστε να υποστούν κακοποίηση κλπ. Οι παραπάνω τακτικές μπορεί συχνά να είναι αποτελεσματικές, αλλά πολλοί αριστεροί τις χρησιμοποιούν όχι μόνο ως μέσο για την επίτευξη των στόχων τους, αλλά επειδή ΠΡΟΤΙΜΟΥΝ τις μαζοχιστικές τακτικές. Το μίσος για τον εαυτό του είναι ένα στοιχείο του αριστερού».

« §220. Υποθέστε ότι ζητήσατε από τους αριστερούς να συγκροτήσουν μία λίστα ΟΛΩΝ των κακώς κειμένων της κοινωνίας και μετά υποθέστε ότι θεσμοθετήσατε ΚΑΘΕ κοινωνική αλλαγή που ζήτησαν. Είναι βέβαιο ότι μέσα σε μερικά χρόνια η πλειοψηφία των αριστερών θα βρει κάτι καινούριο να παραπονιέται,  κάποιο νέο κοινωνικό «κακό» προς διόρθωσιν, διότι για μια ακόμη φορά ο αριστερός δεν υποκινείται από την απέχθειά του προς τα κακώς κείμενα της κοινωνίας, αλλά από την ανάγκη του να ικανοποιήσει, με το να επιβάλλει τις λύσεις που προτείνει στην κοινωνία, τη δίψα του για εξουσία».

Η μόνη αληθινή (επ)ανάσταση είναι η Παιδεία του Παιδαγωγού Ιησού Χριστού.

Οι δε εκλογές είναι μια κατάφορη κοροϊδία, μία νομιμοποίηση της δικτατορίας των ολίγων, μία ψευδαίσθηση ελευθερίας, όσο ελευθερία μπορεί να θεωρηθεί το γεγονός μια πόρνη να ψηφίζει ποιος θα την εκδίδει.

Ο τελευταίος πρωθυπουργός του  ψευτορωμαίικου, κατά την περίοδο της Αγγλοκρατίας (1831-1941) Ιωάννης Μεταξάς, ο οποίος στο τέλος δολοφονήθηκε και αυτός από τους Άγγλους , έγραφε για τις εκλογές:  

«Αυτή λοιπόν η Δημοκρατία – ή Democracy – είναι το παιδί του Καπιταλισμού. Είναι όργανο με το οποίο ο Καπιταλισμός  κυριαρχεί πάνω στην λαϊκή μάζα. Είναι όργανο με το οποίο κατορθώνει ο Καπιταλισμός να παριστάνει τη θέλησή του ως λαϊκή βούληση.

Αυτό το είδος της Δημοκρατίας χρειάζεται εκλογές καθολικής μυστικής ψηφοφορίας, άρα οργανωμένα κόμματα και συνεπώς μεγάλα κεφάλαια. Χρειάζονται για τον ίδιο λόγο εφημερίδες, άρα μεγάλα κεφάλαια. Χρειάζεται εκλογική οργάνωση κάθε φορά και εκλογικούς αγώνες, άρα χρήματα. Και τόσα άλλα που απαιτούν κεφάλαια. Επομένως μόνον οι κάτοχοι του μεγάλου κεφαλαίου ή τα όργανά τους μπορούν να κάνουν τέτοιους αγώνες. Άνθρωποι ή και ομάδες ανθρώπων χωρίς κεφάλαια όσο μεγάλα και αν είναι τα ιδανικά που υπερασπίζονται, είναι προωρισμένοι να χάσουν. Όταν δε έχει κανείς τις εφημερίδες τότε μορφώνει και την Κοινή Γνώμη όπως θέλει. Και ακόμα υπερασπίζεται πράγματα που γυμνά θα τα απεστρέφετο ο λαός τα σκεπάζει με τέτοιο δημοσιογραφικό μανδύα ώστε τα καταπίνει ο λαός. Ή και εάν  δεν τα καταπίνει, βάζει να γράφουν τις εφημερίδες ότι τα κατάπιε. Και τότε ο καθένας πιστεύει ότι οι όλοι άλλοι  τα κατάπιαν. Και υποτάσσεται και αυτός.

Λοιπόν η Δημοκρατία είναι το μονογενές και γνήσιον τέκνον του Καπιταλισμού, και το όργανό του που επιβάλει τη θέλησή του κάνοντας τηνε να φαίνεται ως λαϊκή θέληση».

Αποχή λοιπόν από τις εκλογές και μέριμνα για επαναφορά του εαυτού μας στο αρχαίο κάλλος.

Σατιρική αφίσα του δευτέρου μισού του ΙΘ΄ αιώνος. 150 χρόνια τα ίδια καραγκιοζιλίκια

Προσοχή στην εκ δεξιών παγίδα

Στο χριστιανονεοδημοκρατικό ιστολόγιο ΑΚΤΙΝΕΣ και συγκεκριμένα εδώ δημοσιεύθηκε άρθρο με τίτλο "Ο διαχωρισμός Κράτους-Εκκλησίας, στόχος του Προγράμματος του ΣΥΡΙΖΑ" στο οποίο γίνεται επίθεση στο αριστερό κόμμα ΣΥΡΙΖΑ, για τις θρησκευτικές θέσεις του. Το άρθρο όμως αυτό, το οποίο αποτρέπει τους χριστιανούς αναγνώστες του από το να ψηφίσουν τον «άθεο» ΣΥΡΙΖΑ,  στοχεύει προφανώς να κατευθύνει τους ψήφους των προς ένα «δεξιό» «χριστιανικό» κόμμα, ουσιαστικά τη ΝΔ.

Αφού αρχικά τονίσω ότι δεν υποστηρίζω τον ΣΥΡΙΖΑ (ούτε κανένα άλλο κόμμα, αφού κατά τον Ψαλμωδό "μη πεποίθατε επ' άρχοντας"), θέλω να κάνω δύο παρατηρήσεις.

Πρώτον, χρειάζεται μεγάλη προσοχή από εμάς τους χριστιανούς να μην πέσουμε στην παγίδα της εκμετάλλευσης της Ορθοδοξίας από τις διάφορες ιδεολογίες. Και ενώ οι λεγόμενες αθεϊστικές κομμουνιστικές ιδεολογίες είναι φανεροί εχθροί, λόγω της ευθείας απορρίψεως της αληθινής πίστης, υπάρχουν ιδεολογίες, δήθεν φιλελεύθερες, οι οποίες εκμεταλλεύονται το θρησκευτικό συναίσθημα του λαού. Έτσι, οι φιλελεύθεροι δημοκράτες του καπιταλισμού μιλούν για την αξία της ελευθερίας και του πλουραλισμού, που πρεσβεύει δήθεν και ο χριστιανισμός (δεν είναι τυχαίο ότι και ο Οικουμενισμός παίζει το ρόλο του στο Σύστημα σήμερα), οι νεορθόδοξοι κομμουνιστές προβάλλουν την ισότητα που πρεσβεύει η Ορθοδοξία (συγχέοντας την πραγματική ισότητα μπροστά στο Θεό με την κοινωνική ισοπέδωση των συντρόφων-Ιζνογκούντ), οι διεθνιστές της ροζ αριστεράς ξέρουν μόνο το «ουκ ένι Ιουδαίος ουδέ Έλλην», οι εθνικιστές-σωτήρες υμνούν την "ελληνορθοδοξία" και την ανωτερότητα των Ελλήνων στα μάτια του Θεού, μαχαιρώνοντας βρωμερούς λαθρομετανάστες.

Δεύτερον, αν οι "συριζαίοι" είναι "άθεοι" και "αντιχριστιανοί" και "αντιπατριώτες", τότε τί μπορούμε να πούμε για τους "δεξιούς" με τους μεγάλους σταυρούς, που έχουν ήδη ξεπουλήσει τη χώρα στους Εβραίους τοκογλύφους, σε Αμερικάνους και Ευρωπαίους δυνάστες, που την Ορθοδοξία την θυμούνται κάθε τέσσερα χρόνια πριν τις εκλογές, που είτε ως κυβέρνηση είτε με την ανοχή τους, ψηφίζοντας τα αντίστοιχα νομοσχέδια, στήριξαν, όλα αυτά τα χρόνια, τα ανήθικα και αντιλαϊκά νομοσχέδια, που διέλυσαν τους θεσμούς της κοινωνίας (διαζύγια, εκτρώσεις), που δολοφόνησαν την γλώσσα μας με τον αλήστου μνήμης Ράλλη, που εκχώρησαν την εθνική κυριαρχία βάζοντάς μας στην ΕΟΚ, που αναγνώρισαν το κράτος του Ισραήλ, που φωνάζαν «Πατρίς, Θρησκεία, Οικογένεια», όταν πουλάγαν την πατρίδα στις γερμανικές εταιρίες ή όταν για την υποταγή της Θρησκείας στον Πάπα τηρούσαν σιγή ιχθύος ή όταν για την Οικογένεια πετάγαν ψίχουλα στους πολυτέκνους, που..., που...

 Αριστερά ο άθεος κομμουνιστής Χαρίλαος Φλωράκης που εξομολογήθηκε και κοιμήθηκε στη μετάνοια, δεξιά ο δεξιός χριστιανός πατριώτης Αντώνης Σαμαράς με εβραϊκό σκουφάκι καταθέτει στεφάνι στους σταυρωτές του Κυρίου. Είθε να του δώσει ο Κύριος μετάνοια.

Ω αδελφοί μου, χίλιες φορές χωρισμός Εκκλησίας-Κράτους και διακοπή μισθοδοσίας των ιερέων, μπας και αποκτήσουμε ομολογιακό φρόνημα. Μήπως γίνουν ομολογητές, έστω και με το στανιό, οι αντιοικουμενιστές πνευματικοί, δέσμιοι όμως του χρυσίου του Καίσαρα, που τους εμποδίζει από την αποτείχιση, που στοιχίζει. Μήπως βγουν και μάρτυρες ακόμη, γιατί η κόλαση έχει γεμίσει από πολίτες «φιλελεύθερων» κοινωνιών. Πόσο διαχρονικό είναι το "καλύτερα τούρκικο φέσι, παρά παπική τιάρα".

Μπροστά στον συνεχιζόμενο εκ δεξιών κίνδυνο της αλλοτρίωσης του ορθόδοξου φρονήματος των Ελλήνων, αναβοώ μαζί με τον Λένιν: «Όσο χειρότερα, τόσο καλύτερα». Ή ακόμη καλύτερα κατά το ευαγγελικό ρήμα: «Ός αν θέλει την ψυχήν αυτού σώσαι, απωλέσει αυτήν».

Ταπεινοί και καταφρονεμένοι οι στυλοβάτες της πίστεως

Ο Οικουμενισμός, η παναίρεση αυτή των εσχάτων χρόνων και νομιμοποίηση όλων των αιρέσεων, αποτελεί το επιστέγασμα μιας μακραίωνης προσπάθειας αλλοίωσης της ορθόδοξης διδασκαλίας και διάβρωσης των παραδόσεων.

Ανάχωμα σε αυτές τις επιθέσεις κακοδοξίας υπήρξε πάντα ο πιστός λαός. Ακόμη και σε περιόδους όπου οι επίσκοποι και οι πνευματικοί διδάσκαλοι αμελούσαν το έργο τους, απλοί ιερείς, μοναχοί και λαϊκοί, έδιναν τον καλό αγώνα της ομολογίας.

Οι απλοϊκοί αυτοί άνθρωποι βρίσκονταν πάντοτε στο στόχαστρο των αιώνιων Φαρισαίων, των λυκοποιμένων ψευδοπροφητών. Και κακοποιήθηκαν, διώχθηκαν, λοιδορήθηκαν,  και στιγματίστηκαν με περιφρονητικά ονόματα στις εκάστοτε εποχές: αποσυνάγωγοι, εικονολάτρες, κολλυβάδες, παλαιοημερολογίτες…

Το μεγάλο σκάνδαλο για τους Γραμματείς και τους Φαρισαίους κάθε εποχής ήταν το γεγονός ότι «τὰ μωρὰ τοῦ κόσμου ἐξελέξατο ὁ Θεὸς» (Α΄ Κορινθ., 1, 27). Να πως περιγράφει ο Ρώσος συγγραφέας Μερεσκόφσκυ στο έργο του «Λεονάρντο ντα Βίντσι» τις σκέψεις αυτές βάζοντας τες στο στόμα του Μακιαβέλι: «Ακούστε, φίλε μου, το προφητικό όνειρο που είδα κάποτε. Με οδήγησαν σε έναν τόπο όπου είχαν μαζευτεί βρωμεροί πεινασμένοι ζητιάνοι, καλόγεροι, πόρνες, σκλάβοι, σακάτηδες και ηλίθιοι και μου είπαν πως αυτοί ακριβώς ήταν εκείνοι που γι’ αυτούς είχε ειπωθεί: Μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι, ότι αυτών εστίν η βασιλεία των ουρανών. Ύστερα με πήγαν σε έναν άλλο τόπο, όπου είδα μαζεμένους ανθρώπους μεγαλοπρεπείς, όμοιους με αρχαίους συγκλητικούς. Ήταν εκεί στρατηγοί, αυτοκράτορες, πάπες, νομοθέτες, φιλόσοφοι, - Όμηρος, Μέγας Αλέξανδρος, Πλάτων, Μάρκος Αυρήλιος. Συζητούσαν για επιστήμη, τέχνη, πολιτική και μου είπαν πως εκεί ήταν η κόλαση κι αυτές οι ψυχές των αμαρτωλών, που τις είχε αποδιώξει ο Θεός, γιατί είχαν αγαπήσει την επιστήμη του αιώνα, που είναι παραφροσύνη ενώπιον του Κυρίου. Με ρώτησαν που ήθελα να πάω, στην κόλαση ή στον παράδεισο; Στην κόλαση, στην κόλαση το δίχως άλλο φώναξα, μαζί με τους σοφούς και με τους ήρωες».

Οι «σοφοί» και οι «μορφωμένοι» δεν μπορούν να δεχθούν πως κάποιοι «κατώτεροι» είναι οι εκλεκτοί. Πως οι αγράμματοι ψαράδες γίνονται παγκόσμιοι κήρυκες της Αληθείας και κριτές του ανθρωπίνου γένους.

Πως απλοί ιερείς και μοναχοί ελέγχουν Πατριάρχες και Αυτοκράτορες και ακόμη κι αν τους κόψουν το χέρι ή τη γλώσσα αυτοί θεραπεύονται θεία δυνάμει. Πως «απολίτιστοι» ασκητές του Άθωνα, ορθώνουν τείχη αντίστασης ενάντια στους άθεους «διαφωτιστές» συντρίβοντας τις ψευδογνώσεις τους. Πως γριές και γυναικόπαιδα υψώνουν ιερά λάβαρα, ποδοπατημένα από τους ίδιους τους σημαιοφόρους δεσποτάδες και καθηγητάδες και πως αυτοί οι ταπεινοί και καταφρονεμένοι άνθρωποι αποτελούν το ακαινοτόμητο πλήρωμα της Εκκλησίας, το μικρό ποίμνιο.

Μα τι λέμε. Ο ίδιος ο Θεός μας καταδέχθηκε να γεννηθεί σε ένα στάβλο και καταδέχθηκε να περάσει τα πάνδεινα για τη σωτηρία μας. Η άκρα ταπείνωσις ο Κύριος μας Ιησούς Χριστός είναι ο οδοδείκτης μας. Δεν χρειαζόμαστε κάτι παραπάνω.

ΤΙ ΘΑ ΨΗΦΙΣΩ

Οι εκλογές πλησιάζουν και η ψευδαίσθηση ότι ο "κυρίαρχος λαός" κυβερνά ετούτον εδώ τον τόπο μεγαλώνει και πλησιάζει το πραγματικό συναίσθημα, και είμαι σχεδόν σίγουρος πως την ημέρα των εκλογών οι περισσότεροι από μας θα το πιστεύουν αληθινά και ακράδαντα.
Η στιγμή εκείνη που ρίχνεις τον φάκελο με το ψηφοδέλτιο στο μαγικό κουτί είναι μια ελευθεριακή αναλαμπή στο έρεβος της οκταετίας: για τέσσερα χρόνια την περίμενες, για να επαναλάβεις για άλλα τέσσερα χρόνια την ίδια υλιστική μιζέρια, τον ίδιο φαύλο κύκλο, τις ίδιες αμαρτίες.
"Μη πεποίθατε επ' άρχοντας" φωνάζει ο Ψαλμωδός, αλλά εμείς αποθέτουμε τις ελπίδες μας στον Βαγγέλη, τον Αντώνη, την Παύλαινα, τον Μήτσο και τον Κίτσο και σε άλλους γνωστούς-αγνώστους "φωστήρες" της λαοκρατίας, που παρελαύνουν ασταμάτητα από τις βιτρίνες των τηλεοπτικών οίκων ανοχής, που έχουμε ανοίξει στα σπίτια μας.
Επειδή όμως "ουδέν κακόν αμιγές καλού", μπορώ να πω ότι ο ασταμάτητος αυτός βομβαρδισμός προπαγανδιστικών συνθημάτων, που ευαγγελίζονται οι μεσσίες-σαλτιμπάγκοι του όχλου, γέμισε το μυαλό μου με προτροπές για δράση, την οποία δράση μπορούμε να επιλέξουμε όλοι μας να στρέψουμε για να γίνουμε αρεστοί στον Χριστό και όχι σε κάθε ψευδοσωτήρα του κόσμου τούτου. Και ο Χριστός μας ζητάει να επιθυμούμε πρώτα την Βασιλεία του και όλα τα άλλα θα μας τα προσθέσει σε αυτό.
"Αυτοδύναμη Ελλάδα", φωνάζουν οι μεν, κι εγώ σκέφτομαι πόσο ειρωνικό είναι να μιλάνε για αυτοδυναμία οι νεοκοτσαμπάσηδες της ευρ(ωπ)αϊκής αυτοκρατορίας. Έτσι και η ψυχή μας, ενώ είναι σκλάβα της αμαρτίας, εμείς διαλαλούμε το πόσο ελεύθεροι και αυτοδύναμοι είμαστε χωρίς Θεό μέσα της.
"Η Ελλάδα μπορεί να τα καταφέρει", διαλαλούν οι φαινομενικώς απέναντι, αλλά υπό της ιδίας χειρός της παλαιάς Σιών ταϊζόμενοι. Βεβαίως και μπορεί να τα καταφέρει, όχι βέβαια εξαιτίας των, αλλά όταν ο καθένας από εμάς γίνει φως, τότε θα λάμψει η χώρα αυτή ξανά. Όταν σταματήσω να κλέβω, να αδικώ, να βλασφημώ, να πορνεύω, να κατακρίνω, όταν αρχίσω να μετανοώ, να αγαπώ, να εξομολογούμαι, να κοινωνώ, θα έχω αλλάξει το μόνο κομμάτι της Ελλάδας που μπορώ πραγματικά να αλλάξω: τον εαυτό μου! Για σκεφτείτε να το κάναμε όλοι μας...
"Προχωράμε χωρίς αυτούς", βοούν οι τρίτοι. Έτσι πρέπει. Να αφήσουμε την πλατειά και κατηφορική οδό των ηδονών και της ακολασίας και αγνοώντας τις σειρήνες της Νέας Εποχής, να κινήσουμε αντίθετα, στο στενό ανηφορικό δρομάκι να βαδίσουμε τις εντολές του Θεού και να προχωρήσουμε χωρίς τους υπεναντίους, τους αιώνιους εχθρούς του ανθρωπίνου γένους.
"Αντεπίθεση λαέ", πετάγονται κάποιοι άλλοι και σκέφτομαι τα διδάγματα της ιστορίας και πόσο δικαιώνω τον Ψαλμωδό πάλι. Αυτοί που θέλουν να γίνουν τσάροι στη θέση των τσάρων θα ελευθερώσουν ημάς εκ των παθών; Μπορείς να πολεμήσει τον πατέρα του ψεύδους με ψέμματα και τους υπηρέτες του άρχοντος του κόσμου τούτου με άλλους υπηρέτες του;
"Έξω οι ξένοι", φωνάζουν και οι υπόλοιποι, και πρέπει να το φωνάζουμε κι εμείς βλέποντας μέσα στην καρδιά μας τα αλλόφυλα πάθη που την αμαυρώνουν και να πάρουμε την απόφαση να τα διώξουμε μακριά από εδώ. Να καθαρίσει ο τόπος της καρδιάς μας από την βλασφήμια, την κατάκριση, τον εγωϊσμό, την υποκρισία, την φιλαργυρία, την ασπλαγχνία, την φιληδονία και τους άλλους πραγματικούς λαθρομετανάστες της ψυχής μας.
Μα για σκεφτείτε για μια στιγμή, πριν με ειρωνευτείτε. Υποθέστε ότι την 6η Μαΐου συμβεί μια τεράστια αλλαγή κι έρθει μια νέα κυβέρνηση η οποία θα δώσει πραγματικά λύσεις στα υλιστικά προβλήματα, ήτοι δουλειά, ασφάλεια, δικαιοσύνη, οικονομική ανάκαμψη, άρτο και θεάματα και ξαφνικά η κοινωνία μας να γίνει τέλεια χωρίς προβλήματα, εγκληματικότητα, λαθρομετανάστες, κλέφτες πολιτικούς, καταχραστές, νταβατζήδες, εμπόρους ναρκωτικών και όλοι να έχουν πολλά χρήματα, καταθέσεις, ακίνητα και υλικά αγαθά, τότε λέω σκεφτείτε πόσα χρόνια το πολύ θα καταφέρετε να ζήσετε για να τα χαρείτε;
Να λοιπόν τι θα ψηφίσω: Αυτόν που μου εγγυάται αιώνια ζωή.
Θα ψηφίσω αυτό που επιλέγω κάθε μέρα. Μετάνοια-Ανάσταση ψυχής. Κυβερνήτη τον Χριστό στην καρδιά μας και όλα  είναι ωραία. Αυτή η κυβέρνηση του Χριστού που κάνει τον πιστό φτωχό να γελάει, ενώ ο άπιστος πλούσιος υποφέρει από το άγχος, που κάνει τον πιστό αμόρφωτο να θεολογεί, ενώ ο άπιστος σοφός του κόσμου τούτου αυτοκτονεί, που κάνει τον πιστό άρρωστο να δοξολογεί, ενώ ο άπιστος υγιή καταρρέει, τον πιστό ετοιμοθάνατο να λαχταρά να φύγει, ενώ ο άπιστος νέο τρέμει τα γηρατιά.
Έτσι στις εκλογές ας σταυρώσουμε την παλιά μας φύση και το μόνο σύμβολο που πρέπει να σηκώσουμε στις καρδιές μας, όταν οι υπόλοιποι ανεμίζουν τα λάβαρα του ψεύδους, να είναι ο Σταυρός του Κυρίου μας, το αληθινό σύμβολο της νίκης.