Περί ενός πλαστού κειμένου αποδιδόμενου στον Συμεών Θεσσαλονίκης

 

Το ανωτέρω απόσπασμα χρησιμοποιούν ως κύριο επιχείρημα οι πολέμιοι της συνεχούς Θείας Κοινωνίας και οπαδοί του "τριημέρου", αποδίδοντάς το στον Συμεών Θεσσαλονίκης, σπουδαίο Πατέρα και Διδάσκαλο του ΙΕ΄ αιώνος. 

Δεν είναι όμως κείμενο του Συμεώνος. Ας δούμε πως προέκυψε η πλαστογραφία. 

Η α΄ έκδοση των έργων του Συμεώνος έγινε το 1683 στο Ιάσιο από τον Δοσίθεο Ιεροσολύμων.

(Το εξώφυλλο της α΄ εκδόσεως)

Το 1791 ο Πολυζώης Λαμπανιτζιώτης εξέδωσε το παραπάνω έργο σε απλοελληνική μετάφραση προσθέτοντας ανωνύμως στο τέλος το (πιθανώς δικό του) κείμενο "Διδασκαλία προς τους Ιερείς και Διακόνους".

(Άνω: Το εξώφυλλο της εκδόσεως του Λαμπανιτζιώτη. Κάτω: Ο πλήρης τίτλος της προσθήκης του έργου του "Διδασκαλία", το οποίο αναφέρεται ότι επιθεωρήθηκε από τον Κωνσταντινουπόλεως Καλλίνικο, πρόσωπο ανύπαρκτο την εποχή που έζησε ο Συμεών Θεσσαλονίκης)

Όλες οι επόμενες επανεκδόσεις βασίστηκαν στην έκδοση του Λαμπανιτζιώτη και το προστεθέν κείμενο θεωρήθηκε ως δήθεν κείμενο του Συμεώνος Θεσσαλονίκης. Βεβαίως, αυτό δεν ισχύει, αφού ούτε ο Migne το συμπεριέλαβε στον Πατρολογία, ούτε οι βιογράφοι του Συμεώνος το κατέγραψαν στην εργογραφία του Αγίου, ούτε φυσικά βρίσκεται ή μαρτυρείται σε κάποιο χειρόγραφό του. 

(Το εξώφυλλο της εκδόσεως του Migne)

Για την Ιστορία, πρώτος την πλαστότητα του κειμένου, ως δήθεν έργο του Συμεώνος, απέδειξε ο μακαριστός μοναχός Θεοδόσιος Αγιοπαυλίτης (βλ. Ορθόδοξος Τύπος, 1-10-1972).

Κλείνοντας παραθέτουμε από το γνήσιο κείμενο του Αγίου Συμεώνος (τόσο από το πρωτότυπο, όσο και από τη μετάφραση του Λαμπανιτζιώτη) τη γνώμη του για το ζήτημα της συχνής Θείας Κοινωνίας, η οποία επιβεβαιώνει το consensus patrum.

Περὶ Θείας Λειτουργίας, Θείας Εὐχαριστίας καὶ ῾Ιερωσύνης

Θαυμαστὲς ᾿Αποκαλύψεις τῶν Μυστηρίων τοῦ Θεοῦ

Ἡ ὀργή: τεκμήριον ἀναξιότητος τοῦ λειτουργοῦντος

᾿Εν τῇ Μονῇ τοῦ Ἁγίου Σάββα ἐγνώρισα καὶ τὸν ῾Ιερομόναχον Γερμανόν. Οὗτος κατήγετο ἐκ Κερκύρας. ᾿Ησπάσθη δὲ ἐκ νεαρᾶς ἡλικίας τὸν Μοναχικὸν βίον. ῞Οτε ἐγνώρισα αὐτὸν εἶχεν εἴκοσιν ἔτη ἐν τῇ Μονῇ τοῦ ῾Αγίου Σάββα καὶ ἦγε τὸ πεντηκοστὸν πέμπτον ἔτος τῆς ἡλικίας του. ῾Απλοῦς, ἄκακος, ἀπονήρευτος, μειλίχιος, ταπεινὸς καὶ τύπος ἀληθινοῦ Μοναχοῦ. 

Κατὰ δὲ τὴν τετάρτην Κυριακὴν τῆς Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς τὸ ἔτος 1888 ἱερούργει ἐν τῷ Καθολικῷ Ναῷ ὁ ῾Ιερομόναχος Γερμανός. ᾿Εγὼ δὲ ἤμην ἐν τῷ δεξιῷ χορῷ μετὰ τῶν ψαλτῶν. Πλησίον μου ἵστατο ὁ ῾Ιερομόναχος Κύριλλος, ᾿Αδελφὸς τῆς Μονῆς καὶ ἑβδομηκοντούτης τὴν ἡλικίαν. 

᾿Αφοῦ ἔγινεν ἡ Μεγάλη Εἴσοδος καὶ εἰσῆλθεν εἰς τὸ Θυσιαστήριον μετὰ τῶν Τιμίων Δώρων ὁ λειτουργὸς ῾Ιερομόναχος Γερμανός, ἔσυρεν ὁ νεωκόρος τὰ δεξιὰ καὶ ἀριστερὰ τῆς ἁγίας Τραπέζης παραπετάσματα. 

῞Οτε δὲ ἐξῆλθεν εἰς τὴν βασιλικὴν θύραν, ἵνα εὐλογήσῃ ὁ ἱερουργῶν Γερμανὸς τὸ ἐκκλησίασμα, μοὶ ἐφάνη τὸ πρόσωπόν του ὡς φλὸξ πυρός. 

Νομίσας δέ, ὅτι δυσάρεστόν τι συνέβη εἰς αὐτόν, μετὰ συγκινήσεως εἶπον πρὸς τὸν πλησίον μου ἱστάμενον ῾Ιερομόναχον Κύριλλον: 

«Τί ἔπαθεν ὁ παπα-Γερμανός»; 

Λέγει μοι: «Σιῶπα, ἡ θεία Χάρις ἀφήρπασεν αὐτόν. Δὲν διατρίβει πλέον πνευματικῶς ἐν τῷ κόσμῳ τούτῳ, εὑρίσκεται πνευματικῶς εἰς τὸν οὐρανόν!... Δὲν βλέπεις ὅτι μηχανικῶς καὶ ὡς ἀφῃρημένος ποιεῖ τὰς κινήσεις»; 

Λέγω αὐτῷ: «Πρώτην φορὰν ἔπαθε τοῦτο, ἢ καὶ ἄλλοτε»; 

«Πάντοτε ὅταν ἱερουργῇ, τοῦτο συμβαίνει ἐν αὐτῷ»... 

῎Εκτοτε παρετήρουν καὶ πάντοτε, ὅτε ἱερούργει, ἡρπάζετο ὑπὸ τῆς θείας Χάριτος. Δὲν ἐτόλμων ὅμως νὰ εἴπω εἰς αὐτὸν τίποτε... 

* * * 

Μετὰ τὴν συνάντησιν τῆς ἐρημίτιδος Φωτεινῆς, ἐφαινόμην πάντοτε σκεπτικὸς καὶ σύννους. 

Μία τῶν ἡμερῶν λέγει μοι ὁ ῾Ιερομόναχος Γερμανός: 

«Πάτερ ᾿Ιωακείμ, ἐὰν ἡ συνάντησις, ὡς λέγουσι, τοῦ ἐρημίτου σὲ μετέβαλε τοσοῦτον, πόσον, ἐὰν ὡς λέγουσι διὰ τὸν ῞Αγιον Σπυρίδωνα, “ ᾿Αγγέλους ἔσχες συλλειτουργοῦντάς σοι”...»; «Πάτερ Γερμανέ», εἶπον αὐτῷ, «παρακαλῶ, εἰπέ μοι, παρίστανται ῎Αγγελοι κατὰ τὸν καιρὸν τῆς θείας ῾Ιερουργίας»; 

«Μάλιστα», λέγει μοι, «παρίστανται μετ᾿ εὐλαβείας καὶ ἀπείρου σεβασμοῦ. Καὶ ἐὰν μέν ἐστιν ἄξιος ὁ λειτουργὸς αἰσθάνεται τὴν παρουσίαν τῶν ᾿Αγγέλων καὶ πνευματικῶς ἐν τῷ βάθει τῆς καρδίας ἀκούει τὴν ἀγγελικὴν μελωδίαν, δι᾿ ἧς ὑμνοῦσι τὸ Πανάγιον ῎Ονομα τῆς Παναγίας Τριάδος. Τὸ δὲ πνεῦμα τοῦ λειτουργοῦντος πληροῦται θείας εὐφροσύνης καὶ ἀφαρπάζεται ὑπὸ τῆς θείας Χάριτος εἰς πνευματικὴν θεωρίαν καὶ νοερῶς αἰσθάνεται τὸ οὐράνιον ἐκεῖνο Φῶς, τὸν Θεόν. Οἱ δὲ ἐν τῷ Θυσιαστηρίῳ θεῖοι ῎Αγγελοι ὑποβοηθοῦσι νοερῶς τὸ πνεῦμα τοῦ ἱερουργοῦντος εἰς τὸ νὰ φαντάζεται τὰ οὐράνια κάλλη καὶ τὸ ὕψος τῆς θυσίας». 

Τὴν στιγμὴν ἐκείνην ἠλλοιώθην πνευματικῶς. ῾Ο δὲ Γερμανὸς ἐδάκρυσε καὶ μετὰ πολλῆς συγκινήσεως λέγει μοι· 

«Πάτερ ᾿Ιωακείμ, ἐὰν ἐγνωρίζομεν ὁποίαν δόξαν καὶ πνευματικὴν εὐφροσύνην παρέχει εἰς ἡμᾶς ἡ Κοινωνία τῶν θείων Μυστηρίων, τὰ πάντα θὰ ἐθυσιάζομεν καὶ αὐτὴν τὴν ζωὴν ἡμῶν, ὅπως ἀξίως κοινωνήσωμεν. ῾Η θεία Κοινωνία ἑνώνει, ἢ κάλλιον εἰπεῖν, συνταυτίζει ἡμᾶς μὲ τὸν Χριστόν, ὥστε καθιστᾷ ἡμᾶς οὐχὶ κατὰ φύσιν, ἀλλὰ κατὰ χάριν υἱοὺς Θεοῦ, κατὰ τὸ “ὁ τρώγων μου τὴν σάρκα καὶ πίνων μου τὸ αἷμα ἐν ἐμοὶ μένει κἀγὼ ἐν αὐτῷ”»!...

«Ναί, πάτερ Γερμανέ, ἀλλ᾿ ἐγνώρισα ῾Ιερεῖς καὶ ᾿Αρχιερεῖς, οἵτινες κατὰ τὸν καιρὸν τῆς θείας ῾Ιερουργίας ὀργίζονται καὶ στενοχωροῦνται»! «῎Ω!... Οἱ τοιοῦτοι δὲν εἶναι ἄξιοι τὴν ἡμέραν ἐκείνην διὰ τὸ Θυσιαστήριον. ῾Η θεία Χάρις ἀποστρέφεται αὐτοὺς καὶ οἱ ἐν τῷ Θυσιαστηρίῳ θεῖοι ῎Αγγελοι λυποῦνται τρόπον τινὰ διὰ τὴν τόλμην αὐτῶν καὶ μένουσιν ἀμέτοχοι καὶ δὲν ἐπιβοηθοῦσι πνευματικῶς αὐτούς, ὥστε ἐστερημένοι τῆς θείας Χάριτος καὶ τῆς βοηθείας τῶν θείων Νόων, ἐξάπτονται καὶ ὀργίζονται ἄνευ αἰτίας κατὰ τοῦ νεωκόρου, κατὰ τῶν ψαλτῶν καὶ πολλάκις κατὰ τῶν ἐκκλησιαζομένων· ὥστε, ἐὰν θελήσωσι νὰ ἑρμηνεύσωσι τὸ Εὐαγγέλιον, μεταχειρίζονται ἀναρμόστους φράσεις καὶ προφέρουσι λέξεις οὐχὶ ἀγαθὰς εἰς τὴν ἀκοήν, ὡς τάχα ἐξάπτονται κατὰ τῶν ἁμαρτανόντων καὶ ὀργίζονται ἐν τῷ λόγῳ μετὰ θυμοῦ οὐχὶ εὐαρέστου, τάχα ὅτι τὰ σφάλματα τῶν Χριστιανῶν στενοχωροῦσιν αὐτούς. 

»῎Οχι, ὄχι! ῾Ο Χριστός μας ἐστὶν ἡ Αὐτοαγάπη, ἡ Μακροθυμία καὶ ἡ Εἰρήνη. ῞Οτε παρέδιδε τὸ Μέγα Μυστήριον τῆς θείας Εὐχαριστίας, εἶχεν ἐνώπιόν Του τὸν προδότην ᾿Ιούδαν, ἀλλὰ δὲν ὠργίσθη ἐναντίον αὐτοῦ, ἀλλὰ μετὰ γλυκύτητος καὶ συγκινήσεως παρέδωκε καὶ εἰς αὐτὸν ἐκ τοῦ ἄρτου, ὅνπερ ηὐλόγησε καὶ μετέβαλεν εἰς Σῶμα ἑαυτοῦ, καὶ ὡς πρὸς φίλον καὶ ἀγαπητὸν εἶπεν αὐτῷ, “ὅ ποιεῖς, ποίησον τάχιον”. ῾Ο λειτουργὸς λοιπὸν τοῦ φρικτοῦ Μυστηρίου τῆς θείας Εὐχαριστίας ὀφείλει νὰ εἶναι πρᾶος, ἡσύχιος καὶ μετὰ πρᾳότητος, συγκινήσεως καὶ γλυκύτητος ὀφείλει νὰ ὁμιλῇ πρὸς τοὺς Χριστιανούς... 

»᾿Αλλ᾿ εἴπομεν, ὅτι ἡ ἀνευλάβεια πρὸς τὸ ὑψηλὸν Μυστήριον τῆς θείας Εὐχαριστίας καὶ ἡ ἀπροετοιμασία φέρει τὰ λυπηρά, περὶ ὧν ὡμιλήσαμεν ἀποτελέσματα. Τὸ τρανότερον δὲ τεκμήριον τῆς ἀναξιότητος τοῦ ἱερουργοῦντός ἐστιν ἡ ὀργὴ κατὰ τὸν καιρὸν τῆς Λειτουργίας. “ ῾Εταῖρε”, λέγει πρὸς αὐτὸν ἡ θεία Χάρις, “πῶς εἰσῆλθες ὧδε μὴ ἔχων ἔνδυμα γάμου;”»... 

῞Οτε δὲ ἀνεχώρησα διὰ τὰς ᾿Αθήνας, ὑπῆρχεν ἔτι ἐν τῇ ζωῇ ὁ ρηθεὶς ῾Ιερομόναχος Γερμανός. 

(*) Περιοδ. «Ἅγιος Κυρπιανός», ἀριθμ. τεύχους 327 / Ἰούλιος-Αὔγουστος 2005, σελ, 210-211. Ἀρχιμανδρίτου ᾿Ιωακεὶμ Σπετσιέρη, ᾿Απομνημονεύματα, Τόμος Α´: ῞Αγιον ῎Ορος -῾Ιεροσόλυμα, σελ. 62-63, 64-65, ᾿Αθῆναι 1931. ● Ἐπιμέλ. ἡμετ. ΠΗΓΗ: https://www.hsir.org/pdfs/2018/09/02/20180902aEmpiria-Theia-Leitoyrgia.pdf

Ωραιότατη ευχή του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου πριν από την Θεία Μετάληψη (μεταφρασμένη)

Κύριε καὶ Θεέ μου, γνωρίζω πὼς δὲν εἶμαι ἄξιος, οὔτε ἱκανὸς γιὰ νὰ εἰσέλθεις καὶ νὰ κατοικήσεις στὴν ψυχή μου, γιατὶ ἔχει ὅλη ἐρημωθεῖ καὶ καταπέσει ἀπὸ τὸ βάρος τῶν ἁμαρτιῶν, καὶ δὲν θὰ βρεῖς κατάλληλο μέρος γιὰ νὰ μείνεις. Ἀλλά, ὅπως ταπεινώθηκες καὶ κατέβηκες ἀπ᾿ τὸν οὐρανὸ γιὰ τὴ σωτηρία μας, ἔτσι καὶ τώρα ἔλα στὸ μέτρο τῆς δικῆς μου ταπεινώσεως. καὶ ὅπως καταδέχτηκες ὡς βρέφος νὰ τοποθετηθεῖς σὲ σπηλιὰ καὶ φάτνη ἄλογων ζώων, ἔτσι καταδέξου νὰ ἔλθεις στὴ φάτνη καὶ τῆς δικῆς μου ψυχῆς, ποὺ ἡ ἁμαρτία τὴν κατήντησε χωρὶς σύνεση, καὶ στὸ μολυσμένο σῶμα μου. καὶ ὅπως δὲ θεώρησες ἀνάξιο τὸ νὰ εἰσέλθεις καὶ νὰ δειπνήσεις μαζὶ μὲ ἁμαρτωλοὺς στὸ σπίτι τοῦ λεπροῦ Σίμωνα, ἔτσι καταδέξου νὰ εἰσέλθεις καὶ στὸ σπίτι τῆς ταπεινῆς μου ψυχῆς, τοῦ λεπροῦ (πνευματικὰ) καὶ ἁμαρτωλοῦ. καὶ ὅπως δὲν ἔδιωξες μακριά Σου τὴν ὅμοια μὲ μένα, ὡς πρὸς τὴν ἁμαρτία, ἁμαρτωλὴ γυναίκα, ὅταν ἦρθε κοντά Σου καὶ σὲ ἄγγιξε, ἔτσι λυπήσου κι ἐμένα τὸν ἁμαρτωλό, τώρα ποὺ σὲ πλησιάζω καὶ σὲ ἀγγίζω. καὶ ὅπως δὲ σιχάθηκες τὸ ἀκάθαρτο (ἀπὸ τὶς ἁμαρτίες) καὶ ρυπαρό της στόμα ποὺ Σὲ φιλοῦσε, οὔτε καὶ τὸ δικό μου στόμα νὰ σιχαθεῖς ποὺ εἶναι πιὸ ἀκάθαρτο καὶ πιὸ ρυπαρὸ ἀπὸ τὸ δικό της, οὔτε τὰ βρώμικα καὶ σιχαμερὰ καὶ ἀσεβὴ χείλη μου, οὔτε καὶ τὴν πιὸ ἀκάθαρτη γλώσσα μου. Ἀλλὰ ἂς μοῦ γίνει τὸ πανάγιό Σου Σῶμα καὶ τὸ πολύτιμο Αἷμα Σου ἄνθρακας (φωτιὰ), ποὺ θὰ μὲ ἁγιάσει, θὰ μὲ φωτίσει καὶ θὰ δυναμώσει (τὴν ἀδύναμη ἀπὸ τὴν ἁμαρτία) ταπεινή μου ψυχὴ καὶ τὸ σῶμα μου· ποὺ θὰ μὲ ἀνακουφίσει ἀπὸ τὸ βάρος τῶν πολλῶν μου ἁμαρτιῶν καὶ θὰ μὲ προφυλάξει ἀπὸ κάθε διαβολικὴ ἐνέργεια· ποὺ θὰ διώξει ἀπὸ μένα κάθε πονηρὴ συνήθεια καὶ θὰ μὲ ἐμποδίσει νὰ ὑποκύψω ξανὰ σ᾿ αὐτήν· ποὺ θὰ ἀπονεκρώσει τὰ πάθη μου· ποὺ θὰ μὲ παρακινήσει στὴν πρόθυμη ἐκτέλεση τῶν ἐντολῶν Σου· ποὺ θὰ μοῦ προσθέσει ἀπὸ τὴ θεία Σου Χάρη καὶ θὰ μὲ κάνει μέτοχο τῆς βασιλείας Σου. Γιατί, Χριστέ, ὁ Θεός μου, προσέρχομαι σ᾿ Ἐσένα (γιὰ νὰ κοινωνήσω) ὄχι καταφρονώντας τὰ τίμια Δῶρα Σου, ἀλλὰ γιατὶ προσβλέπω μὲ θάρρος στὴν ἀνέκφραστη ἀγάπη Σου, καὶ γιὰ νὰ μὴ γίνω ὑποχείριο τοῦ νοητοῦ λύκου (τοῦ διαβόλου) μένοντας γιὰ πολὺ καιρὸ μακριὰ ἀπὸ τὴν Κοινωνία τῶν Μυστηρίων Σου. Γι᾿ αὐτὸ σὲ παρακαλῶ Δέσποτα Κύριε, Σὺ ποὺ εἶσαι ὁ μόνος πραγματικὰ Ἅγιος, ἁγίασὲ μου τὴν ψυχὴ καὶ τὸ σῶμα, τὸ νοῦ καὶ τὴν καρδιά, τὰ νεφρὰ καὶ ὅλα τὰ σπλάγχνα μου, καὶ ὁλόκληρον ἀνανέωσέ με καὶ ρίζωσε τὸ θεῖο φόβο Σου βαθιὰ στὰ μέλη μου γιὰ νὰ εἶναι ὁ ἁγιασμός Σου σὲ μένα παντοτινός. καὶ γίνε μου βοηθὸς καὶ προστάτης κυβερνώντας μὲ εἰρήνη τὴ ζωή μου καὶ ἀξιώνοντὰς με νὰ σταθῶ (κατὰ τὴ Δευτέρα Παρουσία) στὰ δεξιά Σου μαζὶ μὲ τοὺς Ἁγίους Σου, μὲ τὶς εὐχὲς καὶ τὶς πρεσβεῖες τῆς Παναχράντου Σου Μητέρας, τῶν Ἀσωμάτων Ἀγγελικῶν Δυνάμεων καὶ ὅλων Σου τῶν Ἁγίων ποὺ σὲ ἔχουν εὐαρεστήσει διὰ μέσου τῶν αἰώνων. Ἀμήν.

ΑΠΟ ΕΔΩ (ΟΠΟΥ ΚΑΙ ΤΟ ΠΡΩΤΟΤΥΠΟ ΚΕΙΜΕΝΟ): http://users.uoa.gr/~nektar/orthodoxy/prayers/service_communion_translation.htm

ΑΙΡΕΣΗ ΚΑΙ ΠΛΑΝΗ ΤΟ ΝΑ ΕΜΠΟΔΙΖΟΝΤΑΙ ΟΙ ΠΙΣΤΟΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΘΕΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΑ

 

Ο μεγάλος πατέρας και άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης, του οποίου την μνήμη εορτάζει σήμερα η Εκκλησία, έδωσε μεγάλο αγώνα να επανέλθουν οι χριστιανοί στην ευλογημένη συνήθεια της συχνής προσέλευσης στο Άγιο Ποτήριο, συνήθεια που επί των ημερών του είχε ατονήσει. Για τον σκοπό αυτό μάλιστα συνέγραψε, μαζί με τον Άγιο Μακάριο Νοταρά Μητροπολίτη Κορίνθου, και το πόνημα "Περί της Συνεχούς Μεταλήψεως", το οποίο γνώρισε αρκετές επανεκδόσεις μέχρι σήμερα.
Η συνήθεια αυτή πολεμήθηκε και πολεμείται μέχρι της μέρες μας, με πρόφαση μια "ειδική" νηστεία, άνευ της οποίας τάχα δεν δικαιούται ο πιστός να λάβει ως έπαθλο την Θεία Κοινωνία, ασχέτως αν η διδασκαλία της Εκκλησίας είναι ξεκάθαρη στο ότι η Θεία Κοινωνία είναι φάρμακο προς θεραπεία και όχι έπαθλο των δήθεν "αξίων".
Στο πρόλογο της γ΄ εκδόσεως του παραπάνω εγχειριδίου, που έγινε από τον λόγιο μοναχό Κωνστάντιο Δουκάκη στην Αθήνα το 1895, διαβάζουμε το εξής γεγονός, που συνέβη στον μοναχό αυτόν, το οποίο αποτέλεσε μάλιστα αφορμή για την τρίτη έκδοση του πατερικού έργου:
"Ημέραν τινά Κυριακήν ετελείτο αγρυπνία εν τινι ενταύθα ιδιοκτήτω εκκλησιδίω του προφήτου Ελισσαίου. Παρευρεθείς και εγώ εν τη αγρυπνία, περί το τέλος της θείας λειτουργίας, ακούσας του ιερέως εκφωνήσαντος "μετά φόβου Θεού, πίστεως και αγάπης προσέλθετε" προσήλθον όπως μεταλάβω των αχράντων μυστηρίων, προητοιμασμένος βεβαίως ων. Άλλ' ο εφημέριος ιδών με προσεγγίσαντα, ητοιμάσθη να στρέψει τα νώτα, ότε εγώ προλαμβάνω και λέγω "Δέσποτα μου, με προστάξατε να προσέλθω, και ιδού ήλθον, διά τί τώρα φεύγετε;". Λέγει ο ιερεύς: "τι σε επρόσταξα;". "Να προσέλθω να μεταλάβω" τω απεκρίθην. "Αυτός δε μοι λέγει, "ενήστευσες τρεις ημέρας από λάδι;". Τότε και εγώ απολέσας την υπομονήν, απεκρίθην μετά ψυχικής ταραχής: "Δεν με ερωτάς, δέσποτά μου, εάν εξωμολογήθην; δεν με ερωτάς αν έκλεψα, αν εμοίχευσα, αν εφόνευσα, αν εβλασφήμησα, αν επιώρκησα, αν εσυκοφάντησα, αν παρέβην τας εντολάς του Θεού, εν γένει, αλλά μοι λέγεις αν έφαγα λάδι. Συ δεν τρώγεις λάδι το Σάββατον ή την Κυριακήν;". "Εγώ είμαι, λέγει, παπάς και μη με εξετάζεις, αλλά σε, δεν σε μεταλαμβάνω!"".
Η ιστορία αυτή μου θύμισε την περίπτωση ενός καλού καγαθού πνευματικού στην επαρχία πριν μερικά χρόνια, την οποία μου διηγήθηκε ένας ευσεβής αδελφός και η οποία φανερώνει την άγνοια και την σύγχυση που υπάρχει ακόμη και σήμερα.
Μια Δευτέρα προσήλθε ένας πιστός για να κοινωνήσει. Ο ιερέας τον αγριοκοίταξε και σκύβοντάς κοντά του του είπε: "Νήστεψες χθες το λάδι;". Ο πιστός του απάντησε αρνητικά και τότε ο ιερέας του είπε: "Δεν νήστεψες το λάδι; Δεν σε μεταλαμβάνω!".
Μετά από λίγο καιρό προσήλθε ένας άλλος πιστός, πάλι ημέρα Δευτέρα για να μεταλάβει και η ερώτηση του ιερέως επαναλήφθηκε. Ο πιστός σε αυτήν την περίπτωση του απάντησε θετικά και τότε ο ιερέας του είπε: "Νήστεψες ημέρα Κυριακή; Δεν σε μεταλαμβάνω!".
Αντίδοτο σε τέτοιες περιπτώσεις είναι τόσο η μελέτη των πατερικών βιβλίων, όσο και ο σεβασμός στους πνευματικούς. Όταν ένας πιστός έχει ευλογία από τον πνευματικό του, καλό θα είναι να μην εμποδίζεται να κοινωνάει.
Αν και η αγία συνήθεια της συχνής προσελεύσεως έφθασε στο σημείο να χαρακτηρισθεί από τους πολεμίους της ως "αίρεση" και "μακρακισμός", οι Άγιοι Κολλυβάδες, διά στόματος του Αγίου Αθανασίου του Παρίου αποφάνθηκαν ότι "όντως αίρεσις και πλάνη εστί το διώκειν και κωλύειν τους πιστούς της θείας Τραπέζης ότε βούλοιντο".
Κλείνοντας και με αφορμή την μνήμη του Αγίου Νικοδήμου αναρτούμε την β΄ έκδοση του έργου του, προς ωφέλεια των Ορθοδόξων Χριστιανών.

ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΣΥΝΕΧΟΥΣ ΜΕΤΑΛΗΨΕΩΣ ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ

ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΕΤΑΛΗΨΕΩΣ - ΠΡΟΚΟΠΙΟΥ ΔΕΝΔΡΙΝΟΥ

Ο Αρχιμανδρίτης Προκόπιος Δενδρινός στο βιβλίο του "Διδασκαλία Χριστιανική" (Αθήναι 1841, σελ. 36-38) γράφει τα εξής σημαντικά:

 

Θεία Κοινωνία: Και συνεχώς και αξίως

 

 

 

 

 

ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΙΕΡΩΝΥΜΟΥ ΑΓΙΟΠΑΥΛΙΤΟΥ ΤΟΥ ΚΡΗΤΟΣ:

 

Η ΣΥΧΝΟΤΗΣ ΤΗΣ ΘΕΙΑΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ - ΑΓΙΟΥ ΠΑΧΩΜΙΟΥ ΤΟΥ ΧΙΟΥ

(ΠΑΡΑΘΕΤΟΥΜΕ ΕΝΑ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟΤΑΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ - ΤΟ ΑΛΙΕΥΣΑΜΕ ΑΠΟ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ - ΤΟΥ ΕΣΧΑΤΩΣ ΑΝΑΚΗΡΥΧΘΕΝΤΟΣ, ΥΠΟ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΩΝ ΓΝΗΣΙΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ, ΑΓΙΟΥ ΠΑΧΩΜΙΟΥ ΤΟΥ ΧΙΟΥ, ΠΟΥ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΜΑΣ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΕΙ ΟΛΟΥΣ)

Δυο σκέψεις για τη συμμετοχή στο Άγιο Ποτήριο κατά την Διακαινήσιμο εβδομάδα

Από τη Θεία Μετάληψη, κατά την Διακαινήσιμο εβδομάδα, με κωλύει:

 

*η πολυφαγία, αλλά όχι το κρέας

*η μέθη, αλλά όχι το κρασί,

*τα πορνικά άσματα, αλλά όχι οι εκκλησιαστικοί ύμνοι

*οι άσεμνοι χοροί, αλλά όχι η χαρά της Λαμπρής.