Περί ενός πλαστού κειμένου αποδιδόμενου στον Συμεών Θεσσαλονίκης

 

Το ανωτέρω απόσπασμα χρησιμοποιούν ως κύριο επιχείρημα οι πολέμιοι της συνεχούς Θείας Κοινωνίας και οπαδοί του "τριημέρου", αποδίδοντάς το στον Συμεών Θεσσαλονίκης, σπουδαίο Πατέρα και Διδάσκαλο του ΙΕ΄ αιώνος. 

Δεν είναι όμως κείμενο του Συμεώνος. Ας δούμε πως προέκυψε η πλαστογραφία. 

Η α΄ έκδοση των έργων του Συμεώνος έγινε το 1683 στο Ιάσιο από τον Δοσίθεο Ιεροσολύμων.

(Το εξώφυλλο της α΄ εκδόσεως)

Το 1791 ο Πολυζώης Λαμπανιτζιώτης εξέδωσε το παραπάνω έργο σε απλοελληνική μετάφραση προσθέτοντας ανωνύμως στο τέλος το (πιθανώς δικό του) κείμενο "Διδασκαλία προς τους Ιερείς και Διακόνους".

(Άνω: Το εξώφυλλο της εκδόσεως του Λαμπανιτζιώτη. Κάτω: Ο πλήρης τίτλος της προσθήκης του έργου του "Διδασκαλία", το οποίο αναφέρεται ότι επιθεωρήθηκε από τον Κωνσταντινουπόλεως Καλλίνικο, πρόσωπο ανύπαρκτο την εποχή που έζησε ο Συμεών Θεσσαλονίκης)

Όλες οι επόμενες επανεκδόσεις βασίστηκαν στην έκδοση του Λαμπανιτζιώτη και το προστεθέν κείμενο θεωρήθηκε ως δήθεν κείμενο του Συμεώνος Θεσσαλονίκης. Βεβαίως, αυτό δεν ισχύει, αφού ούτε ο Migne το συμπεριέλαβε στον Πατρολογία, ούτε οι βιογράφοι του Συμεώνος το κατέγραψαν στην εργογραφία του Αγίου, ούτε φυσικά βρίσκεται ή μαρτυρείται σε κάποιο χειρόγραφό του. 

(Το εξώφυλλο της εκδόσεως του Migne)

Για την Ιστορία, πρώτος την πλαστότητα του κειμένου, ως δήθεν έργο του Συμεώνος, απέδειξε ο μακαριστός μοναχός Θεοδόσιος Αγιοπαυλίτης (βλ. Ορθόδοξος Τύπος, 1-10-1972).

Κλείνοντας παραθέτουμε από το γνήσιο κείμενο του Αγίου Συμεώνος (τόσο από το πρωτότυπο, όσο και από τη μετάφραση του Λαμπανιτζιώτη) τη γνώμη του για το ζήτημα της συχνής Θείας Κοινωνίας, η οποία επιβεβαιώνει το consensus patrum.