"Κρείττων γὰρ ἐπαινετὸς πόλεμος εἰρήνης χωριζούσης Θεοῦ· καὶ διὰ τοῦτο τὸν πραῢν μαχητὴν ὁπλίζει τὸ Πνεῦμα, ὡς καλῶς πολεμεῖν δυνάμενον" Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος

Παρασκευή, 30 Ιανουαρίου 2015

Ο π. ΠΑΪΣΙΟΣ, ΟΙ "ΠΑΛΑΙΟΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΕΣ" ΚΑΙ Ο ΑΓΙΟΣ ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ

Μετά την τελευταία αγιοποίηση στην οποία προέβη το Οικουμενι(στι)κό Πατριαρχείο ορισμένοι εκ των Παλαιοημερολογιτών εξέφρασαν, έστω και άκομψα, την αμφισβήτηση της αγιότητας του, εις την κρίση του Θεού ευρισκομένου, π. Παϊσίου.

Με αφορμή λοιπόν αυτήν την αμφισβήτηση πολλοί έσπευσαν να κατηγορήσουν τους Παλαιοημερολογίτες και να κραυγάσουν πως "τα ίδια έκαναν και με τον άγιο Νεκτάριο", υπονοώντας την πολεμική που είχε δεχθεί ο Άγιος, μετά την αγιοκατάταξή του, από την Μαγδαληνή μοναχή κυρίως, πολεμική που προσέδωσε αδίκως σε όλους τους Παλαιοημερολογίτες τον χαρακτηρισμό "αγιομάχοι" [1].

Στο παρόν άρθρο, και για να αποκατασταθεί η αλήθεια, θα δειχθούν τα εξής:
Πρώτον, πως όχι μόνο το σύνολο των Παλαιοημερολογιτών, δεν πολεμούσε τον Άγιο Νεκτάριο, αλλά αντιθέτως υπήρξαν πολέμιοι του Αγίου, που δεν ανήκαν στον χώρο τους, αλλά στην επίσημη Εκκλησία.
Δεύτερον, πως αυτός που στερέωσε στις συνειδήσεις των πιστών την αγιότητα του Αγίου Νεκταρίου, κατέρριψε τα επιχειρήματα της μοναχής Μαγδαληνής, και έτσι αναγκάστηκε η επίσημη Εκκλησία να την καταδικάσει, ήταν ένας Παλαιοημερολογίτης!

Όλα αυτά φανερώνονται ξεκάθαρα και από μια ιστορική επιστολή, που απέστειλε ο γνωστός αντιζηλωτής ηγούμενος Γαβριήλ Διονυσιάτης προς την μοναχή Μαγδαληνή στην οποία μεταξύ άλλων γράφει και τα εξής:
 
"Επίσης σε πληροφορώ ότι ο Θεόκλητος ετοιμάζει λίβελλον εναντίον σου και με ρωτά κάθε λίγο, πότε συνέστη το Μοναστήρι, πόσων ετών ήσουν όταν ανέλαβες ηγουμενίαν, πότε σας έκειραν κ.λπ...
Ίσως θα τονίζη την απόφασιν της Εκκλησίας εναντίον σου, αλλ' όσοι γνωρίζουν επ' αυτού η Εκκλησία έπεσε θύμα του ψευδοζηλωτού Θεοδωρήτου.
Με πατρική αγάπη
Γαβριήλ
3-3-1978" [2]
 
Από την παραπάνω επιστολή φαίνεται ξεκάθαρα τόσο το  ότι ο Γαβριήλ Διονυσιάτης (που δεν ανήκε στους Παλαιοημερολογίτες - Ζηλωτές) ήταν κατά της αγιότητας του Αγίου Νεκταρίου, όσο και το γεγονός ότι ο μακαριστός π. Θεοδώρητος με τα έργα του "Αποκαλυπτήρια μιας αγιομάχου μοναχής" (Αθήναι 1976) και "Προς Μαγδαληνήν μοναχήν" (Αθήναι 1976), διαφώτισε τους πιστούς και ανάγκασε την Εκκλησία να την καταδικάσει (από την επίσημη Εκκλησία καταδικάστηκε το 1976, από την Εκκλησία των Γνησίων Ορθοδόξων [υπό τον Κορινθίας Κάλλιστο] το 1979).
 

[1] Σε αυτό το σημείο οφείλουμε να πούμε πως δεν πρέπει να γίνεται σύγκριση της περίπτωσης του Αγίου Νεκταρίου με την του π. Παισίου, διότι ο μεν πρώτος έγινε γνωστός ανά το πανελλήνιο μέσα από τα εκατοντάδες θαύματά του, ο δε, μόλις προ εικοσαετίας κοιμηθείς, π. Παΐσιος μέσω των Μ.Μ.Ε., ήτοι των εκατοντάδων βιβλίων, που κυκλοφόρησαν, των χιλιάδων cd και dvd  στις εφημερίδες, των εκατοντάδων χιλιάδων δημοσιεύσεων και αναδημοσιεύσεων στο διαδίκτυο, που έκαναν τον π. Παΐσιο γνωστό και στους πλεον αθέους και αδιάφορους, οι οποίοι τον Άγιο Νεκτάριο ούτε που τον έχουν ακουστά (και όμως πάνω σε αυτούς τους ανθρώπους στηρίχθηκε η αγιοποίηση του).
[2] Περιοδικό "Ο Αγιορείτης", Φεβρουάριος - Μάρτιος 1979, αρ. φυλ. 5. 

2 σχόλια:

  1. Όλους τους Αγίους τους τιμώμεν και τοι ο βίος των δεν μας "συμφέρει" διατί ήτο θαυμαστός και απλησίαστος εις ημάς τους χωμάτινους αμαρτωλούς....
    Οι σύγχρονοι γεροντάδες θεωρούνται άγιοι από τον πολύ τον κόσμο διότι έτσι τους 'ΣΥΜΦΕΡΕΙ" κατά τα μέτρα τους δηλαδή.
    Αλήθεια, γιατί το πατριαρχείον δεν προχωρεί και στην αγιοκατάταξιν του οσίου γέροντος Ιερωνύμου Αιγίνης;; που κατά γενική ομολογί ήταν ΑΓΙΟΣ ;;;
    Ασφαλώς γιατί δεν τους συμφέρει η στάση του έναντι του οικουμενισμού......
    Να νη μιλήσωμεν και δια τους σύγχρονους ομολογητάς ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΝ ΚΑΒΟΥΡΙΔΗΝ, ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΝ ΣΠΥΡΟΥ, ΘΕΟΔΩΡΗΤΟΝ ΜΑΥΡΟΝ ΚΛΠ
    ΑΔΕΛΦΕ ΘΥΜΙΣΟΥ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΣΟΥ ΛΕΓΩ...
    Ο ΘΕΟΣ ΠΟΛΥ ΣΥΝΤΟΜΑ ΔΙΑ ΣΗΜΕΙΩΝ ΘΑ ΑΝΑΔΕΙΞΕΙ ΤΟΥΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΥΣ ΑΓΙΟΥΣ ΔΙΑΤΙ ΔΕΝ ΑΝΕΧΕΤΑΙ ΤΗΝ ΑΔΙΚΙΑΝ.....
    ΚΑΛΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Εὔστοχο, ὡς συνήθως γιά τό "Κρυφό Σχολειό", τό περιεχόμενο τῆς ὡς ἄνω ἀναρτήσεως. Ἐπ' εὐκαιρίᾳ θά ἤθελα στόν καλοπροαίρετο προβληματισμό περί τῶν νέων "ἁγιοκατατάξεων" ὑπό τοῦ Πατριαρχείου Κων/λεως νά συνεισφέρω μέ τήν ἑξῆς ἐπισήμανση: Μετά τήν ἀνόθευτη ὀρθόδοξο Πίστη καί τόν θεάρεστο βίο τοῦ πρός ἁγιοκατάταξη πιστοῦ γνωρίζομε ὅτι βαρύνουσα σημασία ἔχουν τά θεῖα ὄντως σημεῖα διά τῶν ὁποίων ἐπισφραγίζεται ἄνωθεν καί κυρίως μετά θάνατον ἡ ἁγιότης καί κατ' ἐπέκτασιν τό Θεῖον θέλημα νά τιμᾶται κάποιος ὡς Ἅγιος ὑπό τῆς Ἐκκλησίας. Τό δέ πλέον χαρακτηριστικό σημεῖο κατά τήν Παράδοση τῆς Ὀρθοδοξίας εἶναι ἡ πραγματική εὐωδία τῶν Ἱερῶν λειψάνων τοῦ πρός ἁγιοκατάταξιν, πολύ δέ περισσότερο μείζονα σημεῖα περί τῶν λειψάνων του, ὅπως τό ἀδιάφθορον τοῦ σκηνώματος, νά καθίστανται πηγή ἱάσεων κλπ. Παρατηρῶ μέ ἔκπληξη ὅτι καί στίς δύο περιπτώσεις τῶν πολυδιαφημιζομένων ἁγιοκατατάξεων τῶν Γερόντων Πορφυρίου καί Παϊσίου οὐδέν γνωρίζομεν περί τῶν λειψάνων των. Στήν περίπτωση τοῦ πρώτου τό θέμα καλύπτεται ἀπό ἀχλύ, ἐνῶ στήν περίπτωση τοῦ δευτέρου προηγήθηκε ἡ ἁγιοκατάταξη χωρίς νά γίνει ἡ ἐκταφή του! Μήπως ἔτσι δημιουργεῖται κακό προηγούμενο πού προκαλεῖ εὐλόγους ἀνησυχίες πού ἔρχονται νά ἀθροισθοῦν στήν οὕτως ἤ ἄλλως δεδομένη καί διακιολογημένη καχυποψία ἔναντι τῶν πρωτοβουλιῶν καί μεθοδεύσεων τοῦ Οἰκουμενι(στι)κοῦ Πατριαρχείου Κων/λεως;

    ΑπάντησηΔιαγραφή