"Κρείττων γὰρ ἐπαινετὸς πόλεμος εἰρήνης χωριζούσης Θεοῦ· καὶ διὰ τοῦτο τὸν πραῢν μαχητὴν ὁπλίζει τὸ Πνεῦμα, ὡς καλῶς πολεμεῖν δυνάμενον" Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος

Τρίτη, 30 Ιουλίου 2013

Ἅγιος Ἀνατόλιος τῆς Ὄπτινα: Προφητικά Λόγια

ΣΗΜΕΙΩΣΗ "ΚΡΥΦΟΥ ΣΧΟΛΕΙΟΥ": ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΗΝ ΥΠΟΘΕΣΗ ΕΣΦΙΓΜΕΝΟΥ ΘΥΜΗΘΗΚΑΜΕ ΤΟ ΠΑΡΑΚΑΤΩ ΚΕΙΜΕΝΟ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΑΤΡΟΣ ΑΝΑΤΟΛΙΟΥ ΤΗΣ ΟΠΤΙΝΑ ΤΟΥ ΝΕΟΥ (+1922). ΟΙ ΥΠΟΓΡΑΜΜΙΣΕΙΣ ΔΙΚΕΣ ΜΑΣ


χθρς το νθρωπίνου γένους θ νεργῇ μετ πονηρίας δι νὰ λκύσ ες τν αρεσιν, ἐὰν εναι δυνατόν, κα κλεκτος (Μτθ. κδ΄, 24). μως, δεν θ ρχίσῃ μς νὰ ποῤῥίπτῃ τ δόγματα τς γίας Τριάδος, περ τς θεότητος το ησο Χριστο, περ τς Θεοτόκου, λλ παρατηρήτως θ ρχίσῃ νὰ διαστρέφ τν ξ γίου Πνεύματος παράδοσιν τν γίων Πατέρων, τν διδασκαλίαν τς κκλησίας.

   Τν πανουργίαν κα συμπεριφορν το χθρο θ ντιληφθσιν μόνον λίγοι, ο πλέον μπειροι ες τν πνευματικν ζωήν. Ο αρετικο θ λάβωσιν τν ξουσίαν π τς κκλησίας κα πανταχο θ τοποθετώσιν τος δικούς των πηρέτας κα εσέβεια θ εναι ες περιφρόνησιν. λλ Κύριος δεν θ φήσ τος δούλους Του χωρς προστασίαν κα ες γνοιαν. Ατς επεν: «κ τν καρπν ατν πιγνώσεσθε ατούς» (Μτθ. ζ΄, 16. Πρβλ.: Μτθ. β΄, 33. «κ γρ το καρπο τ δένδρον γινώσκεται»). δο κα σ κ τν καρπν κα τν νεργειν τν  αρετικν θ μπορέσης νὰ τος ξεχωρίσης π τος ληθινος ποιμένας. Ατο εναι ο πνευματικο κλέπται, ο διαρπάζοντες τ πνευματικν ποίμνιον, ο ποοι εσέρχονται ες τν αλν τν προβάτων (ωάν. ΄, 1. « μ εσερχόμενος δι τς θύρας ες τν αλν τν προβάτων, λλ ναβαίνων λλαχόθεν, κενος κλέπτης στ κα λστής»), ς επεν Κύριος. Δηλαδ εσέρχονται π γνωστον δόν, διαστρεβλοντες δι τς βίας τος κανόνας το Θεο. Κύριος τος νομάζει λστάς. ληθς, τ πρτον ργον των εναι διωγμς τν ληθινν ποιμένων, φυλάκισις ξορία ατν, διότι χωρς ατ δεν μπορε νὰ γίνῃ ρπαγ τν προβάτων. Δι τοτο, παιδί μου, ταν βλέπης τν καταφρόνησιν τς θείας Παραδόσεως ες τν κκλησίαν, τς Πατερικς Παραδόσεως κα Τάξεως τς π το Θεο καθιερωμένης, γνώριζε τι ο αρετικο χουσιν δη μφανισθή, ν κα εναι δυνατόν, ως καιρο, νὰ ποκρύπτωσιν τν σέβειάν των νὰ διαστρέφωσιν παρητηρήτως τν θείαν πίστιν δι νὰ πιτύχωσιν καλύτερον νὰ δελεάσωσιν κα νὰ παρασύρωσιν τος πείρους. διωγμς θ εναι οχ μόνον κατ τν ποιμένων, λλ κα κατ τν δούλων το Θεο, διότι διάβολος, καθοδηγν δι τς αρέσεως, δὲν πομένει τν εσέβειαν. ναγνώριζε ατος τος λύκους μ νδυμα προβάτου, π τν περήφανον χαρακτρα των, τν φιληδονίαν κα φιλαρχίαν των, θ εναι συκοφάνται, προδόται, σπέρνοντες πανταχο χθραν κα κακίαν, δι’ ατ επεν Κύριος τι π τος καρπος ατν θ τος ναγνωρίζετε. Ο ληθινο δολοι το Θεο εναι ταπεινοί, φιλάδελφοι κα πήκοοι ες τν κκλησίαν. Μεγάλη καταπίεσις π τος αρετικος θ γίνηται ες τος μοναχος κα μοναχικ ζω τότε θ εναι ες ξύβρισιν. Θ πτωχεύωσι τ μοναστήρια, θ λιγοστεύσωσιν ο μοναχο κα σοι θ μείνωσι, θ πομένωσι τν βίαν. Ο μισοντες τν μοναχικν ζωήν, χοντες μόνον ψιν εσεβείας («μόρφωσιν εσεβείας», κατ τν πόστολον, B΄ Τιμ. γ, 5) θ προσπαθήσωσι νὰ λκύσωσι τος μοναχος μ τ μέρος των, ποσχόμενοι ες ατος προστασίαν κα κοσμικ γαθά, ες σους δ δὲν θ πακούωσιν, θ πευθύνωσιν πειλν πως κδιώξωσιν ατούς.

   ξ ατν τν πειλν θ εναι τότε δι τος λιγοψύχους μεγάλη ταπείνωσις. Ἐὰν ως τότε ζς, υέ μου, νὰ χαίρεσαι, διότι τότε δι τος πιστος τος ντας νευ λλων ρετν, θ τοιμάζωνται στεφάνια μόνον πειδ στάθησαν ες τν πίστιν, κατ τν λόγον το Κυρίου: «Πς στις μολογήσει ν μο μπροσθεν τν νθρώπων, μολογήσω κἀγ ν ατ μπροσθεν το Πατρός μου το ν ορανος» (Μτθ. ΄, 32). Φοβο νὰ θλίψῃς τν Κύριον κα Θεόν σου, υέ μου, φοβο μ χάσῃς τν στέφανον τν π Κυρίου τοιμασμένον, φοβο μήπως πορριφθς π τν Κύριον ες τ σκότος τ ξώτερον κα τν αώνιον βάσανον. Μετ νδρείας στθι ες τν πίστιν κα ἐὰν εναι νάγκη («ε δ κα καλέσει καιρός», Ι. Βρυέννιος) μ χαρν πόμενε διωγμν κα λλας θλίψεις, διότι θ ερίσκονται μετ σο Κύριος κα ο γιοι μάρτυρες, ο ποοι μετ χαρς θ βλέπωσιν τν γνά σου. μως, λλοίμονον ες κείνους τος μοναχος κείνων τν μερν, ο ποοι θ εναι δεμένοι μ πάρχοντα κα πλούτ κα χάριν γάπης πρς τν νάπαυσιν θ εναι τοιμοι νὰ ποτάξωσιν αυτος ες τος αρετικούς. Ατο θ ποκοιμίζωσιν τν συνείδησιν τν, λέγοντες: «μες φυλάττομεν σζομεν τ μοναστήριον». Μέσω τς αρέσεως εσέρχεται ες τ μοναστήριον διάβολος κα τότε δεν θ εναι πλέον γιον μοναστήριον, λλ πλο τοχοι, κ τν ποίων θ πουσιάζῃ Χάρις ως συντελείας τν αώνων. Τότε ο πιστο θ πιλέγωσιν (θ προτιμσιν νὰ ζσιν ες) πομεμονωμένους τόπους κα ρημικούς. Μ φοβο τάς θλίψεις, λλ φοβο τν θρασύτητα τν αρετικν, ο ποοι προσπαθοῦσι νὰ χωρίσωσι τν νθρωπον π τν Χριστόν, δι τοτο ντέλλεται Χριστς νὰ θεωρμεν ατος ς θνικος κα τελώνας (Μτθ. ἱῇ΄, 17). Λοιπόν, υέ μου, νδυναμο δι τς Χάριτος το ησο Χριστο. Μετ χαρς βίαζε τν αυτν σο ες γνας μολογίας κα πόφερε μαρτύρια ς γαθς στρατιώτης ησο Χριστο, το επόντος: «Γίνου πιστς χρι θανάτου κα δώσω σο τν στέφανον τς ζως» (π. Β΄, 10). Ατώ, σν τ Πατρ κα τ γί Πνεύματι, δόξα κα κράτος ες το αἰῶνας τν αώνων, μήν.

   Ἐὰν δς, τέκνον, λλόθρησκον μιλοντα μ ρθόδοξον κα θέλοντα μ πανουργίαν νὰ ποσπάσῃ ατν κ τς ρθοδόξου κκλησίας, βοήθησε τν ρθόδοξον. Δι τούτου λευθερώνεις τ πρόβατον κ το στόματος το λέοντος. Ἐὰν σιωπήσς κα τν φήσῃς βοήθητον, ατ εναι μοιον μ τ νὰ πάρς τν ξηγορασμένην ψυχν π τν Χριστν κα νὰ τν παραδώσῃς ες τν Σατανν. Ἐὰν κάποιος σο επ : « πίστις σας κα πίστις μας εναι (μφότερες) κ Θεο», τότε σ, τέκνον μου, πάντησε: «ποκριτά! (Μ ατ τ ποον σ λέγεις) σ Θες λογίζεσαι (θεωρείσαι) δύσπιστος (διπλόπιστος). Δεν κούεις τ λέγει Γραφή; «Ες Κύριος, μία πίστις, ν Βάπτισμα»(φ. Δ΄, 5). μήν.

 

Περιοδικὸν «Ῥῶσσος προσκυνητὴς», τεῦχος 7ον, 1993

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου