"Κρείττων γὰρ ἐπαινετὸς πόλεμος εἰρήνης χωριζούσης Θεοῦ· καὶ διὰ τοῦτο τὸν πραῢν μαχητὴν ὁπλίζει τὸ Πνεῦμα, ὡς καλῶς πολεμεῖν δυνάμενον" Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος

Πέμπτη, 4 Φεβρουαρίου 2016

Ἐξωγήινοι; Ἡ ὀρθόδοξη ἀπάντησι...

 
Μία γρήγορη-πρόχειρη ἀναζήτησι στὸ διαδίκτυο ἀρκεῖ γιὰ νὰ πείσῃ ὁποιονδήποτε ὅτι τὸ ζήτημα "ἐξωγήινοι-ΑΤΙΑ (UFO)" εἶναι κάτι τὸ ὁποίο χρήζει ἰδιαιτέρας προσοχῆς. Καὶ τοῦτο διότι δημιουργεῖ σὲ μικροὺς καὶ μεγάλους ἐρωτήματα καὶ ἀμφιβολίες καὶ τοὺς ὁδηγεῖ  στὴν παγίωσι τῆς ἰδέας ὅτι πράγματι ὑφίστανται ἐξωγήινοι. Ὅμως, δόξα τῷ Θεῷ, ἕνας φωτισμένος ὀρθόδοξος διδάσκαλος τῆς ἐποχῆς μας, ὁ μακαριστὸς ἱερομόναχος Σεραφείμ Ρόουζ, μᾶς "ὁπλίζει" μὲ μία, ὅπως φρονοῦμε, ὡραιοτάτη, ὀρθόδοξη προσέγγισι (ποὺ ἀντλούμε ἀπὸ ἐδῶ - link  στὸ "Ὀρθόδοξο Ἐγκόλπιο κατὰ τῆς Νέας Ἐποχῆς"), καὶ ποὺ θὰ ἔπρεπε νὰ ἔχουν ὑπ' ὄψιν καὶ οἱ Ἀρχιερεῖς-ἱερεῖς-κατηχητὲς-γονεῖς:    
    - οἱ "βιαστικοὶ" ἂς διαβάσουν τουλάχιστον τὰ ἔντονα γράμματα -

 
   Ο «πικοινωνοντες» μ UFO δὲν εναι παρ μία σύγχρονος μορφ νς ποκρυφιστικο φαινομένου, τ ποον χει πάρξει δι μέσου τν αώνων. Ο νθρωποι χουν γκαταλείψει τὸν Χριστιανισμὸν κα ἀναζητοῦν γιὰ «σωτρες» π τ ξώτερον διάστημα, κα διὰ τοῦτο τ φαινόμενον παρέχει εκόνες διαστημοπλοίων κα ντων π τ διάστημα.
[…] πι ανιγματική, γιὰ τος περισσοτέρους ρευνητές, ψις τν φαινομένων ΟΥΦΟ – δηλαδή, παράξενος νάμειξις λικν κα ψυχικν χαρακτηριστικν εἰς αὐτά – δὲν εναι καθόλου ανιγμα γιὰ τος ναγνστες ρθοδόξων πνευματικν βιβλίων, διαιτέρως τν βίων τν γίων. Ο δαίμονες χουν πίσης «λικ σώματα», παρ’ τι «λη» σὲ ατ εναι τοιαύτης λεπτότητος, ὥστε νὰ μὴ γίνεται ντιληπτ π νθρώπους, κτς ν νοιχθον ο  πνευματικές τους «πῦλες τς ντιλήψεως», ετε μ τ θέλημα το Θεο (πως στὴν περίπτωσιν τν γίων ) ετε ναντίον εἰς ατ (πως στὴν περίπτωσιν τν μάγων κα τν μέντιουμς).    
   ρθόδοξος φιλολογία χει πολλ παραδείγματα δαιμονικν κδηλώσεων, α ποες ταιριάζουν κριβς μ τ φαινόμενον τν ΟΥΦΟ: μφανίσεις «συμπαγν» ντων κα ντικειμένων (ετε τν δίων τν δαιμόνων ετε τν φανταστικν δημιουργιν τους), τ ποα αἰφνιδίως «λοποιοῦνται» κα «ποϋλοποιοῦνται», πάντα μ σκοπὸν νὰ προκαλέσουν τρόμον, δέος κα σύγχυσιν σ νθρώπους, δηγῶντας τους τελικῶς στὴν πώλειαν. Ο βίοι τν γίων ντωνίου το Μεγάλου (4ου αἰῶνος) κα Κυπριανο το πρην μάγου (3ου αἰῶνος), εναι γεμάτοι μ τέτοια περιστατικά.
   βίος το γίου Μαρτίνου τς Τορ (Tours, +397) π τὸν μαθητήν του Σουλπίτιον Σεβρον, χει να νδιαφέρον παράδειγμα δαιμονικς σχος σ συνδυασμὸν μ μίαν παράξενον «λικήν» κδήλωσιν ποὺ ὁμοιάζει μ τις σημερινς «στενς παφὲς» μ ΟΥΦΟ: «νας νέος νόματι νατόλιος γινε μοναχς κοντ στὸ μοναστήριον το γίου Μαρτίνου, λλ π ψεύτικην ταπείνωσιν πεσε θμα δαιμονικς πλάνης. Ἐφαντάζετο τι διελέγετο μ «γγέλους», κα μ σκοπὸν νὰ πείσουν τος λλους γιὰ τν γιότητά του, ατο ο «γγελοι» συνεφώνησαν νὰ το δώσουν «να λαμπρὸν νδυμα π τν ορανόν», ς σημεον τς «δυνάμεως το Θεο»,  ἡ ὁποία κατοικοσε στὸν νεαρόν. Μίαν νύκτα, περὶ τὰ μεσάνυχτα κούσθη τρομερς πόκωφος κρότος π πόδια ποὺ ἐχόρευαν καὶ να βουητὸν σν π πολλς φωνς στὸ ρημητήριον, κα τ κελλίον το νατολίου στραψε π φς. Μετ γινε σιωπή κα πεπλανημένος ξεπρόβαλε π τ κελλίον του μ τ «οράνιον» ἔνδυμα. φεραν να φς κα πιθεωροῦσαν λοι προσεκτικῶς τ νδυμα. το περβολικῶς παλόν, μ νυπέρβλητον λκυστικότητα κα μ χρμα λαμπερὸν κόκκινον, λλ ἦτο δύνατον νὰ προσδιορίσουν τὴν φύσιν το λικο. Ταὐτοχρόνως, κάτω π τν πλέον ξονυχιστικὸν λεγχον π ὀφθαλμούς κα δάκτυλα, μοίαζε μὲ να νδυμα κα τίποτε λλον.
   Τὴν πομένην πρωΐαν, πνευματικς πατήρ το νατολίου τν ἐπρε π τ χέρι μ σκοπὸν νὰ τν δηγήσῃ στὸν γιον Μαρτίνον, γιὰ νὰ νακαλύψῃ ν ατ ἦτο ντως κόλπον το διαβόλου. Φοβισμένος πλανημένος ἠρνήθη νὰ άκολουθήσῃ, κα καθς τν ξηνάγκαζον νὰ ὑπακούσῃ παρ τὴν θέλησίν του, τ νδυμα ξηφανίσθη μέσα π τ χέρια κείνου ποὺ τν ἐτραβοσε». συγγραφεὺς τς φηγήσεως ( ποος ετε εδε τ συμβν διος ετε τ κουσε π ατόπτην μάρτυρα) συμπεραίνει τι « διάβολος ἦτο νίκανος νὰ συνεχίσῃ τὶς παραισθήσεις του ἢ νὰ ποκρύψῃ τὴν φύσιν τους ταν θ πεβάλλοντο στὰ μἀτια το ἁγίου Μαρτίνου». «Εχε τόσην ξουσίαν νὰ βλέπῃ τν διάβολον, πο τν νεγνώριζε κάτω π οἵανδήποτε μορφήν, ετε διατηροσε τὸν ἰδικόν του χαρακτρα ετε μετεμορφώνετο σ κάποιο π τ ποικίλα σχήματα τς «πνευματικς νομίας» – περιλαμβανομένων τν μορφν τν εδωλολατρικν θεν, ἀλλὰ κα τς μφανίσεως το δίου το Χριστο, μ βασιλικ νδύματα κα στέμμα κα περιβεβλημένου μ λαμπρὸν κόκκινον φς».
[…] Κα σκοπς τν «γνώστου ταυτοτήτος» ντικειμένων (οὔφο) σ τέτοιες διηγήσεις εναι ξεκάθαρος: νὰ προκαλέσουν δέος μ μία ασθησιν το «μυστηριώδους» σὲ ατούς ποὺ τ βλέπουν, κα νὰ παράγουν «ποδείξεις» για τς «νώτερες διάνοιες» («γγέλους», ν τ θμα πιστεύει σὲ ατούς, «διαστημικος πισκέπτες» γιὰ τὸν σύγχρονον νθρωπον), κα μὲ ατὸν τν τρόπον νὰ κερδίσουν μπιστοσύνην γιὰ τ μήνυμα ποὺ θέλουν νὰ μεταδώσουν.
[…] Πρτον, τ φαινόμενα ΟΥΦΟ δὲν εναι παρ να μέρος μις κπληκτικς «περχειλίσεως» «παραφυσικῶν» γεγονότων – ατν ποὺ μερικ χρόνια πρν ο περισσότεροι νθρωποι θ εχαν θεωρήσῃ ς «θαύματα». […]σως ποτέ, π τν ρχ τς χριστιανικς ποχς, νὰ μ χουν ο δαίμονες μφανισθῇ τόσον νοιχτ κι κτεταμένως σον σήμερα. θεωρία τν «πισκεπτν π τ ξώτερον διάστημα» εναι μόνον μία π τς προφάσεις ποὺ χρησιμοποιον γιὰ νὰ πιτύχουν τν ποδοχὴν τς δέας τι «νώτερα ντα» πρόκειται τώρα νὰ ναλάβουν τ πεπρωμένον τς νθρωπότητος.
   Δεύτερον, τ ΟΥΦΟ δὲν εναι παρ νεωτέρα π τς μεντιουμιστικς τεχνικς μ τὶς ποες διάβολος κερδίζει νεοφωτίστους στὸ πόκρυφον βασίλειόν του. ποτελον να τρομερὸν σημεον το τι νθρωπος χει γίνει δεκτικς σ δαιμονικς ποβολς ὅσον ποτ πρν στὴν χριστιανικὴν ποχήν. Τν 19ον  αἰῶνα ἦτο, συνήθως, παραίτητον νὰ ναζητήσῃ κάποιος σκοτειν δωμάτια πνευματιστικν συγκεντρώσεων γιὰ νὰ λθῃ σ παφὴν μ δαίμονες, ν τώρα χρειάζεται μόνον νὰ κοιτάξῃ στὸν ορανὸν (συνήθως τὴν νύκτα, εναι λήθεια). νθρωπότης χει χάσῃ ,τι πέμενε μέχρι στιγμς π βασικὴν χριστιανικὴν κατανόησιν, κα τώρα θέτει παθητικῶς τν αυτόν της στὴν διάθεσιν οἵωνδήποτε «δυνάμεων» εναι πιθανὸν νὰ κατέλθουν π τν ορανόν. […] Τρίτον, τ «μήνυμα» τν ΟΥΦΟ εναι: προετοιμασθῆτε γιὰ τν ντίχριστον· «σωτρ» το ποστάτου κόσμου ρχεται νὰ τν κυβερνήσῃ. σως διος λθει στὸν έρα, μ σκοπὸν νὰ λοκληρώσῃ τν προσπάθειαν μιμήσεως το Χριστο (Ματθ. 24, 30· Πράξ. 1, 11)· σως μόνον ο «πισκέπται π τ ξωτερικὸν διάστημα» προσγειωθον δημοσίως γιὰ νὰ προσφέρουν «κοσμική» λατρείαν στὸν κύριόν τος· σως τὸ «πῦρ π τν ορανόν» νὰ εναι μόνον να μέρος τν μεγάλων δαιμονικν θεαμάτων τν σχάτων καιρν. ν πάσει περιπτώσει, τ μήνυμα γιὰ τν σύγχρονον νθρωπότητα εναι: περιμένετε γιὰ πελευθέρωσιν χι π τν χριστιανικὴν ποκάλυψην καὶ π τν πίστιν εἰς να όρατον Θεόν, λλ π χήματα στὸν ορανόν.
[…] Ζομε κοντ στὸ τέλος ατο το φοβερο αἰῶνος το δαιμονικο θριάμβου κα γαλλιάσεως, ταν τ πόκοσμα «νθρωποειδ» (λλη μία μάσκα τν δαιμόνων) χουν γίνει ρατ σ χιλιάδες νθρώπους κα μ τς νόητες παφές τους καταλαμβάνουν τὶς ψυχς τν νθρώπων, π τος ποίους χει ποχωρήσει χάρις το Θεο. Τ φαινόμενο τν ΟΥΦΟ εναι να σημεῖον γιὰ τος ρθοδόξους Χριστιανος νὰ περιπατον σον πι προσεκτικῶς κα μὲ σοβαρότητα στὸν δρόμον τς σωτηρίας, γνωρίζοντες τι μπορομε νὰ πέσωμε σ πειρασμὸν κα νὰ παραπλανηθομε, χι μόνο π ψεύτικες θρησκεες, λλ κόμη καὶ π ντικείμενα ποὺ ὁμοιάζουν λικ καὶ πλς τ πιάνει τ μάτι. Στοὺς παλαιοτέρους αἰῶνες ο Χριστιανο σαν πολ προσεκτικο σχετικῶς μ νέα κα παράξενα φαινόμενα, ἀφοῦ ἐγνώριζον γιὰ τ τεχνάσματα το διαβόλου· λλ μ τὴν σύγχρονον ποχὴν το «Διαφωτισμοῦ» ο περισσότεροι νθρωποι χουν γίνη πλς περίεργοι γιὰ τέτοια πράγματα κα κόμη τ πιδιώκουν, ποβιβάζοντες τὸν διάβολον σ μία μιφανταστικὴν σφαραν. πίγνωσις τς φύσεως τν ΟΥΦΟ, συνεπῶς, μπορε νὰ ἀποτελέσῃ βοήθειαν στὴν φύπνισιν τν ρθοδόξων Χριστιανν σ μίαν συνειδητὴν πνευματικὴν ζων κα μίαν συνειδητὴν ρθόδοξον κοσμοθεωρίαν, ποὺ δὲν κολουθε εὐκόλως τς δέες, ποὺ εναι στὴν μόδαν ατοὺς τος καιρούς.
   συνειδητς ρθόδοξος Χριστιανς ζε σὲ να καθαρῶς πεπτωκότα κόσμον, τόσον σον φορ τν γῆν, σον κα τοὺς ἀστέρας· λα εναι ξ σου μακρὰν τοῦ ἀπωλεσθέντος παραδείσου, γιὰ τν ποον γωνίζεται. Εναι μέρος το νθρωπίνου γένους, ποὺ ποφέρει, καὶ λόκληρον κατάγεται π τν δάμ, τν πρτον νθρωπον, καὶ λόκληρον χει ξ σου νάγκην π τὴν λύτρωσιν, πο προσφέρει λευθέρως Υἱὸς το Θεο μ τὴν σωτήριον θυσίαν Του ἐπάνω εἰς τον Σταυρόν. Γνωρίζει τι νθρωπος δὲν πρόκειται νὰ «ξελιχθῇ» σ κάτι «νώτερον», οτε καὶ χει κανένα λόγον νὰ πιστεύῃ τι πάρχουν «νώτερα ξελιγμένα» ντα σ λλους πλαντες· πως γνωρίζει καλῶς πὼς πάρχουν πράγματι «νώτερες διάνοιες» στὸ σύμπαν κτς π τν διο· ατς εναι δύο εδν, καὶ ατς γωνίζεται νὰ ζῆ τσι στε νὰ ζῆ μ’ ατούς ποὺ πηρετον τὸν Θεὸν (τος γγέλους) καὶ ποφεύγει παφὴν μ τος λλους, ποὺ χουν ποῤῥίψει τὸν Θεόν, κα πασχίζουν μέσα στὸν φθόνον κα τὴν μοχθηρίαν νὰ παρασύρουν τν νθρωπον στὴν δυστυχίαν των (τος δαίμονες). Γνωρίζει ὁ Ὀρθόδοξος τι νθρωπος, π φιλαυτίαν κα δυναμίαν, εὐκόλως τείνει νὰ κολουθῇ τ κακὸν κα νὰ πιστεύῃ σ «παραμύθια», πο πόσχονται παφὴν μ μίαν «νωτέραν καταστάσιν» «νώτερα ντα», χωρς τν γνα τς χριστιανικς ζως – στὴν πραγματικότητα, κριβς σν μία πόδρασιν π τν γνα τς χριστιανικς ζως. Δὲν μπιστεύεται τν ἰδικήν του κανότητα νὰ διακρίνῃ τς πλάνες τν δαιμόνων, διὰ τοῦτο προσηλώνεται ὅσον πι σταθερῶς γίνεται στὶς γραφικς κα πατερικς κατευθυντήριες γραμμές, μ τὶς ποες τν φοδιάζει γιὰ τὴν ζωήν του κκλησία το Χριστο.
   νας τέτοιος νθρωπος χει πιθανότητα νὰ ντισταθῇ στὴν θρησκείαν το μέλλοντος, τὴν θρησκείαν το ντιχρίστου, σ οἱανδήποτε μορφὴν καὶ ν παρουσιασθῇ ατ· πόλοιπος νθρωπότης, κτς ν κάνῃ κάποιο θαμα Θεός, εναι χαμένη. 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου