"Κρείττων γὰρ ἐπαινετὸς πόλεμος εἰρήνης χωριζούσης Θεοῦ· καὶ διὰ τοῦτο τὸν πραῢν μαχητὴν ὁπλίζει τὸ Πνεῦμα, ὡς καλῶς πολεμεῖν δυνάμενον" Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος

Σάββατο, 31 Μαΐου 2014

Ἡ ὀρθόδοξος τέχνη νὰ γίνῃ κάποιος ἀμφοτεροδέξιος


πς ν ντιμετωπίσῃ τν σημερινὴ οἰκονομικὴ κρίσι κα κάθε θλίψι π τ «δεξιά»

 

(κολουθον ραες ρθόδοξες σκέψεις το ββ Θεοδώρου, κ τς συνομιλίας του μ τν ββ Κασσιανό, σχολιασμένες ἐν παρενθέσει μὲ πλάγια γράμματα)
 

   Ο τέλειοι εναι κενοι πο γία Γραφ τος νομάζει «μφοτεροδεξίους». τσι μᾶς περιγράφει στ Βιβλίο τν Κριτν πς το ξακουστς ώδ, «νδρας μφοτεροδέξιος» (Κρίτ. 3, 15), ( ποος, δηλαδή, μποροσε ν χρησιμοποιῇ τ ριστερό του χέρι τόσον καλς σον κα τ δεξιό).

   τσι θ ξιωθομε κα μες ν γίνουμε κα ν λεγώμαστε μφοτεροδέξιοι – μ τν πνευματική, βεβαίως, ννοια το ρου – ν, δηλαδὴ, κάνουμε καλ χρσι τς εημερίας, τν ποία νομάζουμε συμβολικς «δεξι χέρι», κα τς θλίψεως, τν ποία παριστάνουμε ς «ριστερ χέρι». ν, μ λλα λόγια, θεωρήσουμε τ πάντα, ὅ, τι κα ν μᾶς συμβαίνει, πς εναι καλά, θετικ κα χρήσιμα. Ν μς γίνεται κάθε τί, πως λέγει πόστολος, «πλον δικαιοσύνης» (Β΄ Κορ., 6, 7). σωτερικός μας νθρωπος, πράγματι, τ βλέπουμε ναργῶς, ποτελεται π δυ οσιώδη μέρη. ν τ πομε λλέως πώς, « σω νθρωπος» χει στν πραγματικότητα δυ χέρια. Δν πάρχει δίκαιος πο ν μ χῃ στν ζωή του θλίψεις, ν μ χη δηλαδ ριστερ χέρι. λλ τελεία ρετ ναγνωρίζεται π τ ξς σημεο: κα τ να κα τ λλο χέρι, χαρς κα θλίψεις, λειτουργον σν τ δεξιό, μ τν θετική τους δηλαδ μορφ κα νέργεια. Διότι, ταν φθάσῃ κανες σ ατ τ ψος ρετς, τότε γνωρίζει πλέον ν κάνῃ ρθ χρσι κα τν δυ καταστάσεων, κα τν εχαρίστων κα τν θλιβερν.

[…] ς πάρουμε να νθρωπο, ποος μέσα στς συγκυρίες πο τς νομάζουμε «τς δεξις» (στς χαρές, στν εημερία – στς μέρες μας θ λέγαμε: «πρ τς κρίσεως»), δν φουσκώνει καθόλου π τ δηλητήριο τς κενοδοξίας (καὶ, γενικῶς, δὲν κυριαρχείται ἀπὸ τὴν παμπεριεκτικὴ ἁμαρτία τῆς φιλαυτίας καὶ τῶν θυγατέρων αὐτῆς, φιληδονίας, φιλαργυρίας καὶ φιλοδοξίας). Μέσα, πίσης, στς ντίστοιχες καταστάσεις τς «ριστερς» (στς μέρες μας θ λέγαμε: «ἀφοῦ ἄρχισε ἡ κρίσι»), μάχεται μ τόσην νδρεία, στε χι μόνο δν πίπτει σ πελπισία τ ν τ κομε λοι μας, κα ν ζητομε τν κ Θεο νδρεία, κα ν βοηθομε σο μπορομε νας τν λλον, διαιτέρως τώρα πο αξήθηκαν τ ποσοστ τν ατοκτονιν), λλά, ντιθέτως, μ τν πομονή του φτιάχνει π τς ντίξοες ατς καταστάσεις να ποτελεσματικ πλο, γι ν σκηθ στν ρετή. Ατς νθρωπος χρησιμοποιε κα τ δυ χέρια σν ν σαν «δεξιά». Θριαμβεύοντας κα στν μία κα στν λλη μάχη, συλλέγει κα π τ δεξι κα π τ ριστερ τ βραβεο τς νίκης.

   μακάριος Ἰὼβ ξιώθηκε ατς τς δόξης καί, καθς διαβάζουμε στν γία Γραφή, κέρδισε τ στεφάνι π τ «δεξιά». Ἦτο πατέρας πτ υἱῶν. Ζοσε μέσα στν πλοτο κα τν φθονία (παραλληλίσατε τὴν ζωή του μ τν δική μας πρ τς κρίσεως). Καί, μως, βλέπουμε ν προσφέρῃ γι ατος καθημερινς στν Κύριο ξιλαστήριες θυσίες (ώβ, 1, 5) (Ποῦ εναι δική μας πνευματικ - καὶ σωματικὴ - φροντίδα γι τ τέκνα μας, ταν τ φήνουμε διαφόρως ν «σαπίζουν» στ σημεριν σχολεα πο διδάσκουν πλέον «θεα γράμματα», στος λεκτρονικος πολογιστς μ τ μέτρητα ψυχοφθόρα προγράμματα κα παιγνίδια κα τν πύθμενο χετ το διαδικτύου, στν τηλεόρασι, τὴν πορνεία,  τ ναρκωτικά, τν μόδα κα κάθε τὶ πνευματικς κα σωματικς λέθριο;). Διότι Ἰὼβ φρόντιζε ν κάνῃ τ παιδιά του περισσότερον οκεῖα κα γαπητ στν Θε παρ στν αυτό του. πόρτα του μενε λάνοικτη στν κάθε ξένο (ποῦ ἐχάθη ἡ χαρακτηριστικὴ τῶν Ἑλλήνων ἀρετὴ τῆς φιλοξενίας;). Ἰὼβ το γι τος χωλος τ πόδια κα γι τος τυφλος τ μάτια (ώβ, 29, 15). Τ δέρματα κα τ μαλλιά, πο τοῦ προσέφεραν τ ζα του, ζέσταιναν τ κορμι τν ῤῥώστων. το πατέρας τν ρφανν κα τ στήριγμα τν χηρν (ποῦ ἡ ἐλεημοσύνη μας;). ταν πεφτε χθρός του, δν χαιρόταν (ποῦ ἡ ἀχαιρεκακία μας καὶ ἡ ἀγάπη μας;). Δν δεχόταν καρδιά του, γι ατν τν θλίψι το χθρο του, οτε να σκίρτημα μυστικς κανοποιήσεως (μες τί κάναμε τν καιρ τς εημερίας, πρ τς κρίσεως; Πέτρα καρδι γι τν συνάνθρωπο! Φωτιὰ καὶ λαύρα γιὰ τὸν ἐχθρό! Κλειστ γι τν Θεό! Τώρα; Παραμένουμε οἱ ἴδιοι; Ἢ ἀμφοτεροαριστερίζουμε;).

   ώβ, μως, θριάμβευσε πίσης κα π τ «ριστερά». νέπτυξε, μέσα στν δυστυχία του κα τν στέρησι τν πάντων, κόμη πι ξιοζήλευτη ρετή. Μέσα σ μία στιγμ χασε τος πτ υούς του. Κα μως δν βλέπουμε καθόλου ν κδηλώνεται σ ατν πατέρας νας γονέας πο θ φηνόταν ν ναλωθ π τν πικρ καημό. ντιθέτως, Ἰὼβ πεδείχθη ληθινς πηρέτης το Θεο· νθρωπος πο βρίσκει κανοποίησι κα χαρ μέσα στ θέλημα το Δημιουργο του. το πλούσιος κα κατήντησε στν σχάτη πτωχεία. Εχε τ πάντα κα μεινε γυμνός. το γιής, κα ξαφνικ τ σμά του βρέθηκε καταπληγωμένο κα κυριολεκτικς σ ποσύνθεσι. Ζοσε μέσα στν δόξα κα τς τιμς κα κατεποντίσθη μέσα στν χρειότητα κα τν περιφρόνησι. Παρ’ λα, μως, ατ τ παθήματά του, Ἰὼβ διετήρησε κεραία λη τν ψυχική του δύναμι. πεστερημένος π λα του τ γαθ κα π λους τος πόρους του, κοιτόταν πεσμένος πάνω στν κοπριά· κα κάνοντας διος στν αυτό του ργο δημίου, ξυνε μ να στρακο τς πληγές, π’ που βγαινε συνεχς γρ (πύον), βγάζοντας μ τ χέρια του τ σκουλήκια πο περπατοσαν πάνω σ λα τὰ μέλη του κα πο εχαν εσχωρήσει στ βάθος τν πληγν του (μες, σήμερα, δν φθάσαμε σ τέτοια κατάστασι· λλά, πάλιν, να «δόξα τ Θε» δν λέγουμε, μεμψιμοιρώντας κα βρίζοντας τος πάντας κα τ πάντα, κόμη κα ατν τν Πανάγαθο κα Πάνσοφο Θεό μας, πο ζητε φιλευσπλάγχνως παντοιοτρόπως ν μς συνεφέρῃ). Μέσα σ τόσες συμφορς Ἰὼβ δν ξεδήλωσε καμμία πελπισία, καμμία βλασφημία. Κανένας γογγυσμς δν βγκε π τ χείλη του ναντίον το Δημιουργο του. Κα κάτι πολ περισσότερον: τόσες κα τόσες σκληρς δοκιμασίες δν τν δήγησαν σ δειλία οτε κν στ λάχιστο. […] φο μάλιστα φῃρεσε π πάνω του κόμη κα κενα πο λύσσα το χθρο του το εχε φήσει, το επε κατ πρόσωπον, γεμᾶτος χαρ κα γαλλίασι, ατ τ πράγματι θεσπέσια λόγια: «ε τ γαθ δεξάμεθα κ χειρς Κυρίου, τ κακ οχ ποίσωμεν;  Ατς γυμνς ξλθον κ κοιλίας μητρός μου, γυμνς κα πελεύσομαι κε· Κύριος δωκεν, Κύριος φείλετο· ς τ Κυρί δοξεν, οτω κα γένετο· εη τ νομα Κυρίου ελογημένον ες τος αῶνας» (ώβ, 2, 10· 1, 21). Δηλαδή, «Μόνον τ καλ θ δεχώμαστε π τν Κύριο; Δν πρέπει ν πομείνουμε κα τ κακά; γ γυμνς βγκα π τν κοιλι τς μητρός μου, γυμνς κα θ γυρίσω κε (στὸ χμα, ἀπὸ τ ποο προλθα). Κύριος τ δωσε, Κύριος τ πρε πίσω· πως φάνη καλ στν Κύριο, τσι γινε. ς εναι  εὐλογημένο τ νομα το Κυρίου στοὺς αἰῶνες». μν.

(Μετάφρασι ἐκ τῶν ἐκδόσεων «Ἑτοιμασία», μὲ κάποιες γραμματικές καὶ ἄλλες τροποποιήσεις)

 

Υ.Γ. Ἡ ἐπικαιρότητα (μὲ τὴν συνεχιζομένη προδοσία τῆς Πίστεως ἀπὸ τὸν Ἀρχιεπίσκοπο Κωνσταντινουπόλεως, τὸν Ἀρχιεπίσκοπο Ἱεροσολύμων καὶ τοὺς λοιποὺς οἰκουμενιστές – ἔσχατο παράδειγμα, ὅσα συνέβησαν στὰ Ἱεροσόλυμα) ἐπιβάλλει νὰ προσθέσουμε καὶ ὅτι ὀφείλουμε νὰ εἴμεθα ἀμφοτεροδέξιοι καὶ στὰ τῆς πίστεως. Μὲ ποίαν ἔννοιαν; Ἐν καιρῷ εἰρήνης, μὴ κινδυνευούσης τῆς ὀρθῆς Πίστεως, ὀφείλουμε νὰ ἀγωνιζώμεθα ἐν προσευχῇ, νηστείᾳ καὶ πᾶσῃ ἄλλη ἀρετῇ, δοξάζοντες τὸν Θεὸν καὶ ἀγαλλώμενοι γιὰ τὴν εἰρήνην αὐτήν. Ἐν καιρῷ δὲ αἱρέσεως, ὀφείλουμε νὰ αὐξήσουμε τὸν προσωπικὸν ἀγῶνα, ἀλλὰ καὶ νὰ ἀγωνισθοῦμε, παντὶ σθένει, νὰ διατηρήσουμε ἀνόθευτο τὴν Πίστι μας, ἀποκόπτοντες τοὺς αἱρετικοὺς (διὰ Συνόδου) ἢ ἀποτειχιζόμενοι ἀπὸ αὐτοὺς (ἄχρι συγκλήσεως τῆς Συνόδου), δοξάζοντες τὸν Θεὸν, ποὺ δοκιμάζει τὴν προαίρεσι, τὴν ἀνδρεία, τὴν ἀγάπη μας καὶ τὸν ἀγῶνά μας γιὰ τὴν δόξαν Αὐτοῦ καὶ τῆς Ἐκκλησίας Του.

 

Νεόφυτος Βάτος          

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου