"Κρείττων γὰρ ἐπαινετὸς πόλεμος εἰρήνης χωριζούσης Θεοῦ· καὶ διὰ τοῦτο τὸν πραῢν μαχητὴν ὁπλίζει τὸ Πνεῦμα, ὡς καλῶς πολεμεῖν δυνάμενον" Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος

Τετάρτη, 9 Ιανουαρίου 2013

Δογματικαί, ἐκκλησιολογικαὶ, κανονικαὶ αἱρέσεις, πλάναι καὶ νεωτερισμοὶ τοῦ Παπισμοῦ

(ΕΡΓΑΣΙΑ ΕΚΛΕΚΤΟΥ ΣΥΝΕΡΓΑΤΟΥ ΤΟΥ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟΥ ΜΑΣ)

Προφητική εικόνα που δημοσιεύθηκε στην "Χριστιανική Σπίθα" (Αύγουστος 1956) 
του αειμνήστου Επισκόπου Αυγουστίνου Καντιώτη
 

Δογματικαί, ἐκκλησιολογικαὶ, κανονικαὶ  αἱρέσεις, πλάναι  καὶ  νεωτερισμοὶ τοῦ Παπισμοῦ

Α. ρθολογιστική, σχολαστικ Θεολογία.

Β. Filioque – τοι, κπόρευσις το γίου Πνεύματος «κα κ το Υο». ς παρεπόμενον παρουσιάζεται οσιαστικ παραγκώνισις το γίου Πνεύματος.

Γ. Σύγχυσις, μ διάκρισις, οσίας κα νεργειν το Θεο (πιστεύουσιν τι θεία Χάρις εναι νέργεια κτιστή, μ τν ποίαν νθρωπος δύναται νὰ ἐπικοινωνήσῃ μετ το Θεο αρεσις αὕτη κα ο ποδεχόμενοι κα κηρύσσοντες ατήν, κατεδικάσθησαν πὸ τεσσάρων γίων Συνόδων, κατ τ τη 1341, 1347, 1351, 1368 μ.Χ.). ρθόδοξος κκλησία δέχεται τν θέωσιν ς νάκρασιν τς νθρωπίνης φύσεως μετ τς κτίστου θείας νεργείας.

Δ. Παπικν πρωτεον.

Ε. Πάπας δι τος παπιστς τίθεται ς ναπληρωτής, τοποτηρητς το Χριστο π τς γς (vicarious Christi), ντ Χριστο. Οσιαστική, τοίνυν, παραγκώνισις κα το Υο.

ΣΤ. Παπικν λάθητον – δογματοποιήθη τ τος 1870, κατ τν Α΄ Βατικανν Σύνοδον.

Ζ. Κατάργησις πισκοπικο συστήματος (ο πίσκοποι εναι ες «τύπον κα τόπον» το Πάπα) κα Συνοδικότητος τς κκλησίας ( Πάπας εναι νώτερος τν Συνόδων κα τς Συνειδήσεως τς κκλησίας). Παποκεντρισμς – παπικς λοκληρωτισμός.

Η. Καισαροπαπισμός (ρα πγ΄ ποστ. Κανόνα). Παπικν κράτος Βατικανοῦ.

Θ. Καθαρτήριον Πρ (Purgatorium). τοι, εδος κολάσεως, ν τ ποί καθίσταται δυνατ ποπληρωμ τν προσκαίρων ποινν τν μαρτωλν. Α δ αώνιοι συγχωρονται ες τ τς μετανοίας μυστήριον, δυνάμει τς ξιομισθίας το Κυρίου ἡμῶν. μες δ ο ρθόδοξοι, μολογομεν, συμφώνως τ Εαγγελί (Μτθ. κε΄, 46), τι κόλασις εναι αώνιος, τελεύτητος κα τι «ν τ δη οκ στι μετάνοια». ρα κάτωθι.

Ι. Λυσίποινα φέσεων – συγχωροχάρτια (indulgentiae), τν σχν τν ποίων βασίζουσιν ο παπιστα ες τν περάφθονον ξιομισθίαν το Κυρίου ἡμῶν, τς Ὑπεραγίας Θεοτόκου, τν γίων.

ΙΑ. πέρτακτα ργα, τοι τ πέραν το κύκλου προσωπικν καθηκόντων ργα (π.χ. παρθενία, μοναστικ ζωή), τινα παρέχουσι περισσεύουσαν ξιομισθίαν, ς τ πλεόνασμα δημιουργε πόθεμα χάριτος, γνωστν ς ταμεον περισσευούσης ξιομισθίας τν γίων (περ κα διαχειρίζεται Πάπας κατ βούλησιν – συγχωροχάρτια, καθαρτήριον πρ). 

ΙΒ. «Βάπτισμα» δι αντισμο ἢ ἐπιχύσεως ὕδατος (τακτική, τις φαρμόζεται, δυστυχς, κατ τ πλεστον, κα π ρθοδόξων ποιμένων, πωλεσάντων τ γνήσιον κκλησιαστικν ρθόδοξον φρόνημα κα παρεκκλινόντων κ τς νοθεύτου ερς Παραδόσεως μν). δογματίσθη δι τς ν Τριδέντῳ Συνόδου (1545-1563).

ΙΓ. ναβολ χρίσματος χρι το 12ου (, κατ’ νάγκην, 7ου) τους το «βαπτισθέντος» (νεωτερισμς ιγ΄ αἰῶνος). ς κ τούτου, παγορεύουσι ο λατνοι λοσχερς τν θείαν μετάληψιν εἰς τ νήπια.

ΙΔ. Χρσις ζύμου ρτου ν τ Θεί Εχαριστί (Λησμονοῦσι, ς φαίνεται, ο παπισταί, τι Μυστικς Δεπνος τελέσθη μέραν Πέμπτην, καθ’ ν κατελύετο π τν ουδαίων νζυμος ρτος).

ΙΕ. «Καθαγιασμός», «μεταβολή», «μεταστοιχείωσις» (ὁ ὅρος «μετουσίωσις» είναι παπικῆς προελεύσεως ἀριστοτελιζούσης χροιᾶς. ὅπου δὲ χρησιμοποιεῖται ὑπὸ ὀρθοδόξων, ἔχει ὀρθόδοξον σημασιοδότησιν) ρτου κα Ονου νευ πικλήσεως το γίου Πνεύματος (τοι, νευ ναγνώσεως τς εχς ν - ν τ ρθοδόξ κκλησί - ναγινώσκει μυστικς ερεύς, καθ’ ν στιγμν ο ψάλται ψάλλουσι τν μνον τς θείας Λειτουργίας «Σ μνομεν»).

ΙΣΤ. ποκλεισμς τν λαϊκν κα μ λειτουργν «ερέων» κ το γίου Ποτηρίου, το Αματος το Χριστο (Κανν τν Λατίνων, 925 CJC). ναντιονται, τοίνυν, ο παπισταὶ πευθείας ες τν Θεον Λόγον: «ἐὰν μ φάγητε τν Σάρκα το Υο το νθρώπου κα πίητε ατο τ αμα, οκ χετε ζων ν αυτος» (ω. στ, 53).

ΙΖ. Χρσις το Εχελαίου μόνον δι τος ερισκομένους ες πιθανάτιον κλίνην, λίγον πρ το θανάτου των.

ΙΗ. σπιλος (νευ προπατορικο μαρτήματος - κατάστασις τις ποδίδεται μόνον ες τν Κύριον μν ησον Χριστόν, στις συλήφθη νευ φυσικς συναφείας, λλ δι τς πελεύσεως το γίου Πνεύματος ες τν Θεοτόκον Μαρίαν) σύλληψις τς Θεοτόκου (immaculata conceptio).

ΙΘ. νσώματος μετάστασις (περ κα ρθόν) νευ, μως, θανάτου τς Θεοτόκου. δογματοποιήθη τ τος 1950. μες γνωρίζωμεν ξ ρχαίας παραδόδεως, τι Παναγία κοιμήθη (ἐξ οὗ καὶ ἡ ἑορτὴ τῆς Κοιμήσεώς της), κα ες τν τόπον τς κοιμήσεως ατς, τν Γεθσημανήν,  παρευρέθησαν θαυματουργικῶς, ρπαζόμενοι κ νεφελν, ο πόστολοι, οτινες κα νεταφίασαν τ πανάχραντον κα ζωαρχικν τς Θεοτόκου σμα. Τριν μερν παρελθουσν, ο πόστολοι πέγνωσαν, διά τινος ράματος, τν νσώματον μετάστασιν τς μητρς το Θεο μν (ρα ρολόγιον τ Μέγα).

Κ. ξύψωσις (λαμβανομένων π’ ψιν τν ΙΗ κα ΙΘ) τς Παναγίας ες Θεάν. νακήρυξίς της ς «Μητέρας τς κκλησίας».

ΚΑ. Οσιαστικ παραγκώνισις-περιφρόνησις τν ερν Κανόνων τν Οκουμενικν κα Τοπικν Συνόδων τν χιλίων πρώτων τν.

ΚΒ. κκοσμίκευσις τς λατρείας. Εσαγωγ ξένων πρς τν παράδοσιν μουσικν στοιχείων, τοι τετραφωνίας, μικτν χορωδιν κα μουσικν ργάνων.

ΚΓ. κκοσμίκευσις τν ερν εκόνων (μεταβολή των π λειτουργικὰς ες θρησκευτικάς, διακοσμητικάς. Χρσις κοσμικς, ἀναγεννησιακῆς  τεχνοτροπίας, μ σαρκικήν, ντιπνευματικν διάστασιν).

ΚΔ. Χρσις γαλμάτων ν τος ναος.

ΚΕ. Τ ερν τν ναν τν παπικν δὲν εναι παραιτήτως ἐστραμμένον κατ νατολάς.

ΚΣΤ. Γενικ γαμία κλήρου (ρα κανόνας: ε΄ ποστολικόν, δ΄ τς ν Γάγγρα, οτινες οχ ναντιονται ες τν τν κληρικν γάμον).

ΚΖ. Ο Λατνοι «ερες» (ἢ «μιερείς»,  ς χαρακτηρίζουσί τινες τν πατέρων τος αρετικος «ποιμένας») ξυρίζωσι τ γένειόν των, περιφρονντες τν Παράδοσιν. (ρα καί: Λευϊτ. ιθ΄, 27 κα κα΄, 5, ποστολικς Διαταγάς, βιβλ. α΄ κεφ. γ΄,  κανόνα 96 τς ΣΤ Οκ. Συνόδου, μετ τς ποσημειώσεως το γίου Νικοδήμου).

ΚΗ. Καθιέρωσις - ντιευαγγελικ κα ντικανονική - νηστείας κα κατ τ Σάββατα, τις ντικαθιστ ατν τν Τετράδων (ρα ξδ΄ ποστολικν κα ποσημείωσιν ατο, νθα ξηγεται, πίσης, τι ες τ πιτίμια το κανόνος, οχ πόκεινται ο δι’ γκράτειαν ληθ κα εσέβειαν, κα οχ δι νομικν τήρησιν, νηστεύοντες).

ΚΘ. Τέλεσις π τς δίας γίας Τραπέζης τ ατ μέρ, νω τς μις (ν προβλέπουσι ο ερο κανόνες – ρα δ ποσημείωσιν γίου Νικοδήμου ες ξη΄ ποστολικν κανόνα, νθα ναφέρει τι πελήφθη το ζητήματος Τοπική τις Σύνοδος) Θείας Λειτουργίας.

Λ. Τέλεσις Θείας Λειτουργίας π παπικν «ερέων» νευ τς παρουσίας τουλάχιστον νς τέρου προσώπου (κανν 902 το Codex Juris Canonici).

ΛΑ. πολυτοποίησις κα εδικ προσκύνησις τν Τιμίων Δώρων (κανν 944 το Λατινικο Κανονικο Δικαίου) – Λιτάνευσις ατν ες τος δημοσίους δρόμους.

ΛΒ. Χρσις πιτιμίων ς μέσα κανοποιήσεως τς θείας δικαιοσύνης (ἡ περὶ τῆς ἱκανοποιήσεως τῆς θείας δικαιοσύνης αἵρεσις ἐπενοήθη ὑπὸ τοῦ Ἀνσέλμου Κανταβρυγίας, περὶ τὰς ἀρχὰς τῆς β΄ χιλιετίας). Δι τν ντως Καθολικν κκλησίαν, τν ρθόδοξον, τ πιτίμια ποτελοσι παιδαγωγικ φάρμακα δι τν στήριξιν τν μετανοούντων, δι τς ταπεινώσεως κα τς πακος.

ΛΓ. Δὲν ναγνωρίζουσι ο Λατνοι οδένα λόγον πρς λύσιν το γάμου (ἀποστάσιον - διαζύγιον), περιφρονντες Ατν τν Κύριον μν, στις ναγνωρίζει ς λόγον κανν πρς διαζύγιον τν πορνείαν, (Μτθ. ε΄, 31-32 «...ς ν πολύσ τν γυνακα ατο, παρεκτς λόγου πορνείας»...).

ΛΔ. Παπικ Θεολογία δέχεται τι θεία ν τ νθρώπ εκν δὲν πέστη ξασθένησιν ἀμαύρωσιν (περ, ἀπεναντίας, δέχεται ρθόδοξος Θεολογία) δι τς μαρτίας, τς νυπακοής. Δέχεται πλς (κα κατ συμφωνίαν πρς τν ρθόδοξον πίστιν) τν φαίρεσιν τν πιπροσθέτων δώρων τς χάριτος, τς ρχεγόνου δικαιοσύνης (π ρους θανασία, κακία, πονία).

ΛΕ. Πνεμα εροκρατικόν (κληρικαλισμός), ξύψωσις το κλήρου πρ τν λαόν, περ κα καθίσταται φανερὸν καὶ  ν τ «λειτουργί» των, καθν ο παπιστα «ερες»  διαρκς εἰσι ἐστραμμένοι πρς τος κκλησιαζομένους, ν ντιθέσει πρς τος ντας Λειτουργος το ψίστου, οτινες, ς π τ πλεστον, εναι ἐστραμμένοι μετ τν πιστν κατ νατολάς, συμπροσευχόμενοι. 

ΛΣΤ. Γονυκλισία κατ τὰς Κυριακάς. κ΄ κανν τς α΄ οκουμενκς Συνόδου ἐπισημαίνει τὸ ἄτοπον τῆς κατὰ Κυριακὰς γονυκλισίας καὶ καθορίζει: «πειδή τινές εἰσιν ν τ Κυριακ γόνυ κλίνοντες ... σττας (τοι ρθίους) δοξε τ γί Συνόδ τάς εχς ποδιδόναι τ Θε». ς συνετισθμεν, ον, κα μες ο ρθόδοξοι, ο τοιοτον τόπημα πράττοντες κα δ ν κκλησίαις.

ΛΖ. πιτρέπουσι ο παπικο τν μετάληψιν αματος κα πνικτοῦ, π καταφαν καταπατήσει το Εαγγελίουπέχεσθαι εδωλοθύτων κα αματος κα πορνείας» Πρ. ιη΄, 19) κα τν ερν κανόνων (ξγ΄ ποστολικός, κα β΄ τς ν Γάγγρα).

ΛΗ. ρνήθησαν τν ξ ρχαίας Παραδόσεως καθιερωμένον τρόπον τελέσεως το σημείου το Σταυρο δι τριν ἡνωμένων  δακτύλων (ντίχειρος, δείκτου, μέσου) κα μ φοράν: νω εἰς τὸ μέτωπον, κάτω εἰς τὴν κοιλίαν, δεξις μος, ριστερς μος. Ποιοσι δ τοτο δι τν τεσσάρων δακτύλων κα μ φοράν: νω, κάτω, ριστερά, δεξιά.

ΛΘ. Τ τος 1582 μετεῤῥύθμισαν τ πατροπαράδοτον ουλιανν (πινοηθν π Σωσιγένους καὶ χρησιμοποιηθὲν ὑπὸ Ἰουλίου Καίσαρος) μερολόγιον (ποίησαν τοτο κριβέστερον κα προσέθεσαν τὰς λλειπούσας κ το νακριβος ουλιανο μέρας), νομάζοντες τ Νέον μερολόγιον Γρηγοριανόν (ἐκ τοῦ  ἐφαρμόζοντος τὴν καινοτομίαν πάπα Γρηγορίου ιγ΄). Ὡσαύτως  δέ, μετέτρεψαν τν τρόπον ερέσεως το Πάσχα κα συνεπς τν Πασχάλιον κύκλον, συνεορτάζοντες πολλάκις μετ τν βραίων, ἑορτάζοντες πρ ατν, ποπίπτοντες τοιουτοτρόπως ες τ ναθέματα τς ποστολικς Συνόδου (ζ΄ κανών), τς ν Λαοδικεία Τοπικς (α΄ κανών) κα τς α΄ οκουμενικς (ρα Πηδάλιον, σελ. 8, ποσημείωσιν), τις κα καθώρισε τὰ τοῦ αωνίου Πασχαλίου (ητέον δ τι τ νέον Πασχάλιον κολουθε κα ρθόδοξος κκλησία τς Φινλανδίας). δ μεταῤῥύθμισις το μερολογίου-καλενδαρίου, κατ συνακολουθίαν δ κα το ορτολογίου (ν κα κολουθοσι π τ 1924 πολλα ρθόδοξαι τοπικαὶ κκλησίαι), καθς κα το Πασχαλίου, κατεδικάσθη π τριν πανορθοδόξων Συνόδων, τ τη 1583, 1589, 1593, π Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως ερεμίου Γ΄ το Τρανο.

Μ. Οἱ λατίνοι πρὸ πολλοῦ ἀπηγόρευσαν τὴν χρῆσιν τοῦ ἐπιφωνήματος Ἀλληλούϊα (Αἰνεῖτε τὸν Θεὸν) εἰς τὰς νηστισίμους ἡμέρας καὶ τὰς πενθίμους τελετὰς, περιορίζοντες αὐτὸ εἰς μόνας τὰς χαρμοσύνους

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου