Ανάμεσα στις πολλές κατηγορίες (είτε δημόσιες, είτε υπόγειες) που έχουν εκτοξευθεί εναντίον τους γράφοντος, είναι ότι τυγχάνει "Κυπριανίτης". Οι κατήγοροι βεβαίως μιλώντας για "Κυπριανισμό" εννοούν την πατερική διδασκαλία που παραλάβαμε από τον Άγιο πρ. Φλωρίνης Χρυσόστομο να μη θεωρούμε τους υποδίκους ως αυτομάτως εκτός Εκκλησίας όταν πέφτουν σε κάποια κακοδοξία, αλλά να δεχόμαστε τον θεσμικό τους ρόλο (παρά την προς αυτούς προσωρινή ακοινωνησία) άχρι συγκλήσεως αρμοδίας Συνόδου.
Στους κατηγόρους αυτούς συστήνω αδελφικώς να διαβάσουν το Συναξάριον του Σαββάτου της Α΄ Εβδομάδος των Νηστειών στο οποίο περιλαμβάνεται το Θαύμα των Κολλύβων του Αγίου Θεοδώρου του Τήρωνος. Ως γνωστόν ο αποστάτης αυτοκράτορας Ιουλιανός μόλυνε τα τρόφιμα της Πόλης (τα ράντισε με αίματα ειδωλολατρικών θυσιών) για να μαγαρίσει τους Χριστιανούς. Αλλά (συνεχίζει το Συναξάριον) "ὁ πάντα ὁρῶν τοῦ Θεοῦ ὀφθαλμός, καὶ δρασσόμενος τοὺς σοφοὺς ἐν τῇ πανουργίᾳ αὐτῶν, καὶ ἡμῶν τῶν δούλων αὐτοῦ ἀεὶ προμηθούμενος, καὶ τὰς μυσαρὰς τοῦ Παραβάτου καθ᾿ ἡμῶν ἐπινοίας διέλυσε· τῷ γὰρ τῆς πόλεως Ἀρχιερεῖ Εὐδοξίῳ, οὐκ ὀρθῶς, καὶ ταῦτα τὸ σέβας τυγχάνοντι, ἐπιπέμπει τὸν μέγαν αὐτοῦ ἀθλοφόρον Θεόδωρον, τὸν ἀπὸ τοῦ Τηρωνικοῦ τάγματος, Τήρωνα ἐπονομαζόμενον. Καὶ δῆτα ὕπαρ, οὐκ ὄναρ αὐτῷ ἐπιστάς, οὑτωσίπως φησίν· Ὅσον τάχος διεγερθείς, τὸ τοῦ Χριστοῦ συνάγαγε ποίμνιον, καὶ κέλευε ἀσφαλῶς, μηδένα μηδέν τι τῶν ἐν τῇ ἀγορᾷ προβεβλημένων ὠνήσασθαι· θυσιῶν γὰρ αἵμασι ταῦτα παρὰ τοῦ ἀσεβεστάτου βασιλέως μεμίανται. Τοῦ δὲ διαπορουμένου καὶ διερωτῶντος· Καὶ πῶς ἂν ῥάδιον εἴη τοῦτο, τοῖς μὴ εὐπόρως οἴκοθεν ἔχουσι, μὴ ἀπὸ τῶν τῇ ἀγορᾷ προβεβλημένων ὠνήσασθαι; Ὁ Ἅγιος, Κόλλυβα χορηγήσας, φησίν, αὐτοῖς, τὴν ἔνδειαν παραμύθησαι. Τοῦ δὲ διαπορουμένου καὶ ἀγνοοῦντος, καὶ τί ἂν εἴη ταῦτα, διαπυνθανομένου, τὰ Κόλλυβα; ὁ μέγας Θεόδωρος φησί· Τὸν ἑψητὸν σῖτον· οὕτω γὰρ ἡμῖν ἐν Εὐχαΐταις λέγειν εἰώθαμεν. Ἐξακριβούμενος δὲ ὁ Πατριάρχης, τίς ἂν εἴη οὗτος ὁ τοῦ χριστωνύμου λαοῦ προμηθούμενος; Ὁ Ἅγιος αὖθις τοῦ Χριστοῦ Μάρτυς Θεόδωρος, ἔφη· Ὁ παρ᾿ αὐτοῦ βοηθὸς ὑμῖν ἀρτίως ἀποσταλείς. Διεγερθεὶς οὖν εὐθέως ὁ Πατριάρχης, καὶ τῷ πλήθει ἀναγγείλας τὰ ὁραθέντα, καὶ οὕτω διαπραξάμενος, τὸ τοῦ Χριστοῦ ποίμνιον ἀλύμαντον τῆς τοῦ ἐχθροῦ και παραβάτου διετήρησεν ἐπινοίας".
Σε ποιον εμφανίστηκε ο Άγιος Θεόδωρος για να προστατεύσει τους πιστούς; Στον Ευδόξιο! Ξέρετε τί εστί Ευδόξιος, αγαπητοί "αντικυπριανίτες"; Ο Ευδόξιος ήταν ο επίσημος Πατριάρχης (Αρχιεπίσκοπος) Κωνσταντινουπόλεως κατά τα έτη 360-369 (και φυσικά και κατά την περίοδο που βασίλεψε ο Ιουλιανός, δηλαδή κατά τα έτη 360-363), ο οποίος όμως ήταν Αρειανόφρονας, και ηγούνταν της πανίσχυρης τότε (λόγω της υποστηρίξεως από τον προηγούμενο αυτοκράτορα, τον Κωνστάντιο) παρατάξεως των Ομοίων (οι Ευδοξιανοί καταδικάστηκαν επίσημα από την Β΄ Οικουμενική Σύνοδο - βλ. Α΄ Κανόνα). Οι Γνήσιοι Ορθόδοξοι της Κωνσταντινουπόλεως εκείνη την εποχή (τους οποίους ήρθε να ποιμάνει το 379 ως Επίσκοπος Σασίμων ο Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος) ήταν "ὁλίγοι καὶ ἀσύντακτοι, μὴ ἔχοντες ἐκκλησιαστικὸν ὀργανισμόν, ναὸς δὲ οὐδεὶς ἀνήκει εἰς αὐτούς, πάντων κατειλημμένων ὑπὸ τῶν πολεμίων" (Βασιλείου Αγχιάλου [μετέπειτα Σμύρνης], Περί του Αγίου Γρηγορίου του Θεολόγου, Αθήνα, 1903).
Γιατί ο Άγιος Θεόδωρος δεν εμφανίστηκε σε κάποιον Γ.Ο.Χ. της εποχής αλλά στον αιρετίζοντα και δυνάμει (κατά την ποινή) αιρετικό Ευδόξιο; Διότι αυτός αντιπροσώπευε τότε τον θεσμό! Και πώς αποκαλεί τους ακολούθους της επισήμου Εκκλησίας ο Άγιος; "Ποίμνιο του Χριστού"! Ενώ οι σημερινοί Γ.Ο.Χ. τους απλούς πιστούς, ακολούθους της επισήμου Εκκλησίας, όχι μόνο τους αποκαλούν "Σχισματοαιρετικούς", αλλά τους ξαναβαπτίζουν κιόλας σαν να μην είναι καν Χριστιανοί!
Αδελφοί, τα πράγματα είναι πολύ απλά. Ναι μεν πρέπει να χωριζόμαστε από τους αιρετίζοντες Επισκόπους για να μην συγκατακριθούμε μαζί τους, αλλά δεν πρέπει να αρπάζουμε την Κρίση της αρμόδιας Συνόδου και να τους θεωρούμε εκτός Εκκλησίας και χωρίς Θεία Χάρη και Μυστήρια.
Οι Άγιοί μας (πρ. Φλωρίνης Χρυσόστομος, Ιερώνυμος Αιγίνης, Ιωάννης Αμφιάλης κ.ά.) ήταν αυτής της απόψεως, σε αντίθεση με Ματθαίους, Καλλιόπιους, Καλλίνικους και το κακό συναπάντημα...
Νικόλαος Μάννης
Εξαιρετική συσχέτιση με τα συμβαίνοντα και στη δική μας εποχή, αλλά και όλα τα χρόνια, αρχής γενομένης της ημερολογιακης-εορτολογικης αλλαγής. Η ορθή εκκλησιαστική παιδεία και διάκριση δυστυχώς ήταν αγαθό σε σπανιότητα.
ΑπάντησηΔιαγραφήἈγαπητέ δάσκαλε,
ΑπάντησηΔιαγραφήΚαί μέσω αἱρετικῶν ὁ Θεός μπορεῖ νά κάνει ἕνα θαῦμα – αὐτό ὑποθέτω εἶναι γνωστό – χωρίς ὡστόσο τό θαῦμα νά σημαίνει ἐπικύρωση τοῦ τίτλου ἤ τῆς ἐκκλησιαστικότητας τοῦ αἱρετικοῦ. Τό συναξάρι τῶν Κολλύβων, ὅπως ἔχει παραδοθεῖ σήμερα, εἶναι παραφθορά τοῦ πρωτοτύπου. Ὁ ἀρχικός συντάκτης του (Νικηφόρος Κάλλιστος Ξανθόπουλος, ἀρχές τοῦ 14ου αἰώνα) σπουδαῖος ἐκκλησιαστικός συγγραφέας, ἄν καί δέν εἶναι ἅγιος, τό ἔθεσε πολύ σωστά―μή γνωρίζοντας προφανῶς τήν μελλοντική ἀλλοίωσή του. Μεταφέρω ἐδῶ ὅπως ἀκριβῶς τό ἔχουμε παραλάβει ἀπό τήν αὐθεντική πηγή:
«Τὸν μάρτυρα γὰρ Θεόδωρον πέμψας ἀοράτως Θεὸς τῷ τῆς πόλεως ἀρχιερεῖ (Εὐδόξιος οὗτος ἦν), ἐνεκελεύετο ἀπέχεσθαι μὲν τοὺς εὐσεβεῖν ᾑρημένους τῶν ἐπ’ ἀγορᾶς τεθειμένων, σῖτον δὲ λέβησιν ἕψοντας, ἃ ἐν Εὐχαΐτοις κόλλυβα εἰώθασι λέγειν, παραμυθεῖσθαι τὴν ἔνδειαν. Τοῦτο δ’ ἐκέλευε κατὰ τὴν μεγάλην τῆς νηστείας ἡμέραν· ὃ δὴ καὶ ἐξ ἐκείνου ἡ Ἐκκλησία τὴν μνήμην ἀνανεουμένη τοῦ πεπραγμένου, ἐς δεῦρο πράττει πανηγυρίζουσα. Θεόδωρος δ’ οὗτος ἦν, ὃς ἐκ τοῦ Τηρωνικοῦ τάγματος Τήρων ὠνόμαστο· καὶ ἐπὶ Μαξιμίνου τὸ τοῦ μαρτυρίου διήνυσε στάδιον» (Καλλίστου, Ἐκκλησιαστική Ἱστορία, Migne 146, 473).
Τί μᾶς λέει τό κείμενο τοῦ Καλλίστου; Ὁ Θεός ζήτησε ἀπό τόν ἅγιο Θεόδωρο νά μεταφέρει μιά ἐντολή στόν ἀρχιερέα τῆς πόλεως Εὐδόξιο (ἀρχιερέας εἶναι τίτλος χωρίς ἐπισήμανση ἄν εἶναι ἀρχιερέας τῶν ὀρθοδόξων, ἀρχιερέας τῶν Ἀρειανῶν ἤ ἀρχιερέας τῶν εἰδώλων). Νά φτιάξει κόλλυβα γι’ αὐτούς πού θέλουν νά κρατήσουν τήν εὐσέβεια («τούς εὐσεβεῖν ἡρημένους»). Δέν εἶπε «τό ποίμνιο τοῦ Χριστοῦ» ὅπως μεταλλαγμένο τό συναξάρι ἀναφέρει. Δέν εἶπε «τό χριστεπώνυμο ποίμνιο» (ὁ Εὐδόξιος ὡς ἀρειανός δέν πίστευε στό Χριστό!). Ἑπομένως τό σχόλιό σας βασίζεται πάνω σέ μιά διαστρεβλωμένη πληροφορία (σοβαρά διαστρεβλωμένη γιατί συγχέει τά ὅρια τῆς Ἐκκλησίας). Ὁ δέ ἅγιος Θεόδωρος, ὅπως τόν θέλει τό ἀλλοιωμένο συναξάρι, ἐμφανίζεται, ὄχι μόνο ὡς «Κυπριανίτης» ἀλλά κι ὡς ...Οἰκουμενιστής (ἀναγνωρίζοντας ἱερωσύνη σέ καταδικασθέντες ἀπό οἰκουμενική σύνοδο), πράγμα πού δέν ἦταν νομίζω στίς προθέσεις τοῦ Νικηφόρου Καλλίστου. Ἄν θέλετε ‘πατερική διδασκαλία’ τό παράδειγμα τῶν κολλύβων δέν προσφέρεται, κι εἶναι μᾶλλον ὑποτιμητικό γιά τόν ἅγιο.
Εὐχαριστῶ.
ΔιαγραφήΑγαπητέ μου Ανώνυμε, εγώ σε ευχαριστώ που μου δίνεις αφορμή να γράψω κάποια πράγματα παραπάνω.
Όμως γιατί άραγε δεν γράφεις το όνομά σου; Μη φοβάσαι, δεν έχω σκοπό να σε πολεμήσω (ειδικά σε μια τέτοια εποχή αφιλαδελφίας και ψυχρότητας), αλλά να γίνω φίλος σου και (με επιχειρήματα πάντοτε) είτε να σου διδάξω αυτά που αγνοείς, είτε να με διορθώσεις σε αυτά που κάνω λάθος.
1. Συμφωνούμε ότι ο Θεός και στους αιρετικούς (και στους αλλοθρήσκους ακόμη!) επιτελεί θαύματα. Έτερον εκάτερον.
2. Σφάλλεις όταν γράφεις ότι ο Νικηφόρος Κάλλιστος Ξανθόπουλος είναι ο αρχικός συντάκτης του θαύματος των Κολλύβων. Δέκα ολόκληρους αιώνες πριν (τον 4ο όχι τον 14ο!) το είχε ήδη καταγράψει ο Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Άγιος Νεκτάριος (σε παραπέμπω PG 39, 1821-1840).
Εκεί θα δεις ότι το Συναξάριον που υπάρχει στο βιβλίο του Τριωδίου δεν τυγχάνει καθόλου αλλοιωμένο, όπως εσφαλμένως γράφεις, διότι και εκεί ο Άγιος απευθύνεται στον "αρχιερέα και αρχιποίμενα των Χριστιανών" (όχι των ειδώλων, όπως - εντελώς παράλογα! - πιθανολογείς) τον οποίο διατάζει λέγοντας: "το του Χριστού συνάγαγε ποίμνιον" κλπ. (PG 39, 1829)!
3. Στο ίδιο πνεύμα με τον Άγιο Νεκτάριο Κωνσταντινουπόλεως και το (διόλου αλλοιωμένο!) Συναξάριο του Τριωδίου, είναι και η Υμνολογία της ημέρας. Διαβάζουμε στον Κανόνα που συνέταξε ο Άγιος Ιωάννης Μαυρόπους, Μητροπολίτης Ευχαϊτών:
Κανών β', ᾨδὴ δ
Βουλὴν βουλεύεται, ὁ ἀσεβέστατος, καὶ σκοπεῖται, ὡς ὄντως ἐστὶ φρικτή· ἔγνω γὰρ ὁ δείλαιος, διὰ βρωμάτων μιαρῶν, τὸν ΛΑΟΝ καταμολύνειν ΧΡΙΣΤΟΥ.
Κανών β', ᾨδὴ ε'
Ὁ τότε τοίνυν ΑΡΧΙΕΡΕΥΣ ὅλος θαμβηθεὶς τοῦ ἀσεβοῦς, ὡς ἔγνω τὸ διαβούλιον, ὕμνοις ἐν παννύχοις Θεὸν ἱκέτευε, μὴ παριδεῖν εἰς τέλος, ΛΑΟΝ ΤΟΝ ΚΛΗΡΟΝ ΑΥΤΟΥ.
Ἐκ τῶν ὑψίστων ὁ βοηθός, πέμπεται ὡς τάχιστα πρὸς γῆν, ὁ ἀθλοφόρος Θεόδωρος, καὶ τῷ ΑΡΧΙΠΟΙΜΕΝΙ ἐποπτάνεται, τὴν λύσιν ἐκδιδάσκων, τῆς παρανόμου βουλῆς.
4. Ο Ευδόξιος ως Όμοιος βεβαίως και πίστευε στον Χριστό, αλλά ως "όμοιο" προς τον Πατέρα, δηλαδή όχι ορθόδοξα (όπως δηλαδή ομολογούμε εμείς) ως "ομοούσιον τω Πατρί". Ο Άγιος Θεόδωρος αναγνωρίζει τον θεσμό, όχι το πρόσωπο. Άλλωστε οι Όμοιοι καταδικάστηκαν μετέπειτα από την Β΄ Οικουμενική Σύνοδο, άρα ο Ευνόμιος ήταν άκριτος αιρετικός.
Καλή συνέχεια!
Δέν ἔχω λόγο νά κρύψω τό ὄνομά μου, ἀγαπητέ μου δάσκαλε, τό σύστημά σου ὅμως στή σύνταξη τῆς ἀπάντησης δέν μοῦ ἔδινε ἐπιλογή ὀνόματος ἀλλά μόνο γιά ἀνώνυμος, ἤ μπορεῖ νἄταν δικός μου λάθος χειρισμός. Ἡ παρατήρησή σου εἶναι σωστή γιά τόν ἅγιο Νεκτάριο ΚΠόλεως. Ἀλλ’ αὐτά εἶναι ‘τίτλοι’, δέν εἶναι συμπαγῆ ἐπιχειρήματα, εἶναι σπάνιες προσφωνήσεις, περισταστιακές πού δέ μᾶς δίνουν δικαίωμα νά ἐξάγουμε βάσιμα συμπεράσματα οὔτε νά ἐπιγράψουμε στούς ἁγίους τό πιστεύω μας.
ΔιαγραφήὉ ἅγιος Μᾶρκος ὁ Εὐγενικός ἀποκάλεσε «ἁγιώτατον Ποιμένα καί πατριάρχη» τόν πάπα, τίτλο πού στερεῖται ὁ αἱρεσιάρχης τῆς Ρώμης. Θά ποῦμε λατινόφρονα τόν ἅγιο; Ἤ θά τόν ποῦμε Οὐνίτη ὅταν ἔλεγε «ὑπόδεξαι τὰ σὰ τέκνα... εἰπέ καὶ αὐτός ὁδοποιήσατε τῷ λαῷ μου»! Εἶχε ἀρχιερωσύνη ὁ πάπας; ἦταν λαός του οἱ ὀρθόδοξοι; Αὐτά εἶναι ἔωλα ἐπιχειρήματα κατάλληλα πρός χρῆσιν τῶν οἰκουμενιστῶν, δέν ἀποτελοῦν τεκμήρια γιά μᾶς. Δέν δικαιούμαστε νά προσδώσουμε δογματικό περιεχόμενο σ’ αὐτές τίς ‘προσφωνήσεις’.
Τό μικρό ποίμνιο τοῦ ἁγ. Γρηγορίου τοῦ Θεολόγου, ὁ ‘ναΐσκος’ τῆς Ἀναστασίας ἦταν ἀνάμικτο μέ τό πολυπληθές τῶν αἱρετικῶν στή Κωνσταντινούπολη. Ἐκ τοῦ μέρους τό ὅλον. Τούς ἔκανε ...χάρισμα ὁ ἅγιος Θεόδωρος θεωρώντας κι ἐκείνους ποίμνιο τοῦ Χριστοῦ. Ὅπως ἄν πῶ «Παπική Ἐκκλησία», κάνω χρήση μιᾶς ὀνομασίας γιά διευκόλυνση ἐπικοινωνίας χωρίς νά λεπτολογῶ ἤ νά δογματίζω. Στήν Ε΄ Οἰκουμενική ἀναφέρεται ὅτι, ἡ Ἐκκλησία ἀναθεματίζει, ὄχι ἁπλῶς αὐτούς πού χρησιμοποιοῦν κ α τ α χ ρ η σ τ ι κ ῶ ς αὐτές τίς ἐκφράσεις, ἀλλά αὐτούς πού δέν τίς ἐ ν ν ο ο ῦ ν ὀρθά. Τό εὐαγγέλιο χρησιμοποιεῖ τή λέξη σεληνιαζόμενος, χωρίς νά ἐννοεῖ ὅτι ἡ σελήνη, τό δημιούργημα τοῦ Θεοῦ, δαιμονίζει τόν ἄνθρωπο. Χρησιμοποιεῖ μιά γενικά ἀποδεκτή ἔκφραση.
Ἀκόμη καί στά δογματικά, ἄν καί δέ χρειάζεται νά πάει μακριά ἡ βαλίτσα. Τό Φιλιόκβε εἶναι αἵρεση. Ἀλλ’ ἄν βρῶ ἕναν ἅγιο νά τή χρησιμοποιεῖ, θά τοῦ καταλογίσω ἔγκλημα; Σ’ αὐτή τήν παγίδα πέσαν οἱ παπικοί κάνοντας ἐπιλεκτική χρήση πατερικῶν κειμένων, ἐκπίπτοντας ἔτσι ἀπό τήν ἀλήθεια. Ὅπως εἶχε ἐπισημάνει ὁ Μ.Φώτιος ἀποδεχόμενος τή συγκαταβατική χρήση ἀπό μέρους τῶν ὀρθοδόξων: «Εἶπον (κάποιοι) πατέρες τὸ πνεῦμα ἐκ τοῦ υἱοῦ ἐκπορεύεσθαι, ἀλλά βραχεῖς τῷ ἀριθμῷ· ἀλλ’ οἱ πλείους εἰπεῖν οὐκ ἠνέσχοντο» (PG 102,816).
Δέν χρειάζεται νομίζω ν’ ἀναφέρω ἄλλα παραδείγματα πού μπορεῖ νά σοῦ εἶναι γνωστά, κλείνω ἐδῶ μέ κάτι ἰδιαίτερα ἀξιοσημείωτο γιά τήν περίπτωσή μας:
«Οὐ γάρ περί φωνῶν ὁ λόγος τοῖς πατράσιν, ἀλλά περί πραγμάτων. Ὅθεν φ ω ν ά ς μέν παραχωροῦντας τούς πατέρας εὕρομεν· ἐ ν ν ο ί α ς δέ οὐδαμῶς» (Μαξίμου τοῦ Ὁμολογητοῦ, Πρός Μαρῖνον, PG 91, 273C).
Αὐτό ἤθελα νά τονίσω μέ τό σχόλιό μου, δέν ξέρω ἄν τό κατάφερα. Ἄς κλείσουμε ἐδῶ τή σαρακοστιανή παρένθεση, χωρίς νά πᾶμε στά περί ἀκρίτων αἱρετικῶν καί περί δυνητικῆς ἑρμηνείας τοῦ ΙΕ΄ κανόνος πού εἶναι καί πιό σημαντικά!...
Εὐχαριστῶ γιά τή δημοσίευση.
πβ
Ευχαριστώ για το σχόλιο και τον διάλογο εν γένει.
ΑπάντησηΔιαγραφήΔεν διαφωνώ με αυτά που γράφετε (με εξαίρεση το σημείο περί του μικρού ποιμνίου του Αγίου Γρηγορίου, αφού εκείνος έφθασε στην Πόλη σχεδόν 20 χρόνια μετά το θαύμα!), αλλά το θέμα μας εδώ είναι η ύπαρξη ακόμη μίας (από τις εκατοντάδες) αποδείξεως ότι δεν υπάρχει αυτόματη απώλεια της Χάριτος και αυτόματη απώλεια της Ιερωσύνης και αυτόματη έκπτωση του θεσμού, όπως πιστεύουν οι Υπερζηλωτές όλων των εποχών (από τους Νοβατιανούς και τους Δονατιστές της αρχαιότητας, μέχρι τους Ρασκόλινικους της Ρωσίας και τους σημερινούς "Γνησίους Ορθοδόξους" ανά τον κόσμο), οι οποίοι ακριβώς λόγω αυτής της πεποιθήσεώς τους ΚΑΤΑΚΕΡΜΑΤΙΖΟΝΤΑΙ.
Αξίζει να κάνετε μία έρευνα στις πηγές για τις παρατάξεις των Νοβατιανών, των Δονατιστών και των Ρασκόλνικων και τότε θα δείτε με έκπληξη πώς η Ιστορία τους επαναλαμβάνεται στην εποχή μας στον χώρο των λεγόμενων Γ.Ο.Χ., ο οποίος (τουλάχιστον στην Ελλάδα) είναι καταδικασμένος στην εξαφάνιση, εάν δεν επανέλθει στην Ορθόδοξη Εκκλησιολογία (=διακόπτω την κοινωνία με τους καινοτόμους και αιρετίζοντες, χωρίς όμως να προαρπάζω την Κρίση της αρμόδιας Συνόδου για την σύγκληση της οποίας οφείλω να αγωνίζομαι).
Καλή συνέχεια Μεγάλης Τεσσαρακοστής!
Ζῆσε τό σήμερα, ἀδελφέ. Τήν ὕστατη ὥρα τοῦ θανάτου, λέει ὁ τῆς Κλίμακος (7:3) δέ θά κριθοῦμε γιατί δέ θεολογήσαμε. Οἱ ἱστοριοδιφικές μελέτες μας θά θαφτοῦν ἀνεπιστρεπτί στή χοάνη τῆς ἀποκαλυπτικῆς ἀνακύκλωσης. Σέ καιρούς πού βαίνουμε ὁλοταχῶς σέ τέλεια ἀποδιοργάνωση τῶν ἐκκλησιῶν μας καί τῶν πάντων, καμιά σύνοδο δέν περιμένουμε. Γιά νά μᾶς πεῖ, τί; μέ ποιά μεζούρα θά βαθμολογοῦμε τούς αἱρετικούς; Δέν ξέρουμε πῶς πρέπει νά πολιτευόμαστε καί νά ζοῦμε τό τώρα; Οἱ Γραφές καί οἱ Πατέρες δέν ἐπαρκοῦν; ‘’Μή ἐγκαταλείπετε τήν ἐπισυναγωγήν’’, λέει ὁ ἀπόστολος, ‘’τοσούτῳ μᾶλλον, ὅσῳ βλέπετε ἐγγίζουσαν τὴν ἡμέραν’’. Ἡ Κιβωτός τῆς Ἐκκλησίας, ἡ ἐπισυναγωγή, ΤΩΡΑ καλεῖ. Τελειώνουν αὔριο οἱ λειτουργίες. Δέν ἀκοῦμε τά μπουρίνια; Ἐλᾶτε, τέκνα μου, ὅσο εἶναι καιρός, φωνάζει.
ΑπάντησηΔιαγραφήΕκτός από το ότι η απόρριψη της Συνοδικής Κρίσεως οδηγει σε αδιέξοδο (βλ. https://krufo-sxoleio.blogspot.com/2016/03/blog-post_4.html ), η αρμόδια Σύνοδος είναι ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΗ για δύο λόγους:
Διαγραφήα) επειδή μόνο Αυτή μπορεί να δώσει ΕΓΚΥΡΕΣ απαντήσεις σε αυτά που εμείς μπορεί μεν να θεωρούμε αυτονόητα, αλλά δεν έχουμε το ΚΥΡΟΣ να τα επιβάλλουμε διότι είμαστε απλά μέλη της Εκκλησίας (σε αντίθεση με την Οικουμενική Σύνοδο, που είναι το "στόμα της Εκκλησίας", κατά τους Πατέρες), και
β) επειδή τυγχάνει η μόνη αρμόδια Αρχή να ελέγξει και να εξετάσει τους αιρετικούς και - εάν διαπιστώσει την αμετανοησία τους - να τους καθαιρέσει, αίροντας τον διχασμό και κάνοντας τους Ορθοδόξους να σκιρτήσουν από χαρά βλέποντας "τὰ διεστῶτα μέλη τοῦ Χριστοῦ, συνηγμένα πρὸς ἕνωσιν" (Ωδή α΄, Κανόνος Κυριακής της Ορθοδοξίας), η οποία Ένωση αποτελεί και τον σκοπό της Συνόδου.
Ναι, κατανοώ ότι η σύγκληση μιας τέτοιας Συνόδου φαντάζει αδύνατη στην εποχή μας (μάλιστα θυμάμαι ότι και ο Μέγας Βασίλειος το πίστευε στην εποχή του, θεωρώντας ότι βρίσκεται στα έσχατα), αλλά "τὰ ἀδύνατα παρὰ ἀνθρώποις δυνατὰ παρὰ τῷ Θεῷ ἐστιν".
Αλίμονό μας αν η απιστία μας στη δύναμη του Θεού μάς οδηγήσει να αρπάξουμε αρμοδιότητες που δεν μας ανήκουν...