"Κρείττων γὰρ ἐπαινετὸς πόλεμος εἰρήνης χωριζούσης Θεοῦ· καὶ διὰ τοῦτο τὸν πραῢν μαχητὴν ὁπλίζει τὸ Πνεῦμα, ὡς καλῶς πολεμεῖν δυνάμενον" Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος

Τετάρτη, 5 Αυγούστου 2015

Νεοημερολογιτικαί προπαγάνδες - Παναγιώτη Μακρή

Σημείωση "Κρυφού Σχολειού": Μας εστάλη προς δημοσίευση το παρακάτω άρθρο του κ. Παναγιώτη Μακρή, τον οποίο ευχαριστούμε.
 
 
Νεοημερολογιτικαί προπαγάνδες
 
Παναγιώτη Μακρή
 
 
Οι πληροφορίες που έχουμε γύρω από διάφορα θέματα παίζουν πάντοτε πολύ σημαντικό ρόλο. Στην εποχή της πληροφορίας που ζούμε, οι πληροφορίες γενικότερα μεταδίδονται με ταχύτατους ρυθμούς και σε μεγάλες ποσότητες. Αυτός είναι και ο λόγος που η προπαγάνδα στις μέρες μας έχει αποκτήσει τόσο σημαντική θέση.

Τι είναι προπαγάνδα;

Σκοπός της προπαγάνδας είναι να αλλάξει δραστικά τις απόψεις των άλλων αντί απλώς να μεταδώσει γεγονότα. Για παράδειγμα, η προπαγάνδα μπορεί να επιστρατευτεί προκειμένου να προϊδεάσει θετικά ή αρνητικά σε σχέση με κάποια ιδεολογική θέση, αντί να παρουσιάσει την ίδια την θέση. Η προπαγάνδα διαφοροποιείται από την «κανονική» επικοινωνία, επειδή επιδιώκει να διαμορφώσει απόψεις με έμμεσες και συχνά δόλιες μεθόδους. Ένα χαρακτηριστικό της προπαγάνδας είναι ό μεγάλος όγκος της. Δηλαδή, ένας προπαγανδιστής μπορεί να προσπαθήσει να επηρεάσει τις γνώμες με το να κάνει το μήνυμά του να ακουστεί σε όσο περισσότερα μέρη γίνεται και όσο πιο συχνά γίνεται. Σκοπός αυτής της προσέγγισης είναι (α) να ενισχύσει τις ιδέες του μέσω επανάληψης και (β) να καταπνίξει όλες τις εναλλακτικές ιδέες.

Νεοημερολογίτικες προπαγάνδες.

Οι νέοημερολογίτες στην προσπάθεια τους να αποδείξουν ότι αυτοί έχουν τα δίκαια και πως οι παλαιοημερολογίτες είναι ψεύτες, φονταμενταλιστές και συκοφάντες (χαρακτηρισμοί τους οποίους συχνά πυκνά αποδίδουν σε αυτούς), χρησιμοποιούν συχνά τη μέθοδο της προπαγάνδας και της διάδοσης ψευδών πληροφοριών, για να προασπίσουν τις θέσεις τους. Όλα αυτά με σκοπό να κρατάνε αποκοιμισμένο το ποίμνιο τους και να το αποτρέψουν από τυχόν αντιδράσεις εις βάρος των αιρετικών αρχιερέων τους. Όπως προαναφέρθηκε ένα χαρακτηριστικό της προπαγάνδας είναι ό μεγάλος όγκος της. Δηλαδή η μαζική διακίνηση των προπαγανδιστικών πληροφοριών σε τέτοιο όγκο, ώστε να είναι πολύ δύσκολη έως αδύνατη η σωστή ενημέρωση του κόσμου και η αντίκρουση της προπαγάνδας. Οι νεοημερολογίτες τουτέστι οι επίσημες Εκκλησίες, όχι μόνο έχουνε πολύ μεγαλύτερο ποίμνιο από τους γνήσιους Ορθόδοξους Χριστιανούς, όχι μόνο έχουνε περισσότερους ανθρώπους να δουλεύουν για αυτούς, αλλά έχουνε και τα μέσα για να διαδώσουν ότι πληροφορία θέλουν σε πολύ μεγάλο όγκο παραληπτών σε αντίθεση με τους παλαιοημερολογίτες.
Ο καθένας μπορεί να καταλάβει επομένως πόσο εύκολα οι νεοημερολογίτες μπορούν να διαδώσουν ένα ψέμα και πόσο δύσκολα αυτό το ψέμα ανασκευάζεται και γίνεται γνωστό στο κόσμο. Βεβαίως σε όλα αυτά φταίει και η διαγωγή του νεοημερολογίτικου ποιμνίου που δέχεται πολύ εύκολα και ανεξετάστως ότι του σερβίρουν αλλά αυτό είναι άλλο θέμα. Τέτοιες προπαγάνδες οι οποίες συχνά διακινούνται μεταξύ των νεοημερολογιτικών κύκλων έχουν να κάνουν α) με την εγκυρότητα των χειροτονιών των παλαιοημερολογιτών ιερέων και αρχιερέων, β) τους ισχυρισμούς των παλαιοημερολογιτών σε ότι αφορά το ημερολογιακό ζήτημα, γ) την ιστορία του παλαιοημερολογιακού κινήματος, δ) τους άγιους του παλαιού εορτολογίου κ.α.
Με το συγκεκριμένο άρθρο θα κάνουμε συν Θεώ μια προσπάθεια ανασκευής των διάφορων προπαγάνδων που κυκλοφορούν σχετικά με τους ΓΟΧ.

Ισχυρισμοί των νεοημερολογιτών.

Έχοντας στερέψει από πατερικά επιχειρήματα τα οποία να δικαιολογούν τη στάση της κακιάς οικονομίας των αντιοικουμενιστών έναντι των οικουμενιστών, οι αντιοικουμενιστές καταφεύγουν σε ένα τελευταίο τους επιχείρημα, το οποίο έχει να κάνει με τη στάση των σύγχρονων γερόντων έναντι του οικουμενισμού. Χρησιμοποιώντας το παραπάνω επιχείρημα οι αντιοικουμενιστές προσπαθούνε να δικαιολογήσουν τη στάση που τηρούνε απέναντι στην παναίρεση του οικουμενισμού, δηλαδή τη μέθοδο του εφησυχασμού και της αδιαφορίας. Επειδή όμως, οι νέοημερολογίτες δεν είναι οι μόνοι που έχουνε σύγχρονους γέροντες για να στηρίζονται επάνω τους, τέτοιους έχουνε και οι παλαιοημερολογίτες, για αυτό καταφεύγουν στη μέθοδο της προπαγάνδας. Συγκεκριμένα οι νεοημερολογίτες ισχυρίζονται: «Οί παλαιοημερολογίτες, έχοντες μείνει έρημοι από Αγίους γιά , σχεδόν έναν αιώνα , προσπαθούν νά ''αρπάξουν'' Αγίους από τήν Εκκλησία Τού Χριστού , γιά νά έχουν νά δείχνουν στά υποψήφια θύματά τούς!  Τό μόνο πού καταφέρνουν μέ τά ψεύδη καί τίς συκοφαντίες τους,  είναι τό νά εκτίθενται καί νά κάνουν όλο καί περισσότερους ανθρώπους νά φεύγουν από τίς αιρέσεις τούς καί νά επιστρέφουν στήν Εκκλησία Τού Χριστού» (ιστότοπος στώμεν καλώς).
Επειδή αυτή η προπαγάνδα διακινείται πολύ μεταξύ των νεοημερολογιτών, για αυτό ένας λόγος συγγραφής του συγκεκριμένου κειμένου είναι να ανασκευάσει τις κατηγορίες εναντίον των παλαιοημερολογιτών και με αποδεικτικά στοιχεία αλλά και λογικά επιχειρήματα, να αποδείξει ότι δεν είναι οι παλαιοημερολογίτες οι αγιοκάπηλοι (οι οποίοι δεν έχουνε και κανένα λόγο να καταφεύγουν στο παράδειγμα σύγχρονων γερόντων για να αποδείξουν την ορθότητα της κίνησης τους, αφού για αυτούς η διδασκαλία της Αγίας Γραφής και των πατέρων είναι αρκετή), αλλά αντίθετα το επιχείρημα αυτό θα έπρεπε να στραφεί στους ίδιους τους νεοημερολογίτες. Οι οποίοι όντας πράγματι στριμωγμένοι από το ίδιο τους το επιχείρημα, καταφεύγουν σε αθέμιτα μέσα προκειμένου να διαστρεβλώσουν την αλήθεια.

Αναίρεση ψευδών νεοημερολογίτικων επιχειρημάτων.

Παρακάτω προχωράμε στην αναίρεση επιχειρημάτων και στην ενημέρωση των αναγνωστών σχετικά με σύγχρονες οσιακές μορφές.

Ιερώνυμος της Αιγίνης.

Χαρακτηριστική είναι η απόκρυψη της πραγματικής στάσης του γ. Ιερώνυμου σε σχέση με το ημερολογιακό από αδελφούς του νέου ημερολογίου. Σε ορισμένες σελίδες του νέου ημερολογίου δεν αναφέρεται καν ότι ήταν παλαιοημερολογίτης. Το ότι ήτανε με το παλαιό μας το γνωστοποιεί η κ. Σωτηρία Νούσση (είναι με το νέο) που γνώρισε τον γέροντα στο βιβλίο της: «Ὁ Γέρων Ἱερώνυμος τῆς Αἲγινας (1883-1966) , Ζ’ Ἒκδοση (Φεβρουάριος 2010) , Ἐκδόσεις Ἑπτάλοφος» . Πάντως ό γέρων Ιερώνυμος είναι από τους λίγους που δεν έχουνε προσπαθήσει να παρουσιάσουν ως κλεμμένο Άγιο οι νεοημερολογίτες. Έτσι το μόνο που τους μένει είναι να αμφισβητήσουν γενικότερα την αγιότητα του Γέροντα Ιερωνύμου, η οποία όμως είναι αποδεκτοί και από τους νεοημερολογίτες. Εκτός των παραπάνω το μοναστήρι στο οποίο ασκήτεψε ο γέροντες Ιερώνυμος κατοικείτε τώρα από μοναχές που ανήκουν στους ΓΟΧ.

Άγιος Ιωάννης του Χοζεβά, ο Ρουμάνος

Οι νέοημερολογίτες ισχυρίζονται: «Όποιος θέλει νά μάθει αναλυτικά τόν πραγματικό βίο τού Οσίου Ιωάννου, μπορεί νά διαβάσει τήν μετάφραση τής Ι. Μ. Οσίου Γρηγορίου από τά Ρουμανικά, όπου φαίνεται ξεκάθαρα η, έως τέλους κοινωνία τού Οσίου μέ τήν Ιερά Μονή τού Αγίου Γεωργίου τού Χοζεβίτου , η οποία είναι ενωμένη μέ τήν Εκκλησία μάς».
Η αλήθεια είναι ότι η αγιότητά του αναγνωρίστηκε από τα πατριαρχεία Ιεροσολύμων και Ρουμανίας, αν και ο ίδιος είχε διακόψει την κοινωνία του με την Εκκλησία του ν.ημ., καθώς και με την Εκκλησία των Ιεροσολύμων, λόγω της κοινωνίας της με το ν.ημ. Τό 1984 κυκλοφόρησε ἀπό τίς ἐκδόσεις «ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΚΥΨΕΛΗ» τῆς Θεσσαλονίκης, «Ὁ Βίος καί τά ποιήματα τοῦ ὁσίου Ἰωάννου τοῦ Χοζεβίτου, 1913 – 1960», σέ μετάφραση ἀδελφῶν τῆς Μονῆς ὁσ. Γρηγορίου Ἁγίου Ὄρους. Στή ἔκδοση αὐτή δέν γίνεται κανένας λόγος γιά τήν ὁμολογία τοῦ μακαρίου Ἰωάννη. Ἔτσι τό 1987 ὁ ὑποτακτικός του Μοναχός Ἰωαννίκιος, ἀναγκάστηκε νά ἐκδόσει τόν πλήρη Βίο του (μ. Ἰωαννικίου, "Βίος τοῦ π. Ἰωάννου, συγχρόνου ἀσκητοῦ ἀπό τούς Ἁγίους Τόπους", 1987).  Ήδη από το 1952 ο π. Ἰωάννη είχε φύγει μαζί μέ τόν ὑποτακτικό του Μοναχό Ἰωαννίκιο στήν ἔρημο τῆς περιοχῆς Χοζεβᾶ για νά ζήσει ἐρημητικά στό σπήλαιο. Ἀπό τότε καί μέχρι τήν μακαρία του κοίμηση δέν συλλειτούργησε ποτέ μέ Νεοημερολογίτες Κληρικούς, ἀλλά οὔτε καί μέ Παλαιοημερολογίτες πού κοινωνοῦσαν μέ Νεοημερολογίτες. Τό 1992 τό Πατριαρχεῖο Ρουμανίας, γιά λόγους σκοπιμότητος, διακήρυξε τήν ἁγιότητά του, παρά τό γεγονός ὅτι ὁ μακάριος ἐρημίτης τοῦ Χοζεβᾶ δέν ἦταν σέ ἐκκλησιαστική κοινωνία μαζί του. Πληροφοριακά αναφέρουμε ότι ο π Ιωάννης ήταν αυτός που συμβούλευσε τον π Λεόντιο (για τον οποίο θα αναφερθούμε στη συνέχεια) να ακολουθήσει τους παλαιοημερολογίτες.

Γερόντισσα Μυρτιδιώττισα της Κλεισούρας.

Η γερόντισσα Μυρτιδιώτισσα ήταν με το παλαιό ημερολόγιο (είχε πνευματικές σχέσεις με τον μακαριστό Μητροπολίτη Ωρωπού και Φυλής κ. Κυπριανό), παρόλα αυτά βλέπουμε τους νεοημερολογίτες να διακηρύττουν ψευδώς δίχως αποδείξεις, ότι δεν είχε σχέση με το παλαιό ημερολόγιο. Διατείνονται οι νεοημερολογίτες ότι: «Υπάρχει ιστορικά δυστυχώς η τάση σε αυτούς που ακολουθούν το παλαιό ημερολόγιο να οικειοποιηθούν, την Γερόντισσα, κάτι που δεν ανταποκρίνεται βεβαίως στην πραγματικότητα, μέχρι να την απαγάγουν προσπάθησαν όσο ζούσε, αλλά αυτό και άλλα λυπηρά γεγονότα δεν είναι του παρόντός και θα μείνουμε μόνο σε αυτή την επισήμανση απλώς προς χάρη της ιστορικής αλήθειας.». Δυστυχώς όμως για τους νεοημερολογίτες, αποδείξεις περί των ανωτέρω δεν υπάρχουν και έτσι υποχρεώθηκαν να μείνουν σε αυτήν την επισήμανση από τότε μέχρι σήμερα. Από τότε που έγινε η αγιοκατάταξη της Αγίας από τους νεοημερολογίτες ως Σοφία της Κλεισούρας (μη σεβόμενοι το αγγελικό σχήμα που έλαβε επειδή το έλαβε από τους παλαιοημερολογίτες της συνόδου των ενισταμένων) μέχρι σήμερα δεν έχει υπάρξει ούτε μια απόδειξη σχετικά με τον παραπάνω ισχυρισμό των νεοημερολογιτών.
Ο ισχυρισμός νεοημερολογίτη αδελφού ότι: «
Ο Κυπριανός προσπάθησε και να την πάρει με τη βία στο μοναστήρι του αλλά η αγία Σοφία έκανε υπακοή στην Παναγία που της είχε πει να μείνει στην Κλεισούρα. Κάλεσε εν προσευχή κάποιους γνωστούς της και ήρθαν και την έσωσαν. Και εκοιμήθη λαϊκή. Όταν προβληματίστηκε στο θέμα του ημερολογίου, της εμφανίστηκε η Παναγία και της είπε: "Σοφία, έχεις δύο μάτια, να ακολουθάς το καινούργιο σου το μάτι". Κι εδώ έκανε υπακοή στην Παναγία. Εκοιμήθη λοιπόν στις 6 Μαΐου, γιατί αυτό το ημερολόγιο ακολουθούσε.», είναι παντελώς αβάσιμος και αναπόδεικτος, αφού ακόμα και ο ίδιος που το ισχυρίστηκε, δεν φέρνει καμία απόδειξη για αυτόν του τον ισχυρισμό. Επιπροσθέτως, δεν θα είχε άδικο κάποιος αν ονόμαζε τον παραπάνω ισχυρισμό θρασύτατο ψεύδος. Θρασύτατο, επειδή κάποιος χρειάζεται πολύ θράσος για να δημοσιεύσει τέτοιο ψέμα στην κοινή γνώμη και ψέμα επειδή ένα τέτοιο γεγονός δεν θα μπορούσε ποτέ να είχε συμβεί. Η απόδειξης η ίδια η ομολογία του γέροντα Φιλόθεου Ζερβάκου (ν.η) ο οποίος σε επιστολή του προς τον ασυμβίβαστο επίσκοπο Φλωρίνης Αυγουστίνο Καντιώτη (ν.ημ.), ισχυρίστηκε τα εξής: «Από την στιγμήν εκείνην, εσπέρας των Αγίων Πάντων, το παπικόν εορτολόγιον, το οποίο ως ξένον, αλλότριον, και ως αντικανονικώς, κακώς και παρανόμως εισαχθέν ουδέποτε εδέχθην. Από την ιεράν εκείνην στιγμήν ώχετο εκ του νοός μου, της διανοίας, της ψυχής και καρδίας μου το νέον εορτολόγιον και ακολουθώ το πάτριον Ορθόδοξον εορτολόγιον, το παλαιόν.
[...]
Ο Σεβασμιώτατος Παροναξίας, εις όν έστειλα αναφοράν και επιστολήν, ότι από την εορτήν των Αγίων Πάντων ακολουθώ το εορτολόγιον όπερ μοι παρέδωκεν η Ορθόδοξος Εκκλησία, ήλθεν εις την μονήν και μοι είπεν ότι ούπω ο καιρός, εγώ δε τω είπον, το θέλημα Του Κυρίου θα γίνει.». Ας μας εξηγήσει κάποιος, πως ενώ ο γέροντας Φιλόθεος αναφέρει ότι άκουσε φωνή να του λέει να ακολουθήσει το παλαιό ημερολόγιο (την οποία την εδέχθη σαν θέλημα Θεού), ο νεοημερολογίτης αδελφός, μας αναφέρει ότι η Παναγία εμφανίστηκε στην γερόντισσα Μυρτιδιώτισσα και της είπε να ακολουθεί το νέο; Ελπίζω να καταλαβαίνουν τώρα οι αδελφοί γιατί χαρακτηρίστηκε ο παραπάνω ισχυρισμός ως θρασύτατο ψεύδος, από αυτό και μόνο χάνουν τελείως την αξιοπιστία τους οι ισχυρισμοί του νεοημερολογίτη αδελφού. Εκτός αυτών βεβαίως, ο αδελφός αναφέρει ότι ο πρώην Μητροπολίτης Ωροπού και Φυλής προσπάθησε να απαγάγει την γερόντισσα και αυτή «Κάλεσε εν προσευχή κάποιους γνωστούς της και ήρθαν και την έσωσαν.», χωρίς ωστόσο να μας αναφέρει ούτε καν ποιοι ήταν αυτοί οι γνωστοί της που ήρθαν και την έσωσαν. Παρακαλούμε και προκαλούμε τον οποιοδήποτε να μας γνωστοποιήσει τα ονόματα τους.
Χαρακτηριστικό που αποδεικνύει τα ψεύδη των νεοημερολογιτών ήταν πως όταν έγινε η αγιοκατάταξη της Αγίας (2011, 4 Οκτωβρίου). Στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης νεοημερολογίτες αναρωτιούνταν γιατί δεν αγιοκατατάχτηκαν οι γέροντες (Παϊσιος, Πορφύριος) και αγιοκατατάχτηκε μια άγνωστη γερόντισσα; Και απορούσαν οι νεοημερολογίτες αδελφοί ποια είναι αυτή η γερόντισσα (και εγώ όσο ήμουν με το νέο ούτε ακουστά δεν την είχα). Υπάρχει ποιο τρανταχτή απόδειξη του ότι η γερόντισσα δεν είχε σχέση με τους νεοημερολογίτες, πλην της αγνοίας των νεοημερολογιτών για αυτήν; Πως γίνεται τη στιγμή που γέροντες όπως ο Παϊσιος και ο Πορφύριος να είναι τόσο γνωστή και δημοφιλείς στις τάξεις των νεοημερολογιτών η γερόντισσα Μυρτιδιώττισα (Σοφία όπως την ονομάζουν) να είναι άγνωστη;
Τη στιγμή που γίνονται αυτά στο χώρο του νέου ημερολογίου, οι παλαιοημερολογίτες ήδη από το 1998 είχαν εκδώσει βιβλίο σχετικά με την Οσία Μυρτιδιώτισσα και την Αγιότητα της «Ἡ Γερόντισσα Μυρτιδιώτισσα, Ἡ Ἀσκήτρια τῆς Κλεισούρας, 1886-1974, Φυλὴ Ἀττικῆς 1998». Πως λοιπόν οι νεοημερολογίτες αναφέρουν ότι οι παλαιοημερολογίτες είναι οι αγιοκάπηλοι; Αυτοί ήδη από το 1998 (αν όχι και πιο πριν), τιμούσαν την γερόντισσα ως αγία (όπως έκαναν οι νεοημερολογίτες για τους Παϊσιο-Πορφύριο και άλλους), ενώ οι νεοημερολογίτες μετά από 13 χρόνια και ακόμα δεν ήξεραν ποια ήταν. Όχι μόνο αυτό, αλλά οι παλαιοημερολογίτες στο προαναφερόμενο βιβλίο για την γερόντισσα που εκδώσαν, έχουνε πλήθος φωτογραφικών στοιχείων, ακόμα και την τεράστια κοτσίδα από την κουρά της έχουνε δημοσιεύσει σε φωτογραφία. Η συνέχεια έρχεται ως κεραυνός εν αιθρία, καθώς ανηγέρθη κατὰ τὸ ἔτος 2001 παρεκκλήσιον πρὸς τιμὴν τῆς Ὁσίας Μυρτιδιωτίσσης τῆς Ἀσκητρίας, στὴν Ἱερὰ Μονή Αγίων Κυπριανού και Ιουστίνης του παλαιού εορτολογίου. Αυτό και μόνο νομίζω ότι αποτελεί ακράδαντη απόδειξη σχετικά με το ποιος θεωρούσε ως Αγία την γερόντισσα. Πως γίνεται τη στιγμή που οι παλαιοημερολογίτες είχαν ήδη παρεκκλήσιο στο όνομα της από το 2001, οι νεοημερολογίτες οι οποίοι αναγνώρισαν την αγιότητα της το 2011 να αναφέρουν τους πρώτους ως αγιοκάπηλους;
Σημαντικό εδώ να αναφέρουμε, ότι όταν έγινε εν συνέχεια την 27ην Νοεμβρίου 2013 η αγιοκατάταξη του γέροντος Πορφυρίου, αναφέρθηκε ότι ο σημαντικότερος παράγοντας που ώθησε στην αγιοκατάταξή του ήτανε το πόσο δημοφιλής ήτανε στον κόσμο. Συγκεκριμένα για να το θέσουμε αλλιώς, ο παράγοντας αγιοκατατάξεως ήταν η  συνείδηση του ευσεβούς ποιμνίου. Έχουμε άδικο να ρωτήσουμε
τη στιγμή που η γερόντισσα Μυρτιδιώτισσα (Σοφία για τους νεοημερολογίτες) ήταν άγνωστη μεταξύ των νεοημερολογιτών, ποιοι ήταν οι παράγοντες που ώθησαν στην αγιοκατάταξη της; Μήπως αυτή η αγιοκατάταξη είχε άλλη σκοπιμότητα; Μήπως συνέβη εκ πλευράς οικουμενιστών, για να χάσουνε τα λόγια του πρώην Μητροπολίτη Ωρωπού και Φυλής των παλαιοημερολογιτών της αξιοπιστία τους; Μήπως για να καλυφθεί το γεγονός ότι η γερόντισσα ήτανε παλαιοημερολογίτισσα; Προσθέτουμε δε ότι λίγο καιρό πριν την αγιοκατάταξή της ο Ἐπίσκοπος Γαρδικίου Κλήμης (π.η) ανέφερε τα εξής: «ΤΟΝ τελευταῖο καιρὸ παρετηρήθη ἔντονος κίνησις, γιὰ τὴν ἐπίσημη Διακήρυξι τῆς Ἁγιότητος τῆς Ὁσίας Γεροντίσσης Μυρτιδιωτίσσης, κατὰ κόσμον Σοφίας Χοτοκουρίδου, ἡ ὁποία, καταγομένη ἀπὸ τὸν Πόντο, ἀσκήτευσε στὴν Μονὴ τῆς Παναγίας στὴν Κλεισούρα τῆς Δυτ. Μακεδονίας καὶ ἐκοιμήθη ἀνήμερα τοῦ Ἁγίου Γεωργίου (23.4.1974) μὲ τὸ ἐκκλησιαστικὸ ἡμερολόγιο. Τὶς ἡμέρες δὲ αὐτές, γίνεται πυρετώδης προσπάθεια τῆς μητροπόλεως Καστορίας τοῦ νέου ἡμερολογίου, νὰ λάβη χώρα ἡ «Ἁγιοκατάταξις» Αὐτῆς μὲ τὴν συμμετοχὴ τοῦ οἰκουμενιστοῦ πατριάρχου Βαρθολομαίου. Στὸ σχετικὸ ὑλικὸ ποὺ κυκλοφορεῖ (κείμενα, εἰκόνες κλπ.), ὑπάρχει ἡ ἐπίμονος παρουσίασις τῆς Ἁγίας ὡς ἁπλῆς λαϊκῆς, ὡς Σοφίας, χωρὶς νὰ ἀναγνωρίζεται ἡ Μοναχικὴ Ἰδιότης τῆς Ὁσίας Γεροντίσσης καὶ χωρὶς καμμία ἀπολύτως ἀναφορὰ στὸ Μοναχικὸ Ὄνομα Αὐτῆς, τ.ἔ. Μυρτιδιώτισσα.». Βλέπουμε δηλαδή ότι υπήρχε τον τελευταίο καιρό πριν την αγιοκατάταξή της μια μαζική προσπάθεια παρουσίασης της γερόντισσας ως λαϊκής νεοημερολογίτισας. Αναρωτιέμαι γιατί ξάφνου λίγο καιρό πριν την αγιοκατάταξή της από το Πατριαρχείο ξεκίνησε αυτή η προσπάθεια τόσο μαζικά;
Ο προ αναφερόμενος νεοημερολογίτης αδελφός αναφέρει ότι: «Παρακάτω παραθέτω μια σύνοψη των μαρτυριών για την αγία, στις οποίες πουθενά δεν φαίνεται πως ήταν μοναχή, ούτε παλαιοημερολογίτισσα, αλλά το αντίθετο:
Μαρτυρίες όσων τη γνώρισαν εν ζωή
σεβ. κ. Θεοκλήτου, μητρ. Φλωρίνης, επιστολή προς τον σεβ. μητρ. Καστορίας κ. Σεραφείμ, 5-4-2011
αρχιμ. Νικηφόρου Μανάδη, αρχιερατικού επιτρόπου Εορδαίας της Ι. Μητροπόλεως Φλωρίνης, επιστολή προς τον σεβ. μητρ. Καστορίας κ. Σεραφείμ, 6-3-2011, όπου γράφει: «Στα χρόνια αυτά της ασκήσεώς της μέχρι και της τελευτής της εκκλησιαζόταν, κοινωνούσε και εξομολογούνταν στους ιερείς της Μητροπόλεως Καστορίας οι οποίοι λειτουργούσαν στο μοναστήρι. Την δε εξόδιο ακολουθία της ετέλεσαν ιερείς των Μητροπόλεων Καστορίας και της γείτονος Φλωρίνης.»
Στέργιου Ν. Σάκκου, καθηγ. Πανεπιστημίου, αχρονολόγητη
Χρήστου Φατούση, υποστράτηγου ε.α. (1998)
Άννας Τρύπη-Μάντη, άρθρο στην εφημερίδα «Κλεισούρα», Μάρτιος 2001, με τίτλο «Αφιερωμένο στην γερόντισσα Σοφία»
Βασίλη Γιαννακόβα, άρθρο στην εφημερίδα «Ελευθερία», 19-2-2009, με τίτλο «Σοφία Χοτοκουρίδου: Μια ξεχασμένη λαϊκή ασκήτρια»
Αναστάσιου Γκοσιόπουλου από την Κλεισούρα, επιστολή προς τον σεβ. μητρ. Καστορίας κ. Σεραφείμ, 7-5-2011
Μαρτυρίες για θαύματα μετά την κοίμησή της
Επιστολή της Γερόντισσας Εφραιμίας, Καθηγουμένης της Ι. Μονής Γενεθλίου της Θεοτόκου Κλεισούρας προς τον σεβ. μητρ. Καστορίας κ. Σεραφείμ, 9-[δεν διακρίνεται ο μήνας]-2011, όπου καταγράφονται 21 μαρτυρίες για θαύματα και εμφανίσεις της Αγίας: από 1) Ζαχαρούλα Κορακάκη από Θεσσαλονίκη, 2) Κωνσταντίνο και Ευδοξία Σταμίδη, από Ν. Μηχανιώνα Θεσσαλονίκης, 3) ανώνυμο παιδάκι, 4) Δημήτρη από Καβάλα, 5) από Γ.Π. και Μ.Μ, 6) Βαΐα Σταμκοπούλου από Σέρβια Κοζάνης, 7) Βασιλική από Λέχοβο Φλώρινας, 8) Ε. Τ. από Θεσσαλονίκη, 9) Ευαγγελία Μαστροσάββα από Αθήνα, 10) Σοφία Ποντίκα από Θεσσαλονίκη (δεν θυμόταν το όνομά της, την επικαλέστηκε στην προσευχή της, ρωτώντας την πώς τη λένε, κι άκουσε την απάντηση: «Σοφία με λένε»), 11) Άννα Εφραιμίδου από Βέροια, 12) Σοφία Μεθενίτη από Αττική, 13) Κυριάκο και Χρυσή Τιμπέλλου από Βέσελινγκ Γερμανίας, 14) Θεοδόση Τσιφλάκο από Χαλκίδα, 15) Αθηνά Ρήγα από Πειραιά, 16) Ευαγγελία Τσαρουχά από Θεσσαλονίκη, 17) Αθηνά Ιωαννίδου για τον θείο της Σωτήριο Μητσιούλη από Καναδά, 18) Αντίκλεια Σπυροπούλου από Κομνηνά Πτολεμαΐδας (θαύμα που έγινε το 1969), 19) Ειρήνη από Λέχοβο Φλώρινας, 21) Ζωή από Αθήνα, γεννημένη στην Κλεισούρα (θαυμαστό γεγονός της Αγίας εν ζωή).
Ιερέως Χρήστου Μεσημέρη από την Καστοριά, 8-4-2011
Αθηνάς Ζαχαριουδάκη από Άγιο Χριστόφορο Πτολεμαΐδας, 1998
Μαρίας Μπλάνα από Καταχά Πιερίας, Φεβρουάριος 1999
Βασιλικής Ευταξιάδου από Πτολεμαΐδα, 1999
Χριστίνας Μητσάογλου από Βέροια, 1999
Συμέλας Καπλανίδου από Πτολεμαΐδα
Σοφίας Γιώτα
Νιόβη Κούση
Αναστασίας Τοπάλη, Καρδιά Πτολεμαΐδας», παρόλο που εκ πρώτης όψεως φαίνεται ισχυρός, ωστόσο αν εξεταστεί λογικά θα φανεί αστείος, αφού ο καθένας μπορεί να ισχυρίζεται ότι θέλει. Αναφέρουμε τα λόγια του Σωκράτη από τον Πλατωνικό διάλογο Γοργίας: «Καλότυχε, επιχειρείς να με ελέγχεις με ρητορικό τρόπο, όπως ακριβώς κάνουν οι ρήτορες στα δικαστήρια στις θέσεις των αντιπάλων τους, που πιστεύουν ότι ασκούν έλεγχο. Και βέβαια, εκεί οι μεν νομίζουν ότι ελέγχουν τους δε, όταν παρουσιάζουν πολλούς και σημαντικούς μάρτυρες των λεγομένων τους, ενώ ο αντίδικος ένα Μάρτυρα ή κανέναν. Αυτός ο έλεγχος σχετικά με την αλήθεια δεν έχει καμία αξία- γιατί μερικές φορές θα μπορούσαν να ψευδό μαρτυρήσουν εναντίον ενός πολλοί και σημαντικοί. Και τώρα με όσα λες θα συμφωνήσουν σχεδόν όλοι οι Αθηναίοι και όσοι ξένοι διαμένουν στην Αθήνα, αν θες να τους παρουσιάσεις ως μάρτυρες εναντίον μου, ότι δεν λέω αλήθεια θα έρθουν ως μάρτυρες για σένα, αν θες, ο Νικίας ο γιος του Νικήρατου και οι αδελφοί του, στους οποίους ανήκουν οι τρίποδες που είναι στημένοι στη σειρά στο διονυσιακό θέατρο· αν θες ακόμη, ο Αριστοκράτης ο γιος του Σκελλία, του οποίου πάλι υπάρχει στο ναό του Πυθίου Απόλλωνα εκείνο το ωραίο αφιέρωμα· αν θες, όλη η οικογένεια του Περικλή ή οποιαδήποτε άλλη οικογένεια από εδώ, την οποία θες να επιλέξεις. Αλλά εγώ, μολονότι είμαι ένας, δεν συμφωνώ μαζί σου γιατί εσύ δεν με αναγκάζεις να το κάνω προβάλλοντας μου ισχυρά επιχειρήματα, αλλά παρουσιάζοντας εναντίον μου πολλούς ψευδομάρτυρες, επιχειρείς να με διώξεις από την περιουσία μου και την αλήθεια». Εξετάζοντας ούτως η άλλως κάποιος όλες τις προαναφερόμενες μαρτυρίες αντιλαμβάνεται ότι όλες τους (πλην μιας που τοποθετείτε το 1998), είναι μεταγενέστερες του Κυπριανού. Όχι μόνο αλλά είναι απλές μαρτυρίες τη στιγμή που εκείνη τη περίοδο η σύνοδος των ενισταμένων είχε ήδη εκδώσει βιβλίο και τρία χρόνια αργότερα ανήγειρε ιερό παρεκκλήσιο προς τιμήν της. Το αξιοσημείωτο είναι ότι μια μαρτυρία τοποθετείτε το 1969 (εκτός και αν πρόκειται για τυπογραφικό λάθος), δηλαδή 2-3 χρόνια πριν λάβει τη μοναχική της κουρά η γερόντισσα Μυρτιδιώτισσα, κατά τα άλλα αυτή η αναφορά όμως πρέπει να θεωρηθεί ως αξιόπιστη. Ούτως η άλλως μαρτυρίες τέτοιες υπάρχουν και από πλευράς παλαιοημερολογιτών. Αναφέρουμε επίσης ότι, νεοημερολογίτες κληρικοί αποδέχονται ότι η γερόντισσα είχε πάρει κανονική κουρά από τον Μητροπολίτη Κυπριανό (βλ διαχειριστής
e-Μητερικό π. Δημήτρης Αθανασίου κ.α.). Πριν κλείσουμε σχετικά με την γερόντισσα δίνετε η απάντηση σε έτερο αδελφό του νέου ημερολογίου (γνωστός κύριος που σχολιάζει στο διαδίκτυο ως ΙΚ), ο οποίος ισχυρίστηκε τα εξής: «Επειδή δεν θα πρέπει να χάσουμε και τας λίγας φρένας, που έχουμε, θα κάνουμε τις εξής παρατηρήσεις: 

1/
Η Ι. Μονή Ευαγγελισμού της Θεοτόκου Κλεισούρας ανήκει στην Ι. Μητρόπολη Καστοριάς. Εκεί ασκήτεψε η αγία Σοφία-Μυρτιδιώτισσα. 

2/
Στο Μοναστήρι αυτό της Μητρόπολης Καστοριάς εκάρη μοναχή από τον Μητροπολίτη Κυπριανό των Ενισταμένων; Δηλαδή η αγία εγκατεστάθη μοναχή σε Μοναστήρι του Νέου ημερολογίου, αφού εκάρη μοναχή από Ιερέα του Παλαιού; 

3/
Ανάδοχός της φέρεται η ηγουμένη της Ι. Μονής Ευαγγελισμού της Θεοτόκου Οινουσσών, που ανήκει στην Ι. Μητρόπολη Χίου, Ψαρών και Οινουσσών, αλλά που το ίδιο Μοναστήρι φέρεται ότι ανήκει και στους ΓΟΧ (όχι τους Ενισταμένους)!

Τελικά, θα μπορέσουμε να βρούμε άκρη με την υπόθεση αυτή και να μάθουμε, που υπάρχει η αλήθεια;».
Πριν απαντήσουμε, σημαντική είναι η μαρτυρία από τον προαναφερόμενο νεοημερολογίτη κληρικό π Δημήτρη Αθανασίου διαχειριστή της σελίδας e-Μητερικό, ο οποίος δεν μασάει τα λόγια του και δεν αποκρύπτει την αλήθεια, σε ερώτημα αδελφού του νέου ημερολογίου σχετικά με το θέμα απαντάει ως εξής: «Πρώτη φορά διάβασα για την σύγχρονη Αγία Γερόντισσα όταν κυκλοφόρησε η βιογραφία της από την Ιερά Μονή Αγ.Κυπριανού και Ιουστίνης Φυλής. Τότε υπηρετούσα την θητεία του στην περιοχή της Κοζάνης. Εκεί είχα την ευκαιρία να γνωρίσω Ποντίους που ήλθαν στην Ελλάδα μετά τα γεγονότα της Ποντιακής γενοκτονίας και οι περισσότεροι ακολουθούσαν το παλαιό εορτολόγιο. Μάλιστα δε στην Πτολεμαίδα υπάρχει και ενορία του παλαιού ημερολογίου της Συνόδου των Ενισταμένων. Θεωρώ φυσιολογικό να συνδέθηκε η μακαριστή Γερόντισσα με τον Μητροπολιτη των Γ.Ο.Χ Κυπριανό…..». Επιπροσθέτως αναφέρουμε ως απάντηση τα εξής, όπως αναφέρει ο π Δημήτριος στην Πτολεμαίδα υπάρχει και ενορία του παλαιού ημερολογίου της Συνόδου των Ενισταμένων, μυστηριακώς δε την γερόντισσα εξυπηρετούσε ο εφημέριος της Παλαιοημερολογιτικής ενορίας της Πτολεμαΐδος, π. Ιωάννης. Το ότι ασκήτεψε σε νεοημερολογιτικό μοναστήρι δεν είναι παράξενο εφόσον δεν εξυπηρετούνταν μυστηριακός εκεί. Και ο γέροντας Αββακούμ ο ανυπόδητος, αν και ήτανε ζηλωτής, ανήκε στην αδελφότητα της Μεγίστης Λαύρας η οποία μνημόνευε και μνημονεύει κανονικά του οικουμενικού πατριάρχη. Τέλος, η ανάδοχος της, γερόντισσα Μαρία Πατέρα, δεν πρέπει ουδέ ποσώς να μας παραξενεύει το ότι ανήκε σε άλλη παράταξη του παλαιού ημερολογίου, αφού ως και ο Κυπριανός η γερόντισσα ήταν γνωστή για την μετριοπαθή ( μη ακραία δηλαδή) στάση της, καθώς είχε και πνευματικές σχέσεις με ανθρώπους του νέου ημερολογίου. Άρα, δεν πρέπει να μας φαίνεται παράξενο το ότι δέχθηκε να γίνει ανάδοχος της Οσίας Μυρτιδιώτισσας, ειδικά τη στιγμή που η πρόταση αυτή έγινε από πνευματικό της αδελφό (τόσο η γερόντισσα Μαρία, όσο και ο γέροντας Κυπριανός ήτανε πνευματικά παιδία του γέροντα Φιλόθεου Ζερβάκου). Τέλος πριν κλείσουμε, αξιοπρόσεκτο είναι να λάβουμε υπ’ όψιν μας ότι: Μάλιστα, πρώτος ο Μητροπ. Κυπριανός και η δικαιοδοσία του (Ιερά Σύνοδος Ενισταμένων), διακήρυξαν τοπικώς την αγιότητα της μακαριστής Γεροντίσσης Μυρτιδιωτίσσης και αγιογράφησαν είκόνα της.
Τα παραπάνω ελπίζω να θεωρούνται αρκετά προς αποκατάσταση της αλήθειας.

Ο Όσιος Γεννάδιος Ακουμίων Κρήτης

Αν και εδώ δεν θα έπρεπε να υπάρχει ενδοιασμός σχετικά με το αν ο γέροντας άνηκε στο χώρο του παλαιού ή του νέου ημερολογίου, παρόλα αυτά αδελφοί, μας αντιτάχθηκαν σχετικά με το που ανήκε ο γέροντας. Μάλιστα αδελφός (ν.η) μας ανέφερε ότι ο γέροντας τα δύο τελευταία έτη της ζωής του ήταν σε μυστηριακή κοινωνία με τους νεοημερολογίτες. Σε αυτό το συμπέρασμα κατέληξε όπως μας είπε ύστερα από διασταύρωση πληροφοριών που έκανε, μάλιστα παρέπεμψε σε γέροντες που είχαν σχέση με τον πατέρα Γενναδίο (που για δεοντολογικούς λόγους δεν θα αναφέρουμε), για να κάνουμε και εμείς διασταύρωση πληροφοριών. Παρόλα αυτά όμως φαίνεται αστείο οι νεοημερολογίτες να προσπαθούν να οικειοποιηθούν τον γ. Γεννάδιο, καθώς υπάρχουν πλήθος αποδείξεις που αποδεικνύουν το αντίθετο. Σχετικό μέ τήν ὁμολογία τοῦ Ὁσίου Πατρός εἶναι καί τό ἀκόλουθο περιστατικό (τό περιγράφει στό βιβλίο του ὁ Στυλ. Παπαδογιαννάκης): «Ὅταν ὁ μακάριος Γεννάδιος «ἠρπάγη εἰς τόν Παράδεισον», εἶδε μεταξύ ἄλλων σεσωσμένων καί μία Χριστιανή ἀπό τά Ἀκούμια Τότε μία γυναίκα βιαστική» τήν χαρακτηρίζει ὁ κ. Παπαδογιαννάκης), τόν ρώτησε: «Πάτερ Γεννάδιε, μά πῶς ἡ γυναίκα αὐτή πῆγε στόν Παράδεισο, ἀφοῦ ζοῦσε μέ τό Νέο Ἡμερολόγιο
«Πόσοι ἄνθρωποι μέ τό Νέο - διευκρίνισε ὁ Ὅσιος – θά βρεθοῦν στόν Παράδεισο καί πόσοι μέ τό Παλαιό θά βρεθοῦν στήν Κόλαση! Τό παλαιό ἑορτολόγιο εἶναι, χωρίς ἀμφιβολία, τό σωστό, δέν θά μᾶς σῶσει, ὅμως, μόνο τό ἑορτολόγιο (παλαιό ἤ νέο), ἀλλά τά ἔργα μας, ἡ χριστιανική μας ζωή καί πρό πάντων ἡ φιλανθρωπία τοῦ Θεοῦ».
». Ο Στυλιανός Παπαδογιαννάκης είναι Ρεθεμνιώτης Θεολόγος με το νέο ημερολόγιο, ο οποίος είχε γνωρίσει τον γέροντα Γεννάδιο. Τη στιγμή που οι ίδιοι οι νεοημερολογίτες αναφέρουν ως παλαιοημερολογίτη τον γέροντα Γεννάδιο χρειάζεται περαιτέρω απόδειξης; Είναι η ίδια περίπτωση με το γέροντα Ιερώνυμο της Αιγίνης. Επίσης, ο κ Στυλιανός αναφέρει τα εξής: «
Εἶχε ἐκφράσει τήν ἐπιθυμία, ὅταν ἔζη, νά τόν θάψουν στό κελλί του, ὅπου εἶχε ἑτοιμάσει τόν τάφον του. Τήν κηδεία νά τελέσει ὁ Ἱερομ. Καλλίνικος. Νά εἰδοποιηθοῦν ὅλοι ὅσοι συνδέονταν μαζί του. Ἰδιαιτέρως νά εἰδοποιηθοῦν οἱ μοναχές τῆς Καλυβιανῆς πού τόν ἀγαποῦσαν καί τίς ἀγαποῦσε». Έχουμε όμως εν γνώσει μας ότι ο Ιερομ. Καλλίνικος ανήκε στις τάξεις των Ματθαϊκών παλαιοημερολογιτών. Επίσης, είναι ο ίδιος ιερομόναχος που τον εξομολόγησε και των μετέλαβε για τελευταία φορά των αχράντων μυστηρίων. Ο γέροντας κηδεύτηκε όπως μας ενημερώνει ο κ Παπαδογιαννάκης (με το ν.η), σαν παλαιοημερολογίτης και από τους παλαιοημερολογίτες παρουσία ἑπτά νεοημ. Κληρικῶν, ἐφημερίων τῶν γύρω χωριῶν, οἱ ὁποῖοι εὐλαβοῦνταν τόν ὅσιο Γέροντα. Τόν ἐπικήδειο ἐκφώνησε ὁ Πευματικός τῆς Μονῆς Καλυβιανῆς, ἀρχιμ. Νεκτάριος εφημέριος και πνευματικός της Ι. Μονής Καλυβιανής (ν.η). Κατ’ ἐντολήν τοῦ Τοποτηρητοῦ τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Μητροπόλεως Κρήτης, Μακ. Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν Ἀνδρέου, τό 40ήμερο Μνημόσυνο τοῦ ἁγίου Γέροντος τέλεσε ὁ Ἱερομόναχος π. Ἀμφιλόχιος Ταμπουρᾶς, διότι ὁ Ἱερομόναχος π. Καλλίνικος παρέμενε νοσηλευόμενος στό Βενιζέλειο Νοσοκομεῖο Ἡρακλείου.
Από τα παραπάνω αποδεικνύεται ότι ο γέροντας Γεννάδιος έως τέλος της ζωής του ανήκε στους παλαιοημερολογίτες. Πρέπει τέλος να αναφερθούμε στο ότι μεγάλη μερίδα νεοημερολογιτών έχει αποδεχθεί ότι ο γέροντας Γεννάδιος ήτανε παλαιοημερολογίτης (βλ. απολογητική ομάδα
οοδε).

Άλλοι ζηλωτές Άγιοι

Πρόκειται για απόσπασμα από την σελίδα εγκόλπιο κατά αιρέσεων.
Προ 20 περίπου ετών κυκλοφόρησε μια σειρά βιβλίων με αγιορείτικες μορφές. Δέκα βιβλία για αντίστοιχους γέροντες. Μέσα στους αναφερόμενους γέροντες ήταν και τρείς, οι οποίοι δεν είχαν ουδεμία εκκλησιαστική επικοινωνία με την ν.ε. όπως μας λέγει να πράττουμε με οποιαδήποτε αίρεση και σχίσμα, το σύνταγμα των κανόνων Της Εκκλησίας μας. Ανήκαν Στην Εκκλησία Του Χριστού και δεν συμπροσεύχονταν με μοναχούς που εκτός Αγίου Όρους ακολουθούσαν το νέο ημερολόγιο ή ιερείς που μνημόνευαν στην Θεία Λειτουργία όνομα σχισματικού νεοημερολογίτη επισκόπου.
Στον αριθμό Νο 1, παρουσιάζεται ο βίος του π. Ιωακείμ του Αγγιαννανίτη. Ο οποίος ακολουθούσε την Ορθόδοξη Ομολογία [ΓΟΧ]. Δεν μνημόνευε όνομα Πατριάρχη στην Θεία Λειτουργία καθ' ότι σύμφωνα με την Ιερά Παράδοση του Αγίου Όρους (Α.Ο.) όταν ο Πατριάρχης είναι σχισματικός ή αιρετικός δεν μνημονεύεται τ' όνομα του στην Ακολουθία ή την Θεία Λειτουργία.
Το αυτό ισχύει και εκτός Α.Ο. βέβαια, για τον οποιοδήποτε ιερέα που θέλει να μείνει πιστός στο Ευαγγέλιο και το Σύνταγμα Κανόνων Της Εκκλησίας Του Χριστού. Πουθενά δεν αναφέρεται αυτό όμως... Η μόνη αναφορά περί ημερολογίου που γίνεται, είναι στην σελ.61, όπου  γράφει: Το θέμα της εκκλησιαστικής καταστάσεως και το ημερολογιακό τον απασχολούσαν ζωηρά. (.......) Τίποτ' άλλο... Κοιμήθηκε το 1.950 !
Το Νο 3 αναφέρεται στη ζωή ενός σύγχρονου Οσίου! Του Γέροντα Καλλίνικου του Ησυχαστή. Ο οποίος ομοίως ακολούθησε την Ορθόδοξη Ομολογία μετά το νεοημερολογίτικο σχίσμα του 1.924. Δεν υπάρχει καμία αναφορά σ'αυτό όμως... Μάλιστα σε μία από τις συνάξεις των Αγιορειτών Γερόντων μετά την αλλαγή του ημερ/γίου κάποιος πρότεινε να μην διακόψουν το μνημόσυνο του Πατριάρχη. Η απάντηση του Οσίου Πατρός ήταν πως αυτή η πρόταση ήταν δαιμονική πλάνη... Τί θ'απαντήσουν σ'αυτό άραγε όσοι λέγουν πως είμαστε εκτός εκκλησίας επειδή δεν μνημονεύουν οι ιερείς μας τους αιρετικούς νεοημερολογίτες επισκόπους; Ίσως απαντήσουν τις πλάνες του Επιφάνιου Θεοδωρόπουλου, που δημιούργησε μία νέα αίρεση μες στο νέο ημερ/γιο. Την αίρεση του επιφανισμού. Ο Όσιος πατήρ Καλλίνικος κοιμήθηκε το 1.930 !
Το Νο 7 παρουσιάζει τον Γέροντα Ιγνάτιο τον Πνευματικό, ο οποίος μετά την αλλαγή του ημερολογίου έμεινε πιστός στην απόφαση της Α' Οικουμενικής Συνόδου περί εφαρμογής του Ιουλιανού ημερολογίου στον ετήσιο κύκλο εορτών Της Εκκλησίας. Κοιμήθηκε 3 έτη αργότερα μένοντας πιστός στις αποφάσεις Των Αγίων Πατέρων ! Και εδώ βλέπουμε απόλυτη σιωπή στο θέμα της Ομολογίας του Μακαριστού Γέροντα..! [...]

Άγιος Νικόλαος Πλανάς.

Η αναφορά του Άγιου Νικολάου Πλανά ίσως παραξενεύσει κάποιος ακόμα και παλαιοημερολογίτες, θα αποδείξουμε όμως ότι στην πραγματικότητα ο παπά Νικόλαος Πλανάς κάθε άλλο παρά παλαιοημερολογίτης δεν μπορεί να χαρακτηριστεί.
Αρχικά, αναφέρουμε ότι με την εισαγωγή της καινοτομίας το 1924 η παλαιοημερολογίτες δεν διέκοψαν την κοινωνία με την Ελλαδική Εκκλησία ούτε με οποιαδήποτε άλλη Ορθόδοξη Εκκλησία. Η μερική ακοινωνησία οφειλόταν στο γεγονός ότι οι παλαιοημερολογίτες δεν ήθελαν να εκκλησιάζονται με το νέο ημερολόγιο και για αυτόν τον λόγο δεν δεχόντουσαν να εκκλησιαστούν σε ναούς (ενορίες) που ακολουθούσαν την καινοτομία. Δεν είχαν όμως κανένα λόγο να μην εκκλησιαστούν σε ναούς που ναι μεν βρίσκονταν σε κοινωνία με τους καινοτόμους, αλλά ακολουθούσαν το παλαιό εορτολόγιο. Για αυτόν τον λόγο βλέπουμε τους παλαιοημερολογίτες αρχικά να τους εξυπηρετούν μη ελληνική ναοί (Σέρβων, Ρώσων) οι οποίοι ακολουθούσαν το παλαιό εορτολόγιο, καθώς και κληρικοί που μπορεί οι ίδιοι προσωπικώς να ακολουθούσαν το νέο ημερολόγιο, αλλά είχαν το θάρρος  να λειτουργήσουν και με το παλαιό, παρ’ όλες τις απαγορεύσεις που είχαν τεθεί από πλευράς πολιτικής και εκκλησιαστικής εξουσίας. Αυτοί ήταν κι οι πρώτοι ζηλωτές ιερείς. Ένας από αυτούς τους σύγχρονους ομολογητές ήτανε και ο παπά- Νικόλας Πλανάς.
Αναφέρουμε ορισμένα σχετικά με τον παπά Νικόλα τα οποία αποδεικνύουν ότι πράγματι ανήκε στο παλαιοημερολογίτικο κίνημα έστω και ανεπίσημα (επιλογή κειμένων από τα κεφάλαια του βιβλίου "Ο παπα-Νικόλας Πλανάς. Ο απλοϊκός ποιμήν των απλοϊκών προβάτων", Μάρθας μοναχής):
«Μια φορά τον ρώτησε ο ψάλτης των αγρυπνιών Παναγιώτης Τομής: "Τι φρονείς, πάτερ μου, περί του ημερολογίου;". Και αυτός του απήντησε: "Από πεποίθηση το Παλαιό και από υποχρέωση το Νέο!".
Τας Κυριακάς και τας μεγάλας εορτάς, δεν έλειπε από την ενορία του. Αν και δεν ελάμβανεν μέρος στη Λειτουργία επειδή είχε άλλους δύο ιερείς βοηθούς. Κάποτε στη Μητρόπολη έμαθαν ότι κρυφολειτουργούσε ο Παππούς στις μεγάλες εορτές (σ. Κ. Σ.: με το Παλαιό) καθώς και τις καθημερινές ημέρες στα ερημοκκλήσια έκανε ότι ήθελε (σ. Κ. Σ.: στα ερημοκλήσια εκκλησιαζόντουσαν τον πρώτο καιρό οι πιστοί του Παλαιού, λόγω των διωγμών). Τον φώναξαν στη Μητρόπολη να τον παρατηρήσουν. Πήγε μαζί του, όπως πάντοτε, η συνοδός του και ψάλτριά του (σ. Κ. Σ.: Βικτωρία μοναχή). Εκεί ανέλαβε να τον παρατηρήση ένας τότε αρχιμανδρίτης και κατόπιν Αρχιερεύς. Αποσιωπώ το όνομά του - δεν ξέρω αν ζη. Του μίλησε πολύ απότομα. Δεν απάντησε ούτε μια λέξη. Καταφοβισμένον τον πήρε σπίτι η συνοδός του και τον έφερε στο σπίτι μου. Όλο αυτό το απόγευμα έμεινε άφωνος! Η συνοδός του καθότανε κοντά του και προσπαθούσε να τον παρηγορήση. Πάντοτε σιγή εκείνος! Αυτή την ώρα ήτανε ακριβώς σαν μωρό παιδάκι, που μας λέγει ο Κύριος: "αν δεν γίνετε σαν τα μικρά παιδιά"...
Εις την εποχήν του πρώτου διωγμού των Παλαιοημερολογιτών, ηθέλησε να λειτουργήση κατά το πάτριον ημερολόγιον την εορτήν του προφήτου Ελισσαίου. Αλλά φοβούμενος μήπως του παρουσιασθούν εμπόδια, συνεφώνησε με την βοηθόν του αφ' εσπέρας, να πάνε εις τον Άγιον Σπυρίδωνα του Μαντουκά. Το πρωί επήγε η ψάλτριά του και τον περίμενε. Η ώρα παρήρχετο και ο παπάς δεν εφαίνετο να έλθη να λειτουργήση. Απηλπίσθη. Ενόμισε πως κάτι σπουδαίο θα του έτυχε, και δεν επήγε ως αυτήν την ώρα. Έφυγε και πήγε εις τον Προφήτη Ελισσαίο (διότι εκεί ήταν το "κέντρον των πληροφοριών"), να ρωτήση τι γίνεται ο παπάς, και να, τον βλέπη μέσα στην εκκλησία να ετοιμάζεται να λειτουργήση! Του έκαμεν παρατήρησιν, γιατί ηθέτησε την συνεννόηση που είχανε κάμει, και ακόμη ότι δεν εφοβήθη, παρά ήλθε μέσα στο κέντρον, μέσα στη βράση του διωγμού. Της λέγει: "Μή με μαλώνεις, γιατί
σήμερα το πρωί είδα τον Προφήτη και μου είπε να λειτουργήσω, και να μη φοβηθώ τίποτα, γιατί αυτός θα με προσέχη". Έμεινε η βοηθός του με την συζήτησιν ατελείωτη! -"Μα, πως τον είδες"; τον ρωτά. Της λέγει: "Σηκώθηκα σήμερα το πρωί και ετοιμάστηκα για τον Άγιο Σπυρίδωνα. Εκάθησα σε μια πολυθρόνα ως που να μου φέρουν το αμάξι. Αυτή τη στιγμή, βλέπω μπρος μου τον προφήτη Ελισσαίο, και μου λέγει, να πάω στην εκκλησία του να λειτουργήσω"! Έφεραν οι δικοί του το αμάξι και τους λέγει: "Να πήτε του αμαξά να με πάη στον Προφήτη...". Άρχισαν τις φωνές οι δικοί του: "Τι είναι αυτά; Αφού είπαμε του αμαξά για τον Άγιο Σπυρίδωνα". -"Αυτό που σας λέγω. Να με πάτε στον Προφήτη. Τον είδα εμπρός μου και με διέταξε".
Ελειτούργησαν αυτήν την ημέρα κατανυκτικώτατα με μεγάλη ησυχία, και το βράδυ επήγε στο συνηθισμένο φιλικό του σπίτι, που πήγαινε πάντοτε. Λέγει η βοηθός του εις την κόρην της οικογενείας: "Σήμερα ο Παππούς είδε ολοφάνερα τον Προφήτη" κ.τ.λ. Τον πλησίασε τότε η κόρη και προσπαθούσε να τον καταφέρη να της πη ο ίδιος πως είδε τον Προφήτη. Αλλά ήτανε και αυτή η ώρα, μια απ' αυτές που ήθελε κάτι να κρύπτη από τα ιδιαίτερά του και της λέγει: "Τίποτα δεν είδα, από λόγου μου τα λέω". Αλλά αυτό μας το βεβαίωσαν και οι δικοί του, που τους το πρωτοείπε. Κρυφογελάσαμε με τη σπουδή που τον κατέλαβε, να κρύψη και αυτός κάτι, για να μη φωνή η αρετή του, διότι πάντοτε εις τας ομιλίας του έλεγε: "είμαι ανάξιος ιερεύς".
Άλλη μια φορά, εις εποχήν διωγμού των Παλαιοημερολογιτών, τον πήρε μια ομάς χριστιανών και τον πήγε σε κάποιο ερημοκλήσι (τέρμα Αχαρνών) να λειτουργήσουν. Εκεί, 5-6 εκ των νεωτέρων, είχον αναλάβει γύρωθεν της εκκλησίας να προσέχουν, δια να προλάβουν να κρύψουν τον παπα-Νικόλα. Περί το μεσονύκτιον αντελήφθησαν τον κίνδυνον, και επρότειναν στον Παππού να τον κρύψουν ή, με κάθε τρόπον, να τον προφυλάξουν. Αυτός, ατάραχος, δεν τους άκουε που του έλεγαν να τον ξεντύσουν, μόνο τους έλεγε: "Μη φοβόσαστε, θα 'ρθουν τα παιδιά, θα προσκυνήσουν και θα φύγουν...". Και όντως ήλθανε οκτώ αστυνομικοί, και άκουσαν οι εκκλησιαζόμενοι να λέγη ο ανώτερος: "Αφήστε τους χριστιανούς, δεν κάνουν κανέναν κακό"! Ησπάσθησαν το προσκυνητάρι, που ήτο απ' έξω από την εκκλησία και έφυγαν. Το πρωί τους λέγει ο Παππούς: "Ήλθανε τα παιδιά"; Του είπον πως ήλθανε και φύγανε. Τους λέγει: "Δεν σας είπα εγώ να μη φοβόσαστε, γιατί θα' ρθουνε να προσκυνήσουν και θα φύγουν;"
Επί τη ευκαιρία αυτή, θα γράψω και κάτι άλλο παρακάτω.
Εις την τελευταίαν εποχήν του διωγμού, μέσα εις τα περιβόλια του Αιγάλεω, ήτανε μια εκκλησία και μαζεύτηκαν πολλοί χριστιανοί να εορτάσουν τα Εισόδια της Παναγίας. Μετά τα μεσάνυκτα καταφθάνει ένας Μοίραρχος μετά της... κουστωδίας. Θυμώδης, αγέρωχος προχωρεί εις το Ιερόν, και ακούμπησε ασεβέστατα τα νώτα στην Αγία Τράπεζα και διέταξε να φύγουν όλοι. Τον παπά τον πήρε στην Αστυνομία, σε ένα χωλ, με σπασμένα τζάμια. Το ράσο του ο παπάς πρόφθασε και το έδωσε σε κάποιον, για να μη του το πάρουν οι φανατικοί υποστηρικταί της Μητροπόλεως, οι οποίοι είχον ολόκληρον δωμάτιον γεμίσει από ράσα και καλυμμαύχια, λάφυρα των κατορθωμάτων των. Και έτσι, χωρίς ράσα, εκρύωσε μέσα σ' αυτό το γραφείο (εν μηνί Νοεμβρίω) ως επίσης και όλο το εκκλησίασμα. Αφού επήραν τον παπά, δεν άφηναν τον κόσμο μέσα στην εκκλησία ώσπου να ξημερώση ή να ερχότανε στας 10-11 το βράδυ, ούτως ώστε να μπορούν να πάνε στα σπίτια τους ο κόσμος; Αλλά ήλθαν στας 2 μετά τα μεσάνυκτα και σκόρπισαν οι άνθρωποι μέσα στα χωράφια, τρέμοντας από το κρύο, γυναίκες από το Μαρούσι, από το Φάληρο, από την Αγία Παρασκευή - μαρτυρική βραδυά, ώσπου να ξημερώση. Τον αξιοσέβαστον ιερέα τον πήγαν το πρωί στη Μητρόπολη. Δια να τον ξυρίσουν ηθέλησαν να τον δέσουν στην κάρέκλα. Δεν το εδέχθη. Αφού τον εξύρισαν του έδωσαν ένα παλιό κασκέτο στο κεφάλι, ένα λειωμένο βελούδινο παντελόνι (με το ένα σκέλος πιο κοντό), ένα παλιό σακκάκι, και με αυτήν την περιβολήν τον έστειλαν εις τον Εισαγγελέα, ο οποίος τον αθώωσε αμέσως με τα χάλια που τον είδε. Το σκότος της αμαρτίας δεν τους άφηνε να καταλάβουν ότι χλευάζοντες την ιερωσύνην εχλεύαζον και τον ίδιον τον εαυτόν τους!».
Παρεμπίπτοντος αναφέρουμε σχετικά με τον διωγμό των παλαιοημερολογιτών και κάποια πράγματα από το βιβλίο του κ Δημητρίου Φερούση για τον παπά Νικόλα: «Νά ήταν άραγε μια ευκαιρία διώξεων εναντίον των Ορθοδόξων Χριστιανών από εκείνους -επίσημους και μη- που βγάζανε το άχτι τους για τον Παπουλάκο, τον Οικονόμο, το Φλαμιάτο; Μα φάνηκε μεγάλο μίσος κατά της Εκκλησίας και χλεύη όχι τυχαία!..».

Γέρων Ιωσήφ ο Ησυχαστής

Άλλη μια περίπτωση που χρήζει ειδικής εξετάσεως είναι και η περίπτωση του γέροντα Ιωσήφ του Ησυχαστού. Πρόκειται για έναν πραγματικό σύγχρονο ασκητή ο οποίος έφτασε σε μεγάλα μέτρα αρετής, τον οποίο πολλάκις οι νεοημερολογίται χρησιμοποιούν για να προπαγανδίσουν τον νεοημερολογιτισμό τους. Ισχυρίζονται ότι από το 1950 που υπογράφηκε η εγκύκλιος περί άκυρων μυστηρίων των νεοημερολογιτών από τον τότε αρχηγό των Γοχ Χρυσόστομο Καβουρίδη, ο γέροντας Ιωσήφ με την συνοδεία του ακολούθησαν τα μοναστήρια στη μνημόνευση του τότε Πατριάρχου Κων/πολεως Αθηναγόρα.
Εξετάζοντας όμως κάποιος αρχικά τις μαρτυρίες που υπάρχουν σχετικά με αυτό το γεγονός διακρίνει ότι η μία δεν συμβαδίζει με την άλλη. Διαβάζουμε λ.χ. στο βιβλίο Πνευματικαί εμπειρίαι Γέροντος Ιωσήφ του Ησυχαστού - ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΚΑΡΑΚΑΛΛΟΥ ΑΓΙΟ ΟΡΟΣ  Έκδοσις ''ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΚΥΨΕΛΗ'' 2005. (σελ. 200) τα εξής: «
Όταν άλλαξε το ημερολόγιον και η Εκκλησία ακολούθησε το νέον ημερολόγιον, το Άγιον Όρος, ένεκα της παραδόσεως διετήρησε την χρήσιν του παλαιού ημερολογίου, χωρίς να διακόψη την επικοινωνίαν και εξάρτησίν του από το Οικουμενικόν Πατριαρχείον Κωνσταντινουπόλεως (σημ. ημετέρα: αυτό είναι ψέματα, επί 3 χρόνια το Άγιον Όρος στην πλειοψηφία  του (πλην Μονής Βατοπαιδίου) δεν είχε καμία σχέση με το Οικουμενικό Πατριαρχείο και τις νεοημερολογιτικές Εκκλησίες).
Μερικοί αγιορείτες μοναχοί, αυτοτιτλοφορούμενοι ''ζηλωτές'', εξ αιτίας της αλλαγής του ημερολογίου διέκοψαν την πνευματικήν επικοινωνίαν τους με το Πατριαρχείον και το υπόλοιπο Άγιο Όρος. Δεν συμμετείχον εις τα Λειτουργίας, τας πανηγύρεις, ούτε και επικοινωνούσαν με τους υπόλοιπους πατέρας.
Ο Γέροντας Ιωσήφ ελυπείτο πολύ δι' αυτήν την κατάστασιν. Προσπίπτει με δάκρυα και πόνον ψυχής και ικετεύει τον Άγιον Θεόν λέγοντας:
"Ημάρτομεν, ηνομήσαμεν ενώπιόν Σου και προδίδομεν το πανάγιόν Σου θέλημα και δικαίως μας παρέβλεψες ίνα ακαταστατούμεν και να πλανώμεθα του φωτός της αληθείας Σου. Ηγνοήσαμεν το στερέωμα της αληθείας, την ακράδαντον και αταλάντευτόν Σου Εκκλησίαν, το πανάγιον Σώμα, όπου μεθ' ημών ίδρυσας τη ιδία Σου παρουσία και παρεδόθημεν εις συμπεράσματα ανθρωπίνων σκέψεων και διαλογισμών. Μνήσθητι, Πανάγαθε, των οικτιρμών Σου και τα ελέη Σου, ότι από του αιώνος και έως του αιώνος εισίν''.
Με πολύ πόνον έκρουε την θύραν του θείου ελέους και ο Πανάγαθος Θεός δεν παρέβλεψε την ταπεινήν δέησίν του.
Εις την έντονην αυτήν προσευχήν, διηγείται ο μακάριος Γέροντας Ιωσήφ, με επήρε ο ύπνος. Τότε βρέθηκα ξαφνικά μόνος μου επάνω εις ένα μικρό κομμάτι του Αγίου Όρους, μέσα εις την θάλασσαν, που ταλαντευόταν από στιγμή σε στιγμή να βυθισθή.
Τρόμαξα και σκέφτηκα, ότι αφού αυτό αποκόπηκε από το σύνολον και ταλαντεύεται, σε λίγο θα βυθισθή και εγώ θα χαθώ. Τότε με ένα δυνατόν πήδημα βρέθηκα εις το σταθερόν μέρος του βουνού. Πράγματι, το μικρόν κομμάτι του βράχου που ευρισκόμουν, το κατέπιε η θάλασσα και εγώ εδόξασα τον Άγιον Θεόν, που με έσωσεν από τον όλεθρον!
Αμέσως συνέδεσα το όνειρον με το θέμα που με απασχολούσε και παρακαλούσα Τον Κύριον, ώστε να μη με αφήσει να πλανηθώ εις την κρίσιν μου''. Τότε άκουσε θεία φωνή να του λέγη: ''Η Εκκλησία ευρίσκεται εις το Οικουμενικόν Πατριαρχείον Κωνσταντινουπόλεως''.
Όταν επέστρεψαν με τους υπολοίπους Αγιορείτες Πατέρες, με την υπόδειξιν του Γέροντος Ιωσήφ και άφησαν τους ζηλωτάς, τότε εγνώρισαν έμπρακτα την δύναμιν της θείας Χάριτος εις τα Μυστήρια που ετελούσαν.
Ο παπα Εφραίμ ο Κατουνακιώτης έβλεπε πάντοτε την θείαν Χάριν εις την Θείαν Λειτουργίαν να καθαγιάζει τα Τίμια Δώρα, σε Σώμα και Αίμα του Χριστού. Όσον διάστημα ήταν με τους ζηλωτές έβλεπε κάτι ως κάλυμμα μπροστά του, το οποίον τον εμπόδιζε να βλέπει ευκρινώς την θείαν Χάριν. Το κάλυμμα αυτό, απομακρύνθηκε όταν επανήλθεν εις την ζώσαν Εκκλησίαν.».
Μία άλλη όμως μαρτυρία μας αναφέρει διαφορετικό τον τρόπο με τον οποίο ο γέροντας επέστρεψε στη μνημόνευση, διαβάζουμε από το βιβλίο Έκδοσις ιεράς μονής Αγίου Αντωνίου Αριζόνας USA 2008 (Γέροντος Εφραίμ Φιλοθεΐτου). Ο ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΜΟΥ ΙΩΣΗΦ Ο ΗΣΥΧΑΣΤΗΣ ΚΑΙ ΣΠΗΛΑΙΩΤΗΣ (1897-1959): «Την εγκύκλιο την διάβασα εγώ, διότι ο γέροντας ούτε να τη διαβάσει δεν δέχτηκε, και ας ήταν και ζηλωτής! Μεταξύ των άλλων έγραφε και τα ακόλουθα: «ότι τα υπό των Νεοημερολογιτών τελούμενα Μυστήρια, ως σχισματικών όντων τούτων, στερούνται της Αγιαστικής χάριτος.
Ωσαύτος ουδένα Νεοημερολογίτην δέον να δέχεσθε εις τους Κόλπους της καθ ημάς Αγιωτάτης Εκκλησίας και κατά συνέπειαν να εξυπηρετείτε τούτον, άνευ προηγούμενης ομολογίας δι ης να καταδικάζη ούτος την καινοτομίαν των Νεοημερολογιτών και να κηρύσση την Εκκλησίαν τούτων σχισματικήν. Προκειμένου δε περί βαπτισθέντων υπό των καινοτόμων να Μυρώνωνται δια Αγίου Μύρου ορθοδόξου προελεύσεως, το οποίον ευρίσκεται εν αφθονία παρ ημίν…»
. . .
Όταν τα διάβασα αυτά με έπιασε ανατριχίλα. Θεώρησα αυτόν που έγραψε την εγκύκλιο ότι ήταν δήμιος. Οι παλαιοημερολογίτες απεκήρυξαν όχι έναν ή δύο επισκόπους, αλλά ολόκληρη την τοπική Εκκλησία της Ελλάδος, η οποία ούτε προς στιγμήν δεν έπαυσεν να έχει κανονικές σχέσεις με όλες τις Ορθόδοξες Εκκλησίες. Μόλις, λοιπόν, ανέγνωσα την εγκύκλιο, ήταν νύχτα και τελείωνε από την αγρυπνία του ο Γέροντας, πήγα και του είπα:
Γέροντα, η εγκύκλιος γράφει αυτά κι αυτά.
Τέρμα! Αποχωρούμε! Αυτοί έπεσαν έξω. Δεν μπορεί να είναι η αλήθεια του Θεού αυτή. Θα πρέπει να γυρίσουμε με τα μοναστήρια. Αλλά θα κάνουμε προσευχή πρώτα να δούμε τι ο Θεός θα μας πει. Παιδιά, προσευχή! Προσευχή πατέρες, να μας αποκαλύψει ο Θεός, να μην κάνουμε λάθος. Ότι μας αποκαλύψει ο Θεός θα αποδεχθούμε.
Ο Γέροντας δεν είχε πανεπιστημιακό πτυχίο διανοητικής θεολογίας. Ήταν όμως πραγματικά θεοδίδακτος και ως θεόπτης ήταν κάτοχος της πραγματικής θεολογίας. Ποτέ μου δεν τον θυμάμαι να ενήργησε χωρίς να έχει πληροφορία. Σ αυτό το σημαντικώτατο ζήτημα μας έβαλε όλους μας και κάναμε τριήμερο νηστεία και προσευχή. Για τρεις μέρες δεν φάγαμε τίποτε, μόνο νεράκι ήπιαμε.
Την τρίτη μέρα κλείστηκε ο Γέροντας μέσα στην καλύβα του όλη τη νύκτα κάνοντας δακρύβρεχτη ικευτική προσευχή, κι εμείς απ’ έξω τον περιμέναμε σαν τον Μωυσή να βγει και να μας πει τα αποτελέσματα της «συνόδου». Μετά την προσευχή φαίνεται θα είδε αποκαλυπτική οπτασία και βγαίνοντας μας λέει:                                                                                                         
--Όσοι πιστοί! Πατέρες, τέρμα. Η πληροφορία είναι να προχωρήσουμε με τα μοναστήρια κι αυτή είναι η αλήθεια! Οι ζηλωταί είναι πλανεμένοι!                    
Ήταν πράγματι μεγάλη και απότομη η στροφή του Γέροντος, διότι ήταν ζηλωτής και μάλιστα αυστηρός. Μέχρι τότε ήμασταν όλοι ζηλωτές: ο Γερο-Αρσένιος, ο πατήρ Ιωσήφ ο νεώτερος, εγώ, ο παπα-Εφραίμ ο Κατουνακιώτης, ο Γερο-Νικηφόρος και άλλοι  Μία τόσο, λοιπόν, απότομη μεταστροφή του Γέροντος Ιωσήφ στάθηκε «κεραυνός εν αιθρία». Αλλά επειδή ο Γέροντας ουδέποτε υπήρξε φανατικός και ουδέποτε ακολουθούσε κάτι με εμπάθεια, καταλάβαμε αμέσως πως εκείνο που μας έλεγε είναι η αλήθεια και η Ορθοδοξία.                                                                                                                                                                 
 Γέροντα, τι είδες;
--Δεν θα σας το πω. Το θέμα τελείωσε. Θα προχωρήσουμε με τα μοναστήρια και θα μνημονεύσουμε τον Πατριάρχη. Πετάγεται ο πατήρ Αθανάσιος:                                        
--Εγώ δεν μνημονεύω τον Πατριάρχη. Είναι αιρετικός!                                                      
Ο Γερο-Αρσένιος, πήγε πίσω από τον Γέροντα και του λέει:                                                                                                     
--Γέροντα, πολλοί πλανήθηκαν ακόμα και μεγάλοι Άγιοι.                                                   
Πάτερ Αρσένιε, αυτός ο δρόμος πάει προς τα εδώ και ο άλλος πάει προς τα εκεί, όποιον θέλεις διάλεξε ή θα πειθαρχήσης ή θα πάρης τον δρόμον σου. Εγώ θα ακολουθήσω τα μοναστήρια.                                                                                             
Γέροντα, εγώ δυσκολεύομαι.                                                                                            
Πάτερ Αρσένιε, ένα κι΄ ένα κάνουν δύο. Πάρε δρόμο και φύγε!  Αμέσως όλοι κοκκαλώσαμε. Μόλις άκουσε έτσι ο πατήρ Αρσένιος, λέει στον Γέροντα:                            
--Ευλόγησον! Ευλόγησον!                                                                                                                                                    
Ο πατήρ Αθανάσιος αντέταξε:
--Μα, αυτό κι΄ αυτό.
Εσύ, πάτερ Αθανάσιε, πάρε τον ντουρβά σου και πήγαινε στη Λαύρα και πες τους ότι θα υποταχθούμε στο μοναστήρι και στο Πατριαρχείο. Θα πάτε μέσα να γραφτήτε. Γρήγορα! Τελείωσε! Και θα πάρετε ταυτότητες, και θα γίνουμε μοναστηριακοί. Αυτός είναι ο δρόμος του Θεού. Οι παλαιοημερολογίτες βγήκαν έξω από τον δρόμο. Ακούς, να καταδικάσουν τα Μυστήρια ότι δεν έχουν Χάρι, και ότι οι νεοημερολογίτες είναι κολασμένοι!
Ξεκίνησε, λοιπόν, ο πατήρ Αθανάσιος με τον ντουρβά του για την Λαύρα, γεμάτος λογισμούς. Σκεπτόταν: «Άραγε, λέει καλά ο Γέροντας; Δεν λέει καλά ο Γέροντας!!!» Και όπως περπατούσε μέσα στα ρουμάνια κουράστηκε και κάθησε να ξαποστάση λίγο. Και όπως βρισκόταν σ΄ αυτήν την κατάστασι, αποκοιμήθηκε λίγο και είδε κάποια οπτασία, η οποία τον πληροφόρησε πέρα για πέρα για την ορθότητα της θέσεως του Γέροντος. Γύρισε αμέσως πίσω και κατενθουσιασμένος λέει:
--Γέροντα, υπακούω! Και τον Πατριάρχη μνημονεύω και ό,τι θέλετε κάνω. Αυτό που είδα, είναι θέλημα Θεού. Τώρα, τι είδε; Τότε ήμουν μικρός, δεν εξέτασα τι είχε δει. Και πράγματι πήγαμε στην Λαύρα να βγάλουμε ταυτότητες. Κλονίσθηκαν όμως μερικοί, διότι ήσαν ζηλωταί, και πολλά έλεγαν τότε. Ο Γερο-Νικηφόρος έβαλε τις φωνές, αλλά ο Γέροντας δεν υποχωρούσε με τίποτα. Ακόμα και ο παπα-Εφραίμ από τα Κατουνάκια του είπε:
--Γέροντα, πρόσεχε, γιατί είπαν οι Πατέρες ότι και οι εκλεκτοί θα πλανηθούν στις έσχατες ημέρες.
Παπά, αν δεν θέλης να λειτουργήσης, φύγε! Εσύ να πας στον Γέροντά σου.
Επειδή η πληροφορία ήταν από τον Θεό, ο Γέροντας δεν άκουγε κανέναν. Κι΄ εμείς οι μικροί δεν είχαμε καμμιά αντίρρησι. Ο Γέροντας είπε «ναι»; Ναι! Είπε «όχι»; Όχι! Για εμάς τους νεώτερους δεν υπήρχε θέμα. Καμμία δυσπιστία στην απόφασι του Γέροντος. Οι μεγάλοι, που είχαν κάπως λόγο, έφεραν και οι τρεις τους δυσκολία, αλλά ο πατήρ Ιωσήφ ο νεώτερος κι΄ εγώ δεν είχαμε καμμία ταραχή. Ακολουθήσαμε απόλυτα τον Γέροντα. Ο παπα-Χαράλαμπος δεν ήταν μαζί μας ακόμα, ήρθε μετά από πέντε μήνες. Λίγο αργότερα ήρθε και ο παπα-Εφραίμ, ο πνευματικός μου  από τον Βόλο  (σημ. ημετέρα: εδώ ο γέρων Εφραίμ ο Φιλοθεϊτης εννοεί τον παπά Εφραίμ Βόλου τον πρώτο του πνευματικό, ο οποίος το 1952 υποχρεώθηκε να εγκαταλείψει τον Βόλο και να γυρίσει στο Άγιον Όρος),  και τον ρώτησε ο Γέροντας:
--Δεν μου λες, παπά, αυτή η εγκύκλιος που έβγαλε η Σύνοδος, είναι αλήθεια; Κατέβασε το κεφάλι και απάντησε:
--Δεν έπρεπε αυτή η εγκύκλιος να κυκλοφορήση. Δεν είναι σωστή.                                
Επομένως, παπά μου, πέσαμε έξω, ε; Πέσαμε έξω. Εκτροχιασθήκαμε λοιπόν, και πρέπει να λάβουμε τα μέτρα μας……
[…]
Να παρεμβάλλω εδώ, πως σαν πέρασε κάμποσος καιρός, ο Γέροντας μας εκμυστηρεύτηκε το περιεχόμενο της οπτασίας, που τον πληροφόρησε για το θέμα του ημερολογίου:
Προσευχόμενος είδε μια φωτισμένη ωραία Εκκλησία, που είχε μια μικρή έξοδο, όπου απ’ αυτήν έβγαιναν όλοι. Στην αυλή όμως μάλωναν και φώναζε ένας πιστός στον άλλον:
Εγώ είμαι σωστός!
Εγώ είμαι σωστότερος! φώναζε ο δεύτερος.
Εμείς είμαστε η Εκκλησία! φώναζε ο τρίτος.
Και μας εξήγησε ο Γέροντας:
Αυτό φανερώνει ότι ναι μεν μάλωναν, αλλά ανήκαν στην Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία. Είχαν κοινό το δόγμα και κοινή την Χάρη, αλλά δεν είχαν ελεύθερο Πνεύμα και αγιασμό , οπότε μάλωναν. Πως μπορώ να πω εγώ τώρα ότι η επίσημη Εκκλησία της Ελλάδος είναι κακόδοξη και ότι δεν έχει την Χάρη του Θεού; Να τη πω κακόδοξη για το ημερολόγιο και μόνον; Και να πω ότι ο Δεσπότης είναι κολασμένος; Είμαι με το παλιό, αλλά δεν φρονώ όπως φρονούν οι ζηλωτές.».
Διαβάζοντας κανείς τις δύο αυτές αναφορές, καταλαβαίνει αμέσως τις αντιφάσεις και τις διαφορές που υπάρχουν μεταξύ τους, τελικά τι από τα δύο συνέβη; Άλλα ισχυρίζεται η αδελφότης της Αριζόνας, άλλα η αδελφότης της Ιεράς μονής Καρακάλλου.
Και η μεν αδελφότης της Καρακάλλου ισχυρίζεται ότι: «Ο παπα Εφραίμ ο Κατουνακιώτης έβλεπε πάντοτε την θείαν Χάριν εις την Θείαν Λειτουργίαν να καθαγιάζει τα Τίμια Δώρα, σε Σώμα και Αίμα του Χριστού. Όσον διάστημα ήταν με τους ζηλωτές έβλεπε κάτι ως κάλυμμα μπροστά του, το οποίον τον εμπόδιζε να βλέπει ευκρινώς την θείαν Χάριν. Το κάλυμμα αυτό, απομακρύνθηκε όταν επανήλθεν εις την ζώσαν Εκκλησίαν», ο δε γέροντας Εφραίμ ο Φιλοθεϊτης όμως γράφει ότι: «Ακόμα και ο παπα-Εφραίμ από τα Κατουνάκια του είπε (σημ. ημετέρα: εννοεί τον γέροντα Ιωσήφ):
--Γέροντα, πρόσεχε, γιατί είπαν οι Πατέρες ότι και οι εκλεκτοί θα πλανηθούν στις έσχατες ημέρες.
–Παπά, αν δεν θέλης να λειτουργήσης, φύγε! Εσύ να πας στον Γέροντά σου.
».
 Δηλαδή, στην μεν πρώτη περίπτωση αναφέρεται ότι ο γέρων Εφραίμ ο Κατουνακιώτης ακολούθησε τον γέροντα Ιωσήφ αδιαμαρτύρητος, στην δε δευτέρα των περιπτώσεων ο παπά Εφραίμ επιπλήττει τον γέροντα και τον συμβουλεύει να μην μνημονεύσει τον Πατριάρχη επειδή αυτό είναι πλάνη. Τελικά τι από τα δύο συνέβη;

Άλλη αντίφαση που προκύπτει υπάρχει αναφορικά στο όραμα που είδε ο γέροντας Ιωσήφ, άλλο αναφέρει η αδελφότης της Ιεράς μονής Καρακάλλου, άλλο ο Εφραίμ ο Φιλοθεϊτης. Μάλιστα, στο βιβλίο που εκδίδει η ιερά μονή Καρακάλλου αναφέρεται ότι ο γέροντας άκουσε φωνή να του λέει να ακολουθήσει το οικουμενικό πατριαρχείο. Αυτό όμως καθόλου δεν αναφέρεται στο βιβλίο του γέροντα Εφραίμ, όχι μόνο δεν αναφέρεται, αλλά μας δίνει και την εντύπωση ότι το όραμα που αναφέρει ο γέρων Εφραίμ, ότι είδε ο γέροντας Ιωσήφ, το ερμήνευσε μόνος του και δεν άκουσε καμία δήθεν φωνή.
Τρίτη αντίφαση αναφορικά με την συνοδεία του γέροντα στο πρώτο βιβλίο της αδελφότητος του Καρακάλλου αναφέρεται: «Όταν επέστρεψαν με τους υπολοίπους Αγιορείτες Πατέρες (σημ. ημετέρα: εννοεί τη συνοδεία του γέροντα), με την υπόδειξιν του Γέροντος Ιωσήφ και άφησαν τους ζηλωτάς, τότε εγνώρισαν έμπρακτα την δύναμιν της θείας Χάριτος εις τα Μυστήρια που ετελούσαν.», στο βιβλίο όμως που εκδίδεται υπό της εν Αριζόνα αδελφότητος αναφέρεται: «Κλονίσθηκαν όμως μερικοί, διότι ήσαν ζηλωταί, και πολλά έλεγαν τότε. Ο Γερο-Νικηφόρος έβαλε τις φωνές, αλλά ο Γέροντας δεν υποχωρούσε με τίποτα…..( ακολουθεί η αναφορά σχετικά με τον Εφραίμ τον Κατουνακιώτη που για ευνόητους λόγους δεν ξανά γράφουμε)…
Επειδή η πληροφορία ήταν από τον Θεό, ο Γέροντας δεν άκουγε κανέναν. Κι΄ εμείς οι μικροί δεν είχαμε καμμιά αντίρρησι. Ο Γέροντας είπε «ναι»; Ναι! Είπε «όχι»; Όχι! Για εμάς τους νεώτερους δεν υπήρχε θέμα. Καμμία δυσπιστία στην απόφασι του Γέροντος. Οι μεγάλοι, που είχαν κάπως λόγο, έφεραν και οι τρεις τους δυσκολία, αλλά ο πατήρ Ιωσήφ ο νεώτερος κι΄ εγώ δεν είχαμε καμμία ταραχή». Διακρίνουμε την ανομοιότητα σχετικά με την αναφορά στην συνοδεία του γέροντα αφού ο γέρων Εφραίμ ο Φιλοθεϊτης αναφέρει ότι μόνο αυτός και ο Βατοπαιδινός ακολούθησαν τον γέροντα Ιωσήφ χωρίς δυσκολία. Ο παπά Νικηφόρος φώναζε, ο παπά Εφραίμ τον  επιτιμούσε, οι τρείς παλαιότεροι είχανε δυσκολία να τον ακολουθήσουν, γιατί δεν αναφέρει η αδελφότης της Καρακαλλου πόσοι ακολούθησαν πραγματικά τον γέροντα και πόσοι όχι;
Ένα επίσης αξιοπρόσεκτο σημείο είναι και το εξής από το βιβλίο του γέροντα Εφραίμ του Φιλοθεϊτου: «Ο παπα-Χαράλαμπος δεν ήταν μαζί μας ακόμα, ήρθε μετά από πέντε μήνες. Λίγο αργότερα ήρθε και ο παπα-Εφραίμ, ο πνευματικός μου  από τον Βόλο και τον ρώτησε ο Γέροντας:
--Δεν μου λες, παπά, αυτή η εγκύκλιος που έβγαλε η Σύνοδος, είναι αλήθεια; Κατέβασε το κεφάλι και απάντησε:
--Δεν έπρεπε αυτή η εγκύκλιος να κυκλοφορήση. Δεν είναι σωστή.                                
–Επομένως, παπά μου, πέσαμε έξω, ε; Πέσαμε έξω..».
Ο γέρων Εφραίμ αναφέρει ότι ο παπά Χαράλαμπος τους ακολούθησε μετά από 5 μήνες θα αναφερθούμε σε αυτό αργότερα, το αξιοσημείωτο είναι ότι ο πρώτος πνευματικός του γέροντα Εφραίμ του Φιλοθεϊτου, δηλαδή ο Εφραίμ Βόλου, όπως μας αναφέρει ο ίδιος, ήτανε ζηλωτής αυτό προκύπτει από τον μεταξύ του παπα-Εφραίμ και του γέροντα Ιωσήφ διαλόγου: «--Δεν μου λες, παπά, αυτή η εγκύκλιος που έβγαλε η Σύνοδος, είναι αλήθεια; Κατέβασε το κεφάλι και απάντησε:
--Δεν έπρεπε αυτή η εγκύκλιος να κυκλοφορήση. Δεν είναι σωστή.                                
–Επομένως, παπά μου, πέσαμε έξω, ε; Πέσαμε έξω», ο γέροντας Ιωσήφ διαμαρτύρεται στον παπά Εφραίμ ως σαν σε παλαιοημερολογίτη κληρικό. Επάνω σε αυτό έχουμε να προσθέσουμε σχετικά με τον παπά Εφραίμ Βόλου και τα εξής. Ο παπά Εφραίμ ήτανε αρχικά και ο πνευματικός της μέλλουσας αδελφότητος της Πορταριάς Βόλου, είχε αναλάβει την πνευματική καθοδήγηση της Μαρίας (μελλούσης γεροντίσσης Μακρίνας ηγουμένης της προαναφερθείσης αδελφότητος) και άλλων 4-5 κοριτσιών τα οποία αργότερα συγκρότησαν την παραπάνω αδελφότητα. Το 1952 ο γέροντας αναγκάστηκε να γυρίσει στο άγιον Όρος. Η άτυπη αδελφότητα ύστερα από αυτό το συμβάν βρέθηκε στην πνευματική καθοδήγηση του γέροντα Ιωσήφ. Όλα αυτά το 1952 χρονομετρούμε δύο χρόνια από τότε που ο Ιωσήφ ο Ησυχαστής και η συνοδεία του εγκατέλειψαν τους ζηλωτές (όπως μας αναφέρουν οι μνημονευτές). Εδώ όμως έχουμε κάτι το παράδοξο, διαβάζουμε στο βιβλίο «Θεοκλήτου μοναχού Γερμανού (Ζηλωτού Αγιορείτου) Ορθόδοξος ομολογία και διαμαρτυρία αυτού διά την απέλασιν του εξ Αγίου Όρους (Άθω) Άγιον Όρος – Θεσσαλονίκη 1973-1974», ότι στην δίκη του ζηλωτού μοναχού Θεοκλήτου Γερμανού (στην οποία έλαβε μέρος και ο Φιλοθεϊτης) ειπώθηκαν τα εξής πράγματα:
«Παπα - Εφραίμ
: Άγιε Πρόεδρε, αυτός είναι που έγραψε επιστολήν εις την Καθηγουμένην Μακρίναν της Ιεράς Μονής "Παναγία Οδηγήτρια" Βόλου και την προέτρεπε, να χωρισθή απ' εμού.
Θεόκλητος: Μάλιστα, εγώ είμαι Άγιε Πρόεδρε, διότι ο νυν Άγιος Καθηγούμενος Ιεράς Μονής Φιλοθέου Παπά - Εφραίμ εχρημάτισεν πνευματικός μου τότε ότε ακόμη ευρισκόμην εις την Ιεράν Μονήν του Αγίου Παύλου και μας προέτρεπε να μην μνημονεύωμεν τον Προκάτοχον του νυν, Πατριάρχην Αθηναγόραν Α΄ διότι πήγε με τον αιρετικόν Πάπα της Ρώμης. Επίσης έξω, όταν μεταβαίνη εις την Ιεράν Μονήν "Παναγία Οδηγήτρια" Βόλου, ήτις ανήκει εις την δικαιοδοσίαν του Αρχιεπισκόπου των Γ.Ο.Χ. Ελλάδος κ.κ. Αυξεντίου, μνημονεύει τον Αυξέντιον  όταν δε, επιστρέψη εις το Άγιον Όρος, μνημονεύει τον Οικουμενικόν Πατριάρχην Δημήτριον τον Α΄.
Πρόεδρος: Πάτερ Θεόκλητε, αφήστε τα μεταξύ σας προσωπικά.
Παπα - Εφραίμ: Αυτός, Άγιε Πρόεδρε, είναι ο δημιουργός όλης της καταστάσεως.
Θεόκλητος: Ναι, πνευματικέ παπά - Εφραίμ, εγώ είμαι, δεν πταίω εγώ, αλλά πταίει ο Μακαριώτατος Αυξέντιος όστις μετά από τας αποκαλύψεις μου δι' υμάς σας ανέχεται έτι και δεν σας διέγραψε από τα κατάστιχά του
».
Διαβάστε αγαπητοί αναγνώστες τι συνέβη, το μοναστήρι της Παναγίας Οδηγήτριας του οποίου την πνευματική καθοδήγηση είχε ο γέρων Εφραίμ ο Φιλοθεϊτης μέχρι της Πατριαρχίας Δημητρίου υπαγόταν στην παλαιοημερολογίτικη σύνοδο του Αυξεντίου. Επάνω σε αυτό έχουμε να κάνουμε κάποιες σοβαρές αναφορές:
1.     Σχετικά με το μοναστήρι που υπαγόταν στους παλαιοημερολογίτες αρχικά όπως προαναφέρθηκε πνευματικός ήτανε ο παπά Εφραίμ Βόλου ο οποίος όπως δείξαμε ήτανε ζηλωτής, το μοναστήρι το ανέλαβε ο Ιωσήφ ο Ησυχαστής αλλά επί Εφραίμ του Φιλοθεϊτου ήταν και πάλι ζηλωτικό. Μήπως ήταν ζηλωτικό και καθόσον καιρό υπαγόταν πνευματικός στον Ιωσήφ τον Ησυχαστή; Υπόθεση κάνουμε.
2.     Ο γέρων Θεόκλητος αναφέρει ότι «Μάλιστα, εγώ είμαι Άγιε Πρόεδρε, διότι ο νυν Άγιος Καθηγούμενος Ιεράς Μονής Φιλοθέου Παπά - Εφραίμ εχρημάτισεν πνευματικός μου τότε ότε ακόμη ευρισκόμην εις την Ιεράν Μονήν του Αγίου Παύλου και μας προέτρεπε να μην μνημονεύωμεν τον Προκάτοχον του νυν, Πατριάρχην Αθηναγόραν Α΄ διότι πήγε με τον αιρετικόν Πάπα της Ρώμης». Εδώ ακριβώς πρέπει να προσθέσωμε και την ομολογία του π Ευθύμιου Τρηκαμηνά ο οποίος αναφερόμενος στην ημερίδα της Ιεράς Μητροπόλεως Πειραιώς περί αποτειχίσεως γράφει συγκεκριμένα: «Ἕνα ἄλλο θέμα τό ποῖο ἐτέθη στή συζήτησι καί κατέστη καί αὐτό αἰτία νά ποκαλυφθοῦν πολλῶν καρδιῶν διαλογισμοί ἦτο καί το θέμα τῆς ἁγιότητος τοῦ π. Ἰωσήφ τοῦ Σπηλαιώτου, τοῦ Ἁγιορείτου καί ἡσυχαστοῦ. Κάποιος ἀδελφός πηύθηνε στούς εἰσηγητές τήν ἐρώτησι, ἄν τόν ποδέχωνται γιά ἅγιο.  Τότε π. Παῦλος Δημητρακόπουλος πλεξε τό ἐγκώμιο τοῦ π. Ἰωσήφ τοῦ Σπηλαιώτου καί ἡσυχαστοῦ, εἶπε ὅτι εἶναι μέγας ἅγιος, ὅτι προσκύνησε σέ ἕνα παλαιοημερολογίτικο μοναστήρι τά λείψανά του, τά ποῖα εὐωδίαζαν, καί ὅτι εἶναι καί ἴδιος πνευματικός πόγονος τοῦ γέροντος π. Ἰωσήφ. Ἐν συνεχείᾳ ἀδελφός τοῦ ἐτόνισε ὅτι π. Ἰωσήφ Σπηλαιώτης μέχρι τόν θάνατό του δέν ἐμνημόνευε πίσκοπο, πως πίσης δέν ἐμνημόνευαν καί τά πνευματικά του παιδιά, π. Χαράλαμπος στοῦ Μπουραζέρη καί π. Ἐφραίμ    Φιλοθεΐτης, μέχρι πού πῆγαν στά μοναστήρια τῆς Φιλοθέου καί Διονυσίου. Μάλιστα ἐτονίσθη ὅτι πῆγαν στά μοναστήρια πό τόν ὅρο νά μνημονεύουν τόν Πατριάρχη. συντονιστής τῆς Ἡμερίδος π. Παῦλος Δημητρακόπουλος, ποῖος ἔκανε καί χρέη  πασπιστοῦ τῆς δυνητικῆς ἑρμηνείας τοῦ Κανόνος καί κατηύθυνε τήν συζήτησι στό ποθούμενο καί πιδιωκόμενο ποτέλεσμα τῶν Ἀντιοικουμενιστῶν, φυσικά ἐξεμάνη καί δέν ἐδέχθη ὅτι π. Ἰωσήφ Σπηλαιώτης δέν ἐμνημόνευε μέχρι τόν θάνατό του, πως καί τά πνευματικά του τέκνα, μέχρι πού πῆγαν στά προαναφερθέντα μοναστήρια. Ἐμεῖς, πρός πληροφόρησι τῶν ἀδελφῶν καί διακρίβωσι τῆς ἀληθείας, ἐρευνήσαμε πό μαρτυρίες τῶν πνευματικῶν παιδιῶν τοῦ π. Ἐφραίμ στόν Βόλο, καί μάλιστα παλαιῶν μοναχῶν δικῶν του, καί μᾶς διαβεβαίωσαν ὅτι τούς συνεβούλευε τήν περίοδο αὐτή, πρίν πάει δηλαδή στήν . Μονή τῆς Φιλοθέου, νά μήν μνημονεύουν πίσκοπο λόγῳ τῆς αἱρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ. Εἰς μάτην, πίσης, τοῦ ἀναφέραμε ὅτι εἴμεθα παρόντες στίς Θ. Λειτουργίες στοῦ Μπουραζέρη καί στά Κατουνάκια στό κελί τοῦ π. Ἐφραίμ τοῦ Κατουνακιώτη, οἱ ποῖοι καί αὐτοί δέν ἐμνημόνευαν.».
Εδώ λοιπόν ψαρεύουμε κάποια λαυράκια, συγκεκριμένα:
1. Έχουμε μαρτυρία αδελφού ότι ο γέρων Ιωσήφ ο Ησυχαστής δεν μνημόνευε μέχρι το θάνατο του. 2. Έχουμε μαρτυρία ότι τα πνευματικά παιδιά του γέροντα Ιωσήφ δεν μνημόνευαν μέχρι που πήγαν στα μοναστήρια (όσα πήγαν). Τα προηγούμενα τα επιβεβαιώνει και ο ίδιος ο π Ευθύμιος Τρικαμηνάς ο οποίος μας ενημερώνει ότι ούτε ο παπά Χαράλαμπος στο Μπουραζέρι, ούτε ο π Εφραίμ ο Κατουνακιώτης στα Κατουνάκια μνημόνευαν. Τα παραπάνω όμως θα πρέπει να τα δούμε συγκριτικά με τα όσα μελετήσαμε έως τώρα δηλαδή ο γέρων Εφραίμ ο Κατουνακιώτης επέπληξε τον γέροντα Ιωσήφ για τη στάση του να μνημονεύσει τον Πατριάρχη και εδώ τώρα μαθαίνουμε ότι την περίοδο του 1970-1980 (αν όχι και αργότερα) δεν μνημόνευε Πατριάρχη. Εύκολα συμπεραίνουμε ότι ο γέροντας Εφραίμ ο Κατουνακιώτης με βάση της πληροφορίες μας έως τώρα προκύπτει ότι ουδέποτε μνημόνευσε κάποιον επίσκοπο. Πως είναι δυνατόν άλλωστε όταν από το 1924 δεν μνημόνευε, το 1950 σύμφωνα με τον Εφραίμ τον Φιλοθεϊτη διαμαρτυρήθηκε στον Ιωσήφ τον Ησυχαστή και δεν τον ακολούθησε στη μνημόνευση, έως και το 1970-1980 όπου ακόμα δεν μνημόνευε και ξαφνικά να θεωρήσουμε ότι μετά το 1980 άρχισε χωρίς λόγο να μνημονεύει; Πάνω σε αυτό είναι σημαντικό να προσθέσουμε ότι, έως και τις μέρες μας η συντριπτική πλειοψηφία των μοναχών στα Κατουνάκια είναι ζηλωτές. Άραγε είναι σύμπτωση τα παραπάνω; Ομοίως και για τον παπά Χαράλαμπο αναφέρει ο Φιλοθεϊτης ότι πέντε μήνες μετά την αποχώρηση του γέροντα από τους ζηλωτές τον ακολούθησε. Ναι, αλλά ο π Ευθύμιος Τρικαμηνάς καθώς και ο άλλος αδελφός αναφέρουν ότι εκείνη την περίοδο μέχρι να πάει στο μοναστήρι της Διονυσίου δεν μνημόνευε, τι συνέβη τελικά; Μήπως ουδέποτε μνημόνευσε και έχουμε να κάνουμε με παραπληροφόρηση ή μήπως (ώσπερ και το πιο πιθανό) ο γέρων Ιωσήφ και η συνοδεία του άρχισαν να μνημονεύουν μετά το 1950 τον Αθηναγόρα, ο οποίος από το έτος που ανέλαβε (1948) έως τότε (1950) δεν είχε δείξει ίχνη προδοσίας; Μάλιστα υπήρχαν και ορισμένες περιπτώσεις στις οποίες κάποιος θα μπορούσε να θεωρήσει Ορθόδοξες τις δηλώσεις του όπως η «Εγκύκλιος προς τους Προκαθημένους των Ορθοδόξων Εκκλησιών» (31 Ιανουαρίου 1952) όπου είναι γραμμένα τα εξής: «Δέον ίνα οι Ορθόδοξοι κληρικοί αντιπρόσωποι ώσιν όσω το δυνατόν εφεκτικοί (=διστακτικοί) εν ταις λατρευτικαίς μετά των ετεροδόξων συνάξεσιν, ωςαντικειμέναις προς τους Ιερούς Κανόνας και αμβλυνούσαις την ομολογιακήν ευθιξίαν των Ορθοδόξων, επιδιώκοντες ίνα τελώσιν, ει δυνατόν, καθαρώς ορθοδόξους ακολουθίας και τελετάς, προς εμφάνισιν ούτω της αίγλης και του μεγαλείου της ορθοδόξου λατρείας προ των ομμάτων των ετεροδόξων». Ποιος όμως μας εγγυάται ότι όταν ο Αθηναγόρας άρχισε να δείχνει το πραγματικό του πρόσωπο δεν διέκοψαν την κοινωνία μαζί του για άλλη μια φορά; Καθώς όπως ανέφερε στην ημερίδα ο π Ευθύμιος όταν ρώτησε τον Εφραίμ τον Κατουνακιώτη γιατί δεν μνημονεύει αυτός απάντησε ότι αυτή είναι η εντολή του παρέδωσε ο γέροντας του ο Ιωσήφ, το ίδιο ισχυρίστηκε και ο έτερος αδελφός στην ημερίδα και είπε ότι σαν μάρτυρες είχε τον παπά Χαράλαμπο, τον παπά Εφραίμ Κατουνακιώτη αλλά και τον π Νικόδημο Μπιλάλη. 3. Μάλιστα ο π Ευθύμιος αναφέρει ότι πνευματικά παιδιά του γέροντα Εφραίμ του Φιλοθεϊτου στον Βόλο διαβεβαίωσαν ότι εκείνη την περίοδο ο γέρων Εφραίμ τους συνεβούλευε να μη μνημονεύουν (το ίδιο ισχυρίστηκε και ο π Θεόκλητος όπως αναφέρθηκε παραπάνω. Εμείς όμως διαβάσαμε, ότι εκείνη την περίοδο το μοναστήρι της Παναγίας Οδηγήτριας Βόλου το οποίο βρισκόταν υπό την πνευματική καθοδήγηση του Εφραίμ Φιλοθεϊτου, διοικητικώς ανήκε στην παλαιοημερολογίτικη σύνοδο του Αυξεντίου, τον οποίο ο γέροντας Εφραίμ μνημόνευε στο μοναστήρι αυτό και συνέχιζε να το κάνει ενόσω ήταν και ηγούμενος της Φιλοθέου, (αυτό μας το επιβεβαίωσε και αδελφός ο οποίος ανήκει σε ματθαϊκή παράταξη). Αργότερα όμως γύρισε το ίδιο αυτό μοναστήρι με τους νεοημερολογίτες και από τότε άρχισε να κατηγορεί τους Γοχ ως πλανημένους. Φρίξον ήλιε στέναξον η γη.
3.     Σε συνέχεια των ανωτέρω αναφέρουμε τη διηγήθηκε σε έναν αδελφό ο γέροντας Αλύπιος (ζηλωτής) της Καψάλας: «Γίνεται και λόγος για τον γέροντα Εφραίμ Φιλοθεΐτη πρώην Αγιορείτη κτίτορα μοναστηριών εις Αμερική ως σύγχρονο ομολογητή. Όταν ο Γ. Εφραίμ ήταν ηγούμενος εις Ι.Μ. Φιλοθέου Αγίου Όρους και ετοιμαζόταν ν' αναχωρήσει στο εξωτερικό, αφήνοντας τον διάδοχο (νέο ηγούμενο) ανακοίνωσε σε όλη την αδελφότητα ότι η Παναγία του είπε ότι πρέπει να παύσει το μνημόσυνο του οικουμενιστού Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως και των κοινωνούντων μετ' αυτού και να προσχωρήσει εις την εκκλησία των Ρώσων της Διασποράς. Μετά από λίγες ημέρες συγκέντρωσε πάλι την αδελφότητα και είπε ότι η Παναγία του είπε να επαναφέρει το μνημόσυνο του Πατριάρχου. Ο ένας από τους μοναχούς που έφυγαν από τη μονή με ιερή αγανάκτηση έλεγε: ''είναι δυνατόν η Παναγία να λέγει φύγετε από τους οικουμενιστές του φαναρίου είναι προδοσία πίστεως και μετά ξαναεπιστρέψτε;'' Η ίδια η Παναγία μας τότε επί Βέκκου όταν πήγαιναν οι φιλοπαπικοί εις το Άγιον Όρος με στρατό του βασιλέως Ιωάννου Η' του Παλαιολόγου (ο οποίος αναγνώρισε τους Λατίνους το 1274 εις την Λυών και ήθελε να επιβάλλει την ένωση ζητώντας και την συγκατάθεση των Αγιορειτών) φανερώθηκε εις τον Γέροντα της Ι.Μ. Ζωγράφου και είπε: ''έρχονται οι εχθροί του Υιού Μου και Εμού''.». Τα παραπάνω τα αναφέρουμε ως μαρτυρίες περί της αναξιόπιστης στάσης του γέροντα Εφραίμ του Φιλοθεϊτου. Από τη στιγμή που ένα άτομο έχει μια τόσο αναξιόπιστη στάση, είμαστε σίγουροι ότι τα λόγια του μπορούν να έχουν κάποια αξιοπιστία; Γνωρίζουμε ότι πολλοί εκ των νεοημερολογιτών θα αντιδράσουν, τους προκαλούμε όμως να διαψεύσουν τα παραπάνω.
4.     Ο π Παύλος Δημητρακόπουλος στην αναφορά που έκανε στον γέρων Ιωσήφ ανέφερε ότι προσκύνησε κάποτε τα λείψανα του σε ένα παλαιοημερολογίτικο μοναστήρι, τι δουλειά είχαν τα λείψανα του Ιωσήφ του Ησυχαστή σε παλαιοημερολογίτικο μοναστήρι, αν ο γέροντας δεν τηρούσε ζηλωτική στάση;
5.     Τα παραπάνω πρόσωπα ενόσω καιρό δεν μνημόνευαν ή ήταν με τους ζηλωτές δεν ήταν Άγιοι; Είναι τοις πάση γνωστό (δεχόμενοι τους ισχυρισμούς των νεοημερολογιτών), ότι ο Ιωσήφ ο Ησυχαστής από το 1924-1950 ήτανε ζηλωτής. Από τη στιγμή που πήγε στο Άγιον Όρος ακολουθούσε τους ζηλωτές επί 26 έτη, όλοι του οι πνευματικοί αγώνες και τα πνευματικά του παλαίσματα έγιναν ενόσω βρισκόταν σε κοινωνία με τους παλαιοημερολογίτες. Ακόμα και το γνωστό περιστατικό όπου η Θεοτόκος εμφανίστηκε και του έδωσε να κρατήσει το Θείον βρέφος στην αγκαλιά του συνέβη ενόσω καιρό δεν μνημόνευε. Ρωτάμε καλοπροαίρετος όλον αυτό τον καιρό ο Ιωσήφ ο Ησυχαστής πλανιόταν και ήταν εκτός Εκκλησίας, και οι οπτασίες που είχε ήταν δαιμονικές φαντασιώσεις; Τότε ποιος μας εγγυάται ότι δεν ήταν δαιμονική πλάνη το όραμα που είδε ο γέροντας και το οποίο τον έστρεψε στην μνημόνευση; Μήπως τα πνευματικά του τέκνα πλανιόνταν όσο καιρό δεν μνημόνευαν; Και ενώ τόσο καιρό δεν μνημόνευαν για να φυλάξουν καθαρό τον εαυτό τους από την βρωμιά της αίρεσης, ξαφνικά άρχισαν να μνημονεύουν (όσοι άρχισαν) σαν να μη συνέβη τίποτε, αυτό είναι αρκετό για να μας κάνει γνωστό τους διαλογισμούς των καρδιών τους.
Έχοντας κάνει μια παράθεση στοιχείων που έχουμε στη διάθεση μας εξάγουμε κάποια συμπεράσματα:
1.     Ο γέρων Εφραίμ ο Κατουνακιώτης δεν μνημόνευσε ποτέ επίσκοπο, αν όμως ισχύουν τα λεγόμενα υπό των νεοημερολογίτων τότε έχουμε να κάνουμε με πραγματικά αναξιόπιστο άτομο.
2.     Ο γέρων Ιωσήφ ο Ησυχαστής δεν μνημόνευε μετά το 1950, αν όμως συνέβη τότε: α) είτε συνέβη για κάποιο μικρό χρονικό διάστημα, είτε β) προς το τέλος της ζωής του κατανοώντας το σφάλμα του παρέδωσε στα πνευματικά του παιδιά ως παρακαταθήκη τη μη μνημόνευση, ώστε να αποφύγουν το δικό του λάθος (αφού σύμφωνα με όσα αναφέραμε τα πνευματικά του τέκνα δεν μνημόνευαν μέχρι να πάνε στα μοναστήρια).
3.     Εάν ο Ιωσήφ ο Ησυχαστής μέχρι το 1950 που δεν μνημόνευε ήταν σωστός, τότε έκανε σφάλμα όταν μνημόνευσε, εάν δεν ήταν σωστός και επί 26 χρόνια πλανιόταν πως έφτασε στα μέτρα αρετής που έφτασε;
4.     Ο Εφραίμ ο Φιλοθεϊτης αρχικά ήτανε ζηλωτής, αργότερα τον βρίσκουμε να ακολουθεί τον Ιωσήφ τον Ησυχαστή στη μνημόνευση, μετά τον ξανά βρίσκουμε στη μη μνημόνευση και σε κοινωνία με τους παλαιοημερολογίτες, πάλι ύστερα τον βρίσκουμε να το παίζει σε διπλό ταμπλό και με τους παλαιοημερολογίτες και με τους οικουμενιστές και αργότερα τον βλέπουμε να ακολουθεί μόνο την  επίσημη Εκκλησία, παρόλο που είχε εντολή από τη Θεοτόκο να αποτειχιστεί. Τελικά μπορεί να μας πει κάποιος ποια απ’ όλες τις στάσεις που τήρησε ήταν η σωστή και πότε πλανήθηκε; Και για ποιο λόγο συμβούλευε έως τότε τους μοναχούς του να μη μνημονεύουν λόγο του Οικουμενισμού; Όντως όμως πρόκειται περί ανθρώπου ο οποίος δεν αξίζει να του εμπιστευτεί κάποιος την σωτηρία του, αφού ούτε ο ίδιος δεν μπορεί να καταλήξει τι πρέπει να κάνει για να σωθεί.
Υπάρχουν και άλλα πολλά τα οποία θα μπορούσε να γράψει κάποιος για την περίπτωση του γέροντα Ιωσήφ και τις συνοδείας του αλλά θα αρκεστούμε σε αυτά.
 
 

Οι αόρατοι ασκητές

Μία άλλη ομάδα μεγάλων ασκητών οι οποίοι χαίρουν εκτίμησης και σεβασμού στις τάξεις όλων των Ορθόδοξων χριστιανών (παλαιού και νέου) είναι η γνωστοί αόρατοι-γυμνοί ασκητές του Άθωνα. Πρόκειται περί μιας ομάδας για την οποία δεν μπορούν να ειπωθούν πολλά, καθώς κανένας δεν έχει να πει κάτι για αυτούς. Αυτό συμβαίνει λόγω του ότι οι ασκητές αυτοί δεν εμφανίζονται σε κανέναν άνθρωπο, παρά μόνο σε πάρα πολύ ειδικές περιπτώσεις. Τα ποιο πολλά στοιχεία που έχουμε για αυτούς προέρχονται από το βιβλίο του γέροντα Βλάσιου από τη Βίγλα Αγίου Όρους «Οἱ ἀόρατοι ἐρημίτες τοῦ Ἄθωνα» (2006), επάνω σε αυτό το βιβλίο θα βασιστούμε για να γνωστοποιήσουμε στους αναγνώστες (παλαιού και νέου) κάτι που δεν γνωρίζουν. Ο μοναχός Βλάσιος γράφει στο βιβλίο του σχετικά με τους αόρατους ασκητές τα εξής: «Ὅταν κατοίκησαν στή Σκήτη τοῦ Λάκκου ὁ παπᾶ Σεραφείμ καί ἡ συνοδεία του, ἐξομολογοῦντο σέ κάποιον Πνευματικόν ὀνόματι Λεόντιον Ἱερομόναχον. Ὁ παπα - Λεόντιος ἔμενε ἕνα διάστημα σέ μία σπηλιά τοῦ Ἄθωνα, γι’ αὐτό καί ὠνομάσθη Σπηλαιώτης. Ἐπειδή ἦταν καλός καί ἀσκητικός μοναχός, ἐξομολογοῦντο κοντά του ἀρκετοί μοναχοί. Μεταξύ αὐτῶν πού ἐξομολογοῦντο ἦσαν καί δώδεκα ἀνώνυμοι Ἀναχωρητές, οἱ ὁποῖοι ἔμεναν σέ σπηλιές στά βουνά τοῦ Ἄθωνα. Ὅταν πήγαιναν στόν παπα-Λεόντιο μεταξύ ἄλλων τοῦ ἐπεξηγοῦσαν θεῖα μυστήρια, τοῦ ἔλεγαν γιά τό μέλλον τοῦ Ἁγίου Ὄρους, τοῦ ἑρμήνευαν τά κάλλη τοῦ Παραδείσου καί ποία ἡ δόξα τῶν δικαίων μετά θάνατον».
Βασιζόμενοι στα παραπάνω καλό  θα ήταν να ενημερώσουμε τους αναγνώστες ότι ο π. Λεόντιος στον οποίο εξομολογούνταν και από τον οποίο μεταλάμβαναν οι αόρατοι ασκητές ήταν παλαιοημερολογίτης. Μάλιστα οι ίδιοι οι ασκητές ήταν αυτοί που τον συμβούλευσαν να πάει στην Σάμο για να ενισχύσει πνευματικά το νησί. Βλέπουμε ότι οι αόρατοι ασκητές βρίσκονταν σε κοινωνία με έναν ζηλωτή ιερέα. Ακουσάτωσαν ταύτα οι λέγοντες ότι όσοι δεν μνημονεύουν τους αιρετικούς είναι πλανεμένοι!!!
Οι αόρατοι ασκητές βρίσκονταν σε κοινωνία με τους ζηλωτές!!!
 
 

Άγιοι της Ρωσικής Εκκλησίας της Διασποράς

Οι χριστιανοί που ακολούθησαν το νέο παπικό ημερολόγιο  πολλές φορές χαρακτηρίζουν ως Αγίους μορφές της Ρωσικής Εκκλησίας της Διασποράς, όπως ο άγιος Ιωάννης Μαξίμοβιτς ο Θαυματουργός,  ο άγιος Μητροπολίτης Φιλάρετος και ο άγιος Κωνσταντίνος Εσσένσκυ επίσκοπος Ρίτσμοντ και Μεγάλης Βρετανίας με τα άφθαρτα σκηνώματα, οι οποίοι πολλοί από αυτούς εκοιμήθησαν έχοντας διακόψει κοινωνία με το μεγαλύτερο μέρος των επισήμων εκκλησιών λόγω του Οικουμενισμού. Η μεγάλη μας απορία είναι πως οι νεοημερολογίτες χαρακτηρίζουν ως «δικούς τους» αγίους τους προαναφερόμενους;
Ενώ με περίσσια ευκολία αποκαλούνε ως σχισματικούς τους παλαιοημερολογίτες;
Το απολύτως παράλογο όμως είναι ότι η Ρωσική Εκκλησία της Διασποράς επί Πρωθιεραρχίας Αγίου Φιλαρέτου δεν βρισκόταν (επίσημα) σε κοινωνία με καμία από τις επίσημες τοπικές Εκκλησίες, πλην της Σερβικής και του Πατριαρχείου Ιεροσολύμων. Με την Σερβία δεν διέκοψε για λόγους οικονομίας, επειδή η ΡΟΕΔ αρχικά φιλοξενούνταν στην Σερβία όταν διώκονταν από το κομμουνιστικό καθεστώς, συνεπώς μπορούμε να πούμε ότι κατά κάποιο τρόπο ξεπλήρωνε την υποχρέωση που είχε. Επίσης, πρέπει να λάβουμε υπ’όψιν μας, ότι η ΡΟΕΔ ήταν μια Εκκλησία εν εξορία και συνεπώς εννοείτε ότι η πλήρης εφαρμογή της ακρίβειας εκ μέρους της ιεραρχίας της, ήταν αρκετά πιο δύσκολη λόγο των προβλημάτων της εξορίας που αντιμετώπιζε, περισσότερα περί της οικονομίας αυτής, μπορεί να βρει κάποιος στην απάντηση του π Βασίλειου Σακκά (κληρικού της ΡΟΕΔ), προς τον νεοημερολογίτη π. Επιφάνιο Θεοδωρόπουλο
εδώ. Mε το Πατριαρχείο Ιεροσολύμων η ΡΟΕΔ δεν διέκοψε κοινωνία για ιστορικούς λόγους. Παρόλα αυτά δε τολμούν τα διάφορα νεοημερολογιτικά απολογητικά ιστολόγια να χαρακτηρίσουν ως σχισματική την Εκκλησία αυτή, ενώ πολλές φορές αναδεικνύουν τους Αγίους αυτής της Εκκλησίας και δημοσιεύουν άρθρα και λόγους τους.
Για δε τους παλαιοημερολογίτες, με τους οποίους η Ρωσική Εκκλησία ήταν επισήμως σε κοινωνία (επί Πρωθιεραρχίας του Αγίου Φιλαρέτου) από το 1969-1978 (παράταξη Αυξεντίου) και άλλα 10 (1992-2002) εν συνέχεια (επί Πρωθιεραρχίας του Μητροπολίτου Βιταλίου) με την σύνοδο του Κυπριανού, για αυτούς ούτε λόγος, αυτοί ήδη από το 1924 θεωρούνται σχισματικοί. Τι αξιοπιστία άραγε να έχουν τα λόγια αυτών που ισχυρίζονται αυτά;
Οι νεοημερολογίτες όμως δεν αρκούνται μόνο σε αυτό, αλλά πολλές φορές χρησιμοποιούν τους παραπάνω αγίους για να επιτεθούν στους παλαιοημερολογίτες, χρησιμοποιώντας έργα ή λόγια τους μέσα στα οποία οι άγιοι αυτοί πολλές φορές δικαίως στηλιτεύουν τον φανατισμό ορισμένων ομάδων. Οι οποίες όμως δεν υπήρχαν μόνο στους παλαιοημερολογίτες αλλά  και στους Ρώσους των Κατακομβών αλλά και στην ίδια την Ρωσική Εκκλησία της Διασποράς. Ξεχνούν όμως την ακοινωνησία της Εκκλησίας αυτής με τις δικές τους αιρετικές τοπικές Εκκλησίες, καθώς και τα πόσα γράφτηκαν και ειπώθηκαν εναντίον των επισήμων Εκκλησιών. Ενώ προσπαθούνε να δικαιολογήσουν την ακοινωνησία της Ρωσικής Εκκλησίας της Διασποράς με τις υπόλοιπες, σκαρφίζονται διάφορα γελοία αναπόδεικτα επιχειρήματα. Χρησιμοποιούνε το κομμουνιστικό καθεστώς ως ασπίδα και δικαιολογούνε την ακοινωνησία των Ρώσων της Διασποράς ακριβώς επάνω σε αυτή τη βάση. Πιο συγκεκριμένα ισχυρίζονται ότι λόγο του κομμουνισμού η Ρωσική Εκκλησία της Διασποράς καλώς έκανε και αποτειχίστηκε από το Πατριαρχείο Μόσχας, ενώ οι παλαιοημερολογίτες κακώς κάκιστα έπραξαν. Αφού οι μεν Ρώσσοι κινδύνευαν από το κομμουνιστικό καθεστώς, οι δε παλαιοημερολογίτες όχι (!!), απορώ και εξίσταμαι που το στηρίζουν αυτό το ανιστόρητο επιχείρημα; Το τόσο ξύλο που έτρωγαν οι παλαιοημερολογίτες επειδή ήθελαν να λειτουργηθούν με το παλαιό ορθόδοξο εορτολόγιο και όχι με το νέο παπικόν αυτό δεν θεωρείται κίνδυνος από το καθεστώς; Το ότι ο Χρυσόστομος Παπαδόπουλος επέβαλλε μαζί με την τότε κυβέρνηση Πλαστήρα-Γονατά επί ποινή θανάτου το νέο ημερολόγιο αυτό δεν θεωρείτε διωγμός από το καθεστώς; Το ότι όσοι ιερείς τόλμαγαν να λειτουργήσουν με το παλαιό ημερολόγιο κινδύνευαν με την ποινή της καθαιρέσεως και του κουρέματος της κώμης και της γενειάδας των δεν θεωρείτε διωγμός; Οι μεν Ρώσσοι κινδύνευαν βεβαίως από το καθεστώς, οι δε παλαιοημερολογίτες όμως τους οποίους όπου τους εντόπιζαν οι χωροφύλακες έμπαιναν μέσα στους ναούς τους και τους έσπαγαν στο ξύλο αυτοί δεν κινδύνευαν; Στους μεν Ρώσσους οι κομμουνιστές τους έκλειναν τις Εκκλησίες για να μην λειτουργούνε, όμως το ίδιο δεν έκανε και το εδώ καθεστώς με την βοήθεια της Εκκλησιαστικής αρχής; Δεν σφράγιζαν όλους τους ναούς που εντόπιζαν να λειτουργούνε με το παλαιό ημερολόγιο ακόμα και αν ήταν ιδιωτικοί; Βεβαίως οι εκεί διωγμοί ήταν χειρότεροι από τους εδώ, αλλά και οι εδώ δεν έπαψαν να είναι διωγμοί.
Βεβαίως όμως και εδώ οι νεοημερολογίτες διαστρεβλώνουν την αλήθεια και δεν τη λένε όλη. Σωστά αναφέρουν ότι η Ρωσική Εκκλησία της Διασποράς διέκοψε την κοινωνία με το Πατριαρχείο Μόσχας (λόγο Κουμουνισμού), αλλά αυτό έγινε αρχικά, ξεχνάνε (σκοπίμως) να αναφέρουν ότι η ίδια αυτή Εκκλησία διέκοψε την κοινωνία με τις υπόλοιπες επίσημες Εκκλησίες στην συνέχεια λόγο του Οικουμενισμού και μάλιστα το πέτυχε αυτό χωρίς να χαρακτηριστεί ως σχισματική από τους διάφορους λεγόμενους «αντιοικουμενιστές». Οι νεοημερολογίτες διαφωνούν με τον ισχυρισμό αυτό και προβάλλουν ως επιχείρημα το ότι η Ρωσική Εκκλησία της Διασποράς ενώθηκε με το Πατριαρχείο Μόσχας αφότου έφυγε από εκεί ο κομμουνισμός, θα αποδείξουμε όμως ότι αυτό είναι ένα κακοηθέστατο επιχείρημα το οποίο χρησιμοποιείτε από πλευράς νεοημερολογιτών απλά και μόνο για να ρίξει στάχτη στα μάτια του κόσμου.

Ο Μητροπολίτης Βιτάλιος και η διαστρέβλωση της αλήθειας

Όσα ισχυρίζονται οι καινοτόμοι δεν θα τα ισχυριζόντουσαν άμα γνώριζαν την κρυφή αλήθεια. Η ένωση με το Πατριαρχείο Μόσχας επετεύχθη το 2007, ένα έτος μετά τον θάνατο το Μητροπολίτη Βιταλίου. Το έδαφος είχε αρχίσει ήδη να προετοιμάζεται λίγα χρόνια πριν, από τον καιρό που πιέζανε και βασανίζανε τον γηραλέο Μητροπολίτη Βιτάλιο να παραιτηθεί. Πράγματι, οι προδότες επέτυχαν το πονηρό σκοπό τους να υποχρεώσουν σε παραίτηση μετά από πιέσεις τον γέροντα Μητροπολίτη και στην θέση του να εκλέξουν τον (προδότη) Μητροπολίτη Λαύρο. Μάλιστα οι προδότες αναφέρουν ότι ο Μητροπολίτης παραιτήθηκε αυτοβούλως, αυτό είναι ένα μεγάλο ψέμα. Ο Μητροπολίτης Βιτάλιος παραιτήθηκε μετά από μεγάλες πιέσεις από πλευράς των φίλο- οικουμενιστών επισκόπων της συνόδου του και δη του Αρχιεπίσκοπου Λαύρου και του Επισκόπου Μιχαήλ της Γενεύης. Οι οποίοι είχανε φτάσει στο σημείο μέχρι και στο νοσοκομείο από το ξύλο να τον στείλουν. Οι φίλο-οικουμενιστές δεν σεβάστηκαν ούτε την Αγία μορφή αυτή, ούτε την πνευματική σχέση τους με τον Μητροπολίτη (πολλοί από τους προδότες αρχιερείς ήταν πνευματικά παιδιά του Βιταλίου), ούτε την ηλικία του Μητροπολίτου (90 περίπου ετών), το μόνο για το οποίο είχανε διακαεί πόθο που τους τύφλωνε, ήτανε να ενωθούνε με τους οικουμενιστές του Πατριαρχείου Μόσχας. Κανένας από αυτούς δεν θα σας αναφέρει το ξύλο που έριξαν στον Πρωθιεράρχη τους Βιτάλιο και την πίεση σωματική και ψυχολογική που του ασκούσαν με σκοπό να τον οδηγήσουν στην παραίτηση, κανείς δεν θα σας πει ότι στο έγγραφο της  παραίτησης του ο Βιτάλιος δεν έβαλε την υπογραφή του κανονικά αλλά μόνο το ονοματεπώνυμο του (απαξιώνοντας να υπογράψει). Μάλιστα οι προδότες τον είχανε στείλει στο ψυχιατρείο προκειμένου να αποδείξουν ότι ο Μητροπολίτης δεν ήτανε καλά στα μυαλά του (ακριβώς όπως έκαναν στη Σοβιετική ένωση οι κομμουνιστές στους Χριστιανούς) και γι’ αυτό τον χρησιμοποιούσαν άλλοι όπως ήθελαν. Αναφέρουν και το ψευδές επιχείρημα ότι έπεσε θύμα απαγωγής, ακριβώς όπως αναφέραμε παραπάνω ότι ισχυρίζονται και για την γερόντισσα Μυρτιδιώτισσα.  Ξεχνούν να αναφέρουν όμως ότι ο Μητροπολίτης βγήκε από εκεί επειδή οι ιατροί γνωμάτευσαν ότι είχε σώας τας φρένας. Αυτοί οι οποίοι ενώθηκαν με το Πατριαρχείο Μόσχας και τις Εκκλησίες των οικουμενιστών ήταν οι προδότες της Ρωσικής Εκκλησίας της Διασποράς, μόνο ο Μητροπολίτης Καννών Βαρνάβας ανταποκρίθηκε στο κάλεσμα του Μητροπολίτη Βιταλίου να συνεχίσουν από κοινού (η Ρωσική διασπορά) να ακολουθούν την Πατερική οδό.
Κανένας από τους προδότες δεν θα σας πει τους διωγμούς που κίνησε η επίσημος Ρωσική Εκκλησία της Διασποράς εναντίον όσον δεν συμφωνούσαν με την προδοτική προσέγγιση με το Πατριαρχείο Μόσχας, ακριβώς όπως έκανε και η επίσημη Ελλαδική Εκκλησία εναντίον όσων εναντιώθηκαν στην παράνομη αλλαγή του ημερολογίου. Κανείς δεν θα σας πει ότι πετούσαν τους κληρικούς, που δεν τους ακολουθούσαν, στο δρόμο μαζί με τις οικογένειες τους και τους κατάσχεσαν τα σπίτια και τα περιουσιακά τους στοιχεία, ακριβώς όπως έκαναν και στους παλαιοημερολογίτες (βλ. περίπτωση π. Χρυσοστόμου Σπύρου, Ι.Μ. Αγ. Πάντων Σπετσών).
Κανένας φίλο-οικουμενιστής δεν θα σας αναφέρει ότι ο Μητροπολίτης Λαύρος στο τέλος της ζωής του πέθαινε μεταμελημένος για την ένωση με το Πατριαρχείο Μόσχας χτυπώντας με τα δύο του χέρια την κάρα του λέγοντας «άραγε ο θα με συγχωρέσει ο Θεός για ότι έκανα στον Μητροπολίτη Βιτάλιο;», ακριβώς όπως συνέβη με τους καινοτόμους Μελέτιο Μεταξάκη ο οποίος στο τέλος της ζωής του αναφωνούσε «βασανίζομαι γιατί ἔσχισα τήν Ἐκκλησία» και Χρυσόστομο Παπαδόπουλο ο οποίος ομοίως μεταμελημένος για την αλλαγή του ημερολογίου έλεγε «Αὐτός, αὐτὸς ὁ διεστραμμένος ὁ Μεταξάκης μὲ πῆρε στὸ λαιμό του», και οι οποίο είχαν φρικτό θάνατο (όπως μας αναφέρει και ο γέροντας Φιλόθεος Ζερβάκος).
Απλά ένας νοήμον άνθρωπος θα σκεφτόταν πως είναι δυνατόν η Ρωσική Εκκλησία της διασποράς να αναθεματίζει το 1983 τους οικουμενιστές και λίγα χρόνια αργότερα να ενώνεται μαζί τους; Αυτοί που ενώθηκαν ήταν οι προδότες, οι γνήσιοι συνεχιστές του έργου του Μητροπολίτη Φιλάρετου και Βιταλίου ουδέποτε εδέχθησαν, ούτε θα δεχθούν ένωση με τους αιρετικούς.

Άλλες προπαγάνδες

Η προπαγάνδα δεν θα πει μόνο διάδοση ψευδών πληροφοριών αλλά και διάδοση της αλήθειας με τέτοιο τρόπο ώστε να την παρουσιάζουμε όπως θέλουμε. Έτσι οι νεοημερολογίτες χρησιμοποιούνε τις δηλώσεις ορισμένων παλαιοημερολογιτών, σύμφωνα με τους οποίους η εισαγωγή του νέου ημερολογίου στέρησε από τις Ορθόδοξες Εκκλησίες την Θεία χάρη. Μάλιστα θεωρούν ότι αυτό αποτελεί την επίσημη στάση των παλαιοημερολογιτών (που δεν ισχύει) και πάνω σε αυτό στηρίζουν πολλές από τις κατηγορίες τους. Τους πληροφορούμε λοιπόν ότι οι παλαιοημερολογίτες δεν είναι οι πρώτοι που θεώρησαν άμοιρες χάριτος τις τοπικές Ορθόδοξες Εκκλησίες, ήδη μερικά χρόνια πιο πριν στην Ρωσική Εκκλησία των Κατακομβών υπήρχαν φωνές που θεωρούσαν την τοπική επίσημη Ρωσική Εκκλησία άμοιροι χάριτος (μάλιστα το είχαν διακηρύξει αυτό και συνοδικός), ομοίως και ένα κομμάτι των Ρώσων της διασποράς δεν δεχόταν ως έγκυρα τα μυστήρια τα τελούμενα υπό των νεοημερολογιτών και άλλων φίλο-οικουμενιστών (ο επίσκοπος Φλωρίδος κ. Γρηγόριος ο οποίος ετύγχανε εξομολόγος του Αγίου Φιλαρέτου δεν αποδεχόταν Χάρι στα μυστήρια των νεοημερολογιτών, αλλά ακόμα και αυτός ο ίδιος ο Ἅγιος Μητροπολίτης Φιλάρετος, τουλάχιστον γιὰ τὸ Πατριαρχεῖο Μόσχας καὶ τὶς σχισματικὲς Δικαιοδοσίες Ἀμερικῆς καὶ Παρισίων, πίστευε προσωπικά, ὅπως φαίνεται ἀπὸ μαρτυρίες καὶ ἐπιστολές του, ὅτι δὲν ἔχουν ἁγιαστικὴ Χάρι).
Γιατί οι νεοημερολογίτες επομένως αναφέρονται μόνο στους παλαιοημερολογίτες και ξεχνούν τις δύο προαναφερόμενες περιπτώσεις; Γιατί τους ενοχλούν μόνο οι δηλώσεις του κ Καρπαθάκη Ματθαίου και η εγκύκλιος του 1950 του Χρυσόστομου Καβουρίδη και δεν τους ενοχλούν οι σύνοδοι των Ρώσων των Κατακομβών και οι αναμυρώσεις των νεοημερολογίτών από μερίδα των Ρώσων της Διασποράς;
Έστω όμως ότι δικαίως διαμαρτύρονται για τους παλαιοημερολογίτες και τις δηλώσεις και τις εγκυκλίους τους. Γιατί όμως τους ενοχλούνε μόνο οι δηλώσεις και οι εγκύκλιοι των παλαιοημερολογιτών; Οι δηλώσεις των Αθηναγόρων, Δημητρίων, Βαρθολομαίων δεν τους ενοχλούνε; Τους ενοχλεί ότι οι παλαιοημερολογίτες ισχυρίζονται (έστω μια μερίδα) ότι τα μυστήρια των νεοημερολογιτών είναι άκυρα, οι δηλώσεις όμως των οικουμενιστών που δηλώνουν έγκυρα και τα μυστήρια των αιρετικών δεν τους πειράζουν; Ισχυρίζονται ότι οι παλαιοημερολογίτες βλασφημούν στο Άγιο Πνεύμα και ότι είναι σχισματικοί και δεν μπορούνε να βρίσκονται σε κοινωνία μαζί τους επειδή θα βγουν εκτός Εκκλησίας, οι δηλώσεις όμως και οι εγκύκλιοι των Αθηναγόρων, Δημητρίων, Βαρθολομαίων, δεν τους ενοχλούνε, αυτοί δεν βλασφημούνε στο Άγιο Πνεύμα όταν ισχυρίζονται ότι οι αιρετικοί έχουνε κανονικά μυστήρια, όταν συμπροσεύχονται μαζί τους και τους συγχαίρουν για το «θεάρεστο» έργο που επιτελούν να στέλνουν ανθρώπους στον διάβολο; Για αυτούς βλασφημία είναι ποιος θα πει ότι οι οικουμενιστές έχουν άκυρα μυστήρια, αλλά βλασφημία δεν είναι οι δηλώσεις των οικουμενιστών που εξισώνουν την Ορθοδοξία με τις βλάσφημες αιρέσεις. Δεν θέλουν να ενωθούν με το σώμα των παλαιοημερολογιτών για να μην έχουνε μερίδιο στην βλασφημία τους, αλλά δεν τους ενοχλεί να μένουν ενωμένοι με το παμμιαρό σώμα της παναιρέσεως του οικουμενισμού,  ἵλεως γενοῦ ἡμῖν, Δέσποτα.

Η εγκύκλιος του 1950.

Οι νεοημερολογίται κακίζουν συχνά πυκνά τους γνήσιους Ορθοδόξους Χριστιανούς για τη λεγόμενη εγκύκλιο του 1950 την οποία υπέγραψε ο αρχηγός των Γοχ Χρυσόστομος Καβουρίδης.
Σύμφωνα με την εγκύκλιο αυτή η Ελλαδική Εκκλησία κατέστη ενεργεία σχισματικοί με άκυρα μυστήρια. Βασιζόμενη στις απόψεις που εκφράζει αυτή η εγκύκλιος επιτίθενται μανιωδώς εναντίον των «βλάσφημων» παλαιοημερολογιτών.
Έστω όμως ας δεχθούμε την κριτική τους, θα τους ερωτήσουμε όμως  για ποιόν λόγο τότε δεν ασκούν την ίδια κριτική και προς τον Άγιο Μάρκο τον Ευγενικό για την επιστολή που έστειλε προς τον τότε αιρετικό πάπα Ρώμης;
Για ποιο λόγο τους ενοχλεί μόνο η εγκύκλιος του πρώην Φλωρίνης Χρυσοστόμου Καβουρίδη και οι θέσεις που εκφράζονται σε αυτήν και δεν τους ενοχλεί η επιστολή του επισκόπου Εφέσου και Άγιου της Εκκλησίας Μάρκου του Ευγενικού και στην οποία εκφράζονται έξι αιρετικές θέσεις;
Γιατί τους ενοχλεί το ότι ο Χρυσόστομος Καβουρίδης στην εγκύκλιο του αναφέρει την Ελλαδική Εκκλησία ως στερούμενη της Θείας Χάριτος και δεν τους ενοχλεί ο Άγιος Μάρκος ο οποίος αναφέρει στην επιστολή του 1.
τον αιρετικό Παπισμό, ως «αδελφή Εκκλησία» και μάλιστα «σώμα Χριστού» (εμμέσως προκύπτει ότι διακήρυττε την ύπαρξη χάριτος στους αιρετικούς παπικούς), 2. τον πάπα της Ρώμης ως «Μακαριωτάτω» και τους λατίνους σε περιπτώσεις όχι απλά αδελφούς, αλλά φίλους, πατέρες και αγίους;
Μήπως θα μας πούνε ότι αυτά απλά και μόνο αποτελούσαν εκφράσεις του Αγίου Μάρκου που δεν ανταποκρίνονταν στο Ορθόδοξο φρόνημα του; Βεβαίως και αυτή η εξήγηση είναι δεκτή και εμείς την αποδεχόμαστε, αλλά γιατί δεν μπορεί το ίδιο να ισχύει και για τον Χρυσόστομο Καβουρίδη; Πολλές φορές οι Άγιοι χρησιμοποίησαν αρκετές φορές φράσεις ευγενείας προς τους αιρετικούς, εκφράζοντας θέσεις που δεν ανταποκρίνονταν στο γνήσια Ορθόδοξο φρόνημα τους. Επάνω σε αυτήν την γραμμή κινήθηκε και ο Ομολογητής ιεράρχης, προσποιούμενος ότι δεν δέχεται την ύπαρξη Θείας Χάριτος στα μυστήρια των νεοημερολογιτών. Ήταν μια προσπάθεια να υπάρξει ξανά κοινή μαρτυρία μεταξύ των παλαιοημερολογιτών, μια προσπάθεια να ξανά ενωθούν τα διεστώτα, μήπως και καταφέρει να προστατεύσει το γόητρο του αγώνος δια τον οποίο τόσο είχε κοπιάσει αυτός και ο κ Ματθαίος. Οι προσποίησεις αυτές είναι αποδεκτές εν μέρη από τον Ευαγγελικό νόμο « Καὶ ἤγγισαν εἰς τὴν κώμην οὗ ἐπορεύοντο, καὶ αὐτὸς προσεποιεῖτο πορρωτέρω πορεύεσθαι» (Κατά Λουκάν 24,28).
Οι αντιφρονούντες νεοημερολογίτες μήπως θα μας απαντήσουν ότι Ομολογητής ιεράρχης ουδέποτε όμως αποκήρυξε την αιρετική ταύτη εγκύκλιο; Όμως ούτε ο Άγιος Μάρκος ουδέποτε αποκήρυξε τις προσφωνήσεις προς τον πάπα και τους λατίνους.
Βεβαίως όμως, εδώ θα υπάρξει η ένστασης ότι ο Άγιος Μάρκος με την αδιάλλακτη στάση που τήρησε προς το τέλος των διαλόγων και με τις θέσεις που εξέφρασε τότε, κατ’ ουσία απορρίπτει τις πρώτες εκφράσεις προς τον πάπα και τους λατίνους, αποδεικνύοντας ότι όσα ειπώθηκαν ειπώθηκαν λόγο προσποιήσεως. Ουδέν αληθέστερων τούτου, όμως, όμοιος και ο Ομολογητής ιεράρχης Χρυσόστομος Καβουρίδης ουδέποτε εφήρμοσε όσα αναφέρει η εγκύκλιος του 1950 διὸ και τον Δεκέμβριον τοῦ ἰδίου ἔτους 1950, ἑξάμηνον περίπου ἀπὸ τῆς ἐκδόσεως τῆς Ἐγκυκλίου, ὁ πρῴην Φλωρίνης δηλώνει καὶ εἰς τὴν ''Φωνήν τῆς Ὀρθοδοξίας'' καὶ εἰς τὴν ἐφημερίδα ''Βραδυνὴ'', ὅτι ''ἀμυνόμενος'' ἔπραξε τοῦτο, δηλαδὴ ὑπέγραψε τὴν Ἐγκύκλιον τοῦ 1950. Απορρίπτοντας έτσι τις θέσεις που εξέφρασε με την εγκύκλιο αύτη. Όπως όμως αναφέραμε και στο προηγούμενο κεφάλαιο καιρό πριν την εγκύκλιο του 1950, οι Ρώσοι των Κατακομβών είχανε συνοδικώς διακηρύξει αχαρίτωτα τα μυστήρια τα τελούμενα υπό των Σεργιανιστών (επίσημη Ρωσική Εκκλησία).

Επίλογος

Αυτά αποτελούν μια περιορισμένου μεγέθους απάντηση στα όσα ακούονται συχνά πυκνά εναντίον των παλαιοημερολογιτών. Δεν ασχοληθήκαμε με όλα τα θέματα αλλά μόνο με ένα μικρό κομμάτι τους το οποίο θεωρήσαμε σοβαρό (ειδικά το περί αγιοκαπηλείας), ελπίζουμε ο κόπος μας να βρει απήχηση προς το ευσεβές ποίμνιο και να λειτουργήσει προς πνευματική ωφέλεια των αδελφών μας και ενίσχυση του ιερού αγώνα μας.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου